หนูอยู่โรงเรียนหนูก็เป็นคนร่าเริงมากๆค่ะ หนูมีเพื่อนสนิทมากๆ1คนค่ะ ไปไหนก็ไปด้วยกัน จนกระทั่งขึ้นม.1 เพื่อนสนิทกับหนูเราก็ได้อยู่ห้องเดียวกัน หนูและเพื่อนก็ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ ตอนแรกหนูไม่ได้เอ๊ะใจอะไรหรอกค่ะ พอมาม.2 กลุ่มเรามีกันเกือบๆ10คนเลยรวมกับหนู1ในนั้น มีครั้งนึง หนูถามว่ามีใครจะไปด้วยไหม เพื่อนอีกคนก็บอกจะไปหน้าโรงเรียน หนูเลยมองไปหาเพื่อนสนิท เขาก็หันหนีและเดินไปกับกลุ่มเพื่อนๆทั้งหมด มีแต่หนูที่ไปคนเดียว บางครั้งไปไหนก็ไม่ชวน หนูก็ไม่น้อยใจอะไรหรอกค่ะ เพราะปล่อยผ่านไป พอม.3 หนูก็โตแล้วพอมีความคิดได้แล้ว ครูจัดที่นั่งให้หนูนั่งตรงกลาง เพื่อนๆที่สนิทกันตั้งแต่ม.1 ก็นั่งใกล้ๆกัน พอมาเรียน เพื่อนในห้องก็เหยียดหนูบ้าง มีคนนึงที่เหยียดตั้งแต่ม.1เลย หนูที่ได้ยินก็อ๋อ แล้วก็แค่ยิ้มแห้ง หนูที่นั่งตรงกลาง เวลาครูให้จับคู่ เพื่อนที่สนิทกันตั้งแต่ม.1 ก็ไปหาจับคู่กับคนอื่นๆ เหลือแค่หนูที่ไม่มีคู่ บางครั้งครูให้ยืนถามแบบนั้นแบบนี้ในคาบอังกฤษ หนูแทบไม่เห็นเพื่อนหันมาหาเลย เหลือหนูเป็นคนท้ายๆ พอจบคาบหนูก็เลยไปนั่งกับเพื่อนๆ แล้วอารมณ์ตอนนั้นก็คือเศร้ามากๆ เลยพูดไปว่า"ลืมกันหมดเลยเนาะ" เพื่อนก็ขำ หนูเลยกลับไปนั่งที่ แล้วก็นั่งเล่นอยู่คนเดียวเวลาคาบว่าง มีมีเพื่อนคนไหนเดินมาหาเลย เดินไปหาก็ไม่คุยด้วย เวลามีอะไรให้ทำก็มาหาหนูคนแรก พอมีอะไรได้ดีก็ลืมหนูกันหมด
หนูมีเพื่อนหริอไม่มีเพื่อนคะ..?