เราต้องทำตัวยังไงดีคะถ้าเป็นแบบนี้😢

คือเราเป็นคนชอบเที่ยวอ่ะค่ะ ไปกับเพื่อนกับแฟนไรงี้ แต่ส่วนมากจะไปกับแฟน แต่เวลาเที่ยวกลับไม่เคยเกิน2ทุ่มถ้าเกินก็จะรีบทักไปบอกแม่ก่อน แรกๆพ่อก็บ่นว่าเอาแต่เที่ยวขอแต่ตัง แต่เราก็เฉยๆไม่กล้าพูดอะไรจนมาวันนึงเราก็ออกไปข้างนอกตามเคยแต่ตอนกลับฝนดันตก ย่าก็โทรมาก็คุยกันเรียบร้อย จนพ่อโทรมาบอกรีบกลับบ้านให้ไวเลย เราก็เตรียมใจไว้แล้วว่าต้องโดนอะไรบ้าง พอเข้าไปถึงบ้านพ่อเดินมาตบหัวแล้วก็กระชากผมซักพักก็ตบหน้าเรา ย่ากับแม่ก็มาช่วยกันห้ามแล้วพ่อก็ด่าว่าจะออกไปไหนนักหนาขอแต่ตังใช้ กูไม่สอนให้ร่านเลยนะ มัวกันอยู่รึไงห้ะ! เรารู้สึกผิดหวังมากที่พ่อคิดแบบนี้ เรารู้ว่าพ่อเป็นห่วง แต่เราไม่ได้เป็นแบบที่เค้าคิด พ่อก็ถามต่อว่าไม่พอใจก็พูดเราเลบพูดไปว่าอยู่บ้านไม่เคยมี่ความสุขเลย ออกไปข้างนอกยังรู้สึกดีกว่า ที่เราพูดออกไปมันคือความรู้สึกที่อยู่ในใจมาโดยตลอด เพราะพ่อแม่ไม่เคยสนใจ ไม่มีเวลาให้ ผิดสัญญาตลอด ชอบเอาเราไปเรียบเทียบคนอื่น ไม่เคยให้กำลังใจ ไม่เคยชม ขนาดเราป่วยเค้าไม่เคยสนใจที่จะพาเราไปหาหมอ ไม่เคยรู้ว่าเราชอบอะไรไม่ชอบอะไร ต่อให้พูดให้เค้าฟัง พวกเค้าก็ทำเป็นเข้าใจ แต่จริงๆไม่เคยเข้าใจเลย ตอนเด็กๆเราก็โดนตีโดนกระชากหัวแบบนี้แทบจะตลอด
ส่วนเรื่องตังได้ไปร.รวันละ100 ถ้าเสาร์-อาทิตย์ได้50-70บาท บางครั้งเราก็ขอ200เพราะอาจจะไปซื้อของ กินหมูกระทะอะไรบ้าง นานๆจะขอทีแต่ส่วนจะเก็บจากที่เหลือจากไปร.ร นี่คือเราใช้เงินมากไปใช่มั้ย ส่วนแฟนเวลาเราไม่สบายใจอะไรเราก็ไประบายกับเค้า เค้าก็ให้กำลังใจเราว่าเดี๋ยวก็ผ่านไป เรื่องเงินก็ไม่เคยขอแฟนเลย มีก็กินด้วยกัน ช่วยกันแชร์ แต่ตอนนี้เราเครียด ท้อ ร้องไห้ตลอด รู้โดดเดี่ยว บางครั้งก็ทำร้ายตัวเอง เราต้องทำยังไงดี