ชีวิตเราเกิดมาเพื่ออะไร??
สวัสดีค่ะทุกคนวันนี้เป็นวันนึงที่เราเหนื่อยกับชีวิตมากที่จริงชีวิตเราก็มีความสุขนะแต่จริงๆไม่มีใครรู้หรอกว่าเราเหนื่อยและท้อแค่ไหนทุกคนตั้งความหวังไว้กับเราหมดเลยไม่ว่าพ่อแม่ครูสอนพิเศษวันนี้เรารู้สึกว่าเราไม่มีค่าในสายตาใครเลยเรามันก็แค่คนที่ถูดหลอกใช้เราเรียนไม่เก่งเราก็พยายามเรียนแล้วเรียนพิเศษเพิ่มด้วยเราพยายามคิดกับตัวเองว่าเราต้องพยายามมาดดว่านี้เราแค่อยากให้ทุกคนที่ตั้งความหวังภูมิใจในตัวเราแต่วันนี้เรากลับโดนด่าโดนว่าทั้งที่เราก็พยายามมากเลยนะเค้าบอกว่าเราเล่นโทรศัพท์มากเกินไปเราก็แค่อยากมีเวลาพักของเรามั่งแต่สุดท้ายเราก็โดนว่ามาอย่างนั้นจากวันนี้ไปเราไม่กล้าที่จะแตะมือถือไม่กล้าที่จะกดเข้าแอพเกมอีกเลยเราไม่กล้าแม้แต่จะทำอะไรเลยวันนี้เราเรียนอยู่อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเองไม่รู้เพราะอะไรหรือเราเหนื่อยเกินไปเราอยากจะทำในสิ่งที่เราต้องการมั่งทุกคนรู้ป่ะเรา
โครตเหนื่อยเลยเราเรียนทุกวันไม่มีวันหยุดครูเค้าขอให้เราช่วยเราก็ช่วยนะแต่เราโดนอย่างนี้เราก็นอยส์ว่ะเราบอกกับตัวเองว่าต้องลบเกมออกให้หมดห้ามเล่นกลับมาบ้านต้องทำให้เสร็จเสร็จแล้วอ่านหนังสือแล้วทำแบบฝึกหัดต่อเราพยายามทุกอย่างเพื่อให้เค้าจะได้ภูมิใจเราเรากลัวว่าเราจะทำให้เค้าผิดหวังกับตัวเราอีกเรากลัวจนอยากจะลบเกมทิ้งไม่เล่นมันอีกเลยเราท้อว่ะท้อมากเราอยากปรึกษาพ่อกับแม่นะแต่ทั้งสองก็ไม่ได้ต่างอะไรกันเลยพอเรากลับมาบ้านเราก็อยากนอนใช่มั้ยเราก็โดนใช้ใช่มั้ยเราก็ช่วยแต่เราบอกว่าอีกแปปนึงแต่เรากลับโดนบอกว่านิสัยไม่ดีทำไมไม่ช่วยกันบ้างทำงานให้เรียนก็เหนื่อยแล้วทำไมไม่ช่วยกันบ้างแล้วเราล่ะเราอ่ะเรียนมาคิดว่าคงไม่เหนื่อยหรอเราเหนื่อยมากเลยนะเว้ยก่อนจะหลับเราก็คิดทบทวนกับตัวเองตลอดว่าเราเกิดมาแล้วมันดีหรอเราก็คิดอยากตายนะแต่เราก็คิดว่ามันไม่ได้ช่วยหรอเราก็พยายามพยายามแล้วพยายามอีกพยายามตลอดทุกวันเรารูสึกน้อยใจว่ะที่โดนแบบนี้ที่เค้าบอกว่าพ่อแม่เข้าใจเราที่สุดมันไม่ใช่เลยในทางกลับกันเค้าทำร้ายเรามากที่สุดเราอยากเรียนกราฟฟิกเค้าก็สนันสนุนนะแต่เค้าก็ค่อยจะมาพูดว่าเรียนหมอดีกว่ามั้ยอาชีพมันมั่นคงกว่านะพวกเค้าคงหวังดีเรารู้แต่เราไม่ชอบเราอยากเรียนในสิ่งที่เราชอบมากกว่าเราไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องอยากให้เรียนหมอเค้าไม่เคยเข้าใจเราเลยย้อนกลับไปตอนที่สอบเข้าโรงเรียนเราเลือกรร.ประจำจังหวัดที่ในปีนั้นเค้ารับ500คนแต่มีคนมาสอบ800ร้อยกว่าคนเราก็ติวสอบหนักมากเพื่อที่เราจะได้เรียนรร.นี้พอวันที่ผลสอบออกเราได้ที่87จาก581เราคิดกับตัวเองว่าเราพอใจมากเลยนะแต่เพื่อนเรามันสอบได้ท๊อป10 20กว่าแม่ก็บอกกับเราในเชิงตลกว่าเรียนมาด้วยกันทำไมไม่ได้ที่เท่ากันล่ะแล้วก็หัวเราะตอนนั้นเร่หัวเราะนะแต่ในใจเรารู้สึกมีปมว่ะเราทำได้แค่นี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอเราเศร้าว่ะเรารู้ว่าเราสู้เพื่อนไม่ได้หรอกเราคงโง่ไปแต่เร่ก็ยังพยายามนะแต่มันไม่ค่อยมีผลเท่าไหร่เรานอนร้องไห้มาตลอดตั้งแต่ประถมไม่มีใครรู้หรอเราปรึกษาใครไม่ได้เลยเราจะทำยังไงดีเราเหนื่อยเกินไปกับชีวิตแบบนี้แล้ว
ชีวิตเราเกิดมาเพื่ออะไร??