รู้สึกแย่ในครอบครัว

เราเป็นคนเรียนดี เกรดดีสุดในครอบครัว ตอนเด็กจนถึงตอนม.ต้นพ่อแม่ชมเราบ่อยมาก แต่พอขึ้นม.ปลายได้หมาดๆ เราก็เจอปัญหาใหญ่ เหตุเกิดจากเราอยากตัดผม แม่เราก็ไม่ค่อยสนับสนุนเท่าไหร่ เขาเหมือนแซะเราว่า "จะตัดก็ตัดไปไม่ใช่หัวกู" พอตัดเสร็จทุกคนในบ้านก็เซ้าซี้ว่าจะตัดทำไม ก็มันคือความต้องการของเราอ่ะทำไมทุกคนต้องยุ่งด้วย พี่เราทั้งสองคนเลยบอกว่าเราอยู่ร่วมกับคนอื่นไม่ได้ ที่นี้เราก็โมโหดิเขารู้จักเราดีหรอ พอขึ้นห้องเราก็ร้องไห้เลยจ้า ต่อหน้านางคือเราเข้มแข็งนะ พยายามเถียงสู้ทุกอย่าง หลับหลังเราก็เด็กโง่คนหนึ่ง หลังจากนั้นเราก็ไม่คุยกับใครเลย แม่เรายังคุยอยู่ แต่หลังจากเหตุการณ์นั้นเราก็โดนด่าแทบทุกวัน ด่าว่าไม่มีอนาคตบ้าง เราก็ทุกข์เว้ย เครียดทุกอย่าง ตอนนี้ในบ้านไม่มีใครที่สบายใจจะคุยด้วยเลย หรือเพราะเราเองที่ผิด ห้องน้ำเป็นเซฟโซนที่ดีที่สุดแล้ว เราเล่าอะไรให้ใครฟังมากไม่ได้ อยู่รร.เราก็พยายามยิ้มนะ พอถึงบ้านแม่ก็หาข้อมาด่าเราให้ได้อ่ะ มันจุกในใจนะจะร้องไห้ต่อหน้าเขาก็ไม่ได้ พยายามโตให้เขาเห็นแต่ก็ร้องไห้ในห้องน้ำจ้าา เคยนะคิดว่าทำไมตัวเองไม่ตายไปสักที อยู่ไปก็ไม่มีใครเอา