ผมมีเเฟนครับ ครบกันมาไม่นาน เกือบๆปี แฟนผมมีอดีตที่ไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่ เป็นคนที่ค่อยข้างจะรักสนุกพอสมควร จนกระทั่งตรวจเจอว่าตัวเองติด HIV ก่อนที่เราจะคบกัน1ปี เขาก็เข้ารับการรักษามาตลอด พอเราคบกันเขาก็บอกผมเองก็รับได้นะ ไม่ติดใจอะไรเลย และรักเขามากๆไม่มีเงื่อนไขแม้แต่นิ๊ดเดียว ผมเคยถามเขาว่า "ชีวิตมาถึงขนาดนี้แล้ว คิดจะหยุดแล้วใช่ไหม? ถ้าไม่เราจะได้ไม่คาดหวังอะไรมาก " เขาก็ตอบว่า "คิด อยากมีชีวิตครอบครัวที่ดี" และตลอดเวลาที่คบกันมันก็ดีมาตลอด เราช่วยกันทำมาหากิน อยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตด้วยกัน ผมออกจากบ้านตัวเองมาอยู่กับเขาที่ต่างจังหวัด หลายๆครั้ง ผมเริ่มรับรู้อดีตของเขามากขึ้นเรื่อยๆ จากเพื่อนของเขา และด้วยความที่ ที่ๆผมอยู่มันเป็นถิ่มเขา ผมเจอกระทั่งคนที่เขาเคยนอนด้วยเยอะมาก แต่ก็ไม่เปฺ็นไร คิดมาเสมอว่าเขาคงหยุดแล้ว แต่พอมาวันนี้ เริ่มรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกที่คุ้นเคย รู้สึกถึงความผิดปกติของพฤติกรรมหลายๆอย่างของเขา โทรหาติดสาย กลับบ้านช้า มาถึงบ้านปิดเน็ต เวลาเขานั่งเล่นมือถือแล้วผมเดินเข้าไปใกล้ๆเขาจะรีบปิดแอปหรือไม่ก็ล๊อคหน้าจอไปเลย เห้อออ เอาจริงๆจะว่าเตรียมใจไว้แลเวก็ใช่อยู่ แต่ผมเจอแบบนี้มาทั้งชีวิตเลย และจะเป็นแบบนี้ตลอดไปเลยหรอ ใจนึงผมก็แอบคิดว่า เหนื่อยแล้วอ่ะ ที่จะต้องคอยหาใครสักคนกับชีวิตเกย์ ผมต้องดีแค่ไหนถึงจะมีใครสักคนคิดจะหยุดกับผมจริงๆ
เกย์กับคำว่าไม่พอเป็นของคู่กันจริงเหรอ?