เราเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ม.1 จะเล่าตั้งแต่ช่วงประถมเลยนะ
ตอนช่วงประถม เราร่าเริงมาก พอมีเพื่อน เป็นคนที่ไม่ตั้งใจเรียนเลยชวนเพื่อนคุยอย่างเดียว เหมือนเด็กดื้อๆธรรมดาทั่วไปล่ะคะ
พอขึ้นป.6ก็เริ่มเครียดๆละ เพราะแบบจะขึ้นม.1อะ มันก็กลัวว่ามันจะต้องมีระเบียบมากขึ้น งานต้องส่งอย่าขาด ซึ่งมาเทียบกับตัวเองตอนป.6คือรู้สึกว่าตัวเองทำไม่ได้แน่เลย เพราะตอนประถมเราไม่ตั้งใจเรียนเลยเล่นแต่เกมจนบางวันนอนแค่3ชม. กลัวว่าจะขึ้นมัธยมแล้วจะไปไม่รอด จากนั้นพอขึ้นมัธยมมันก็ไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่คิดนะ แต่มันก็แค่ความคิดช่วงที่ขึ้นม.1มาแรกๆแหละ
ขึ้นม.1มา ช่วงแรกๆเราก็เหมือนประถมเลยติดเพื่อนและก็เลยตามงานไม่ได้ทุกงานแต่ว่าพอคบไปได้สักพัก นิสัยมันก็เริ่มไม่น่าเล่นด้วยอะแย่มาก เราเลยห่างจากมันไปเลย มันก็มานินทาเราว่าอย่างงู้งี้งั้นเราก็เครียดอยู่เนาะแต่ทำใจได้แล้วนิดๆเพื่อนที่เหลืออยู่ก็ไม่ค่อยสนิทมากเท่าไรส่วนใหญ่จะปรึกษามีคุยบ้าง
พอหลังจากที่เลิกติดเพื่อน เราก็เริ่มเคลียร์งานตั้งใจเรียนขึ้น และมันก็เป็นช่วงที่เราเปลี่ยนไป เริ่มเป็นคนที่ไม่เข้าสังคม เพื่อนน้อย ไม่ค่อยพูด เงียบแม้กระทั่งพ่อกับแม่ ท่านไม่ค่อยคุยด้วยตั้งแต่เด็กแล้ว เป็นคนที่ขยันเรียนในห้องสุด(ไม่ได้ชมตัวเองนะคะ อาจจะเทียบห้องอื่นไม่ได้)เราเริ่มคิดมากเรื่องงาน เรื่องที่ครอบครัวเขาไม่สนใจเราเลย แล้วร้องไห้บ่อยมากแบบเกือบทุกวันอะ เราเครียด อึดอัดเวลามีคนเยอะๆ คิดมาก เซนซิทีฟง่ายมาก เวลานึกถึงเรื่องที่หวั่นไหวก็จะนำ้ตาไหลอัตโนมัติ ตบหน้าตัวเอง ทำร้ายข้าวของ คิดที่จะไม่อยากอยู่ที่ไหนแล้ว มันลำบากไปหมด
ตอนนี้ม.2แล้วก็ยังเหมือนเดิม แต่จะพยายามคิดบวกไม่นึกถึงเรื่องแย่ๆ
อยากจะรู้ เราเป็นอะไร ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย แต่ไม่รู้ต้องแก้ไขทำยังไงบ้าง
ปล.ขอโทษล่วงหน้าสำหรับข้อมูลที่เราเขียนแล้วอาจจะไม่เข้านะคะ ถามเพิ่มเติมในคอมเม้นได้เลย ขอบคุณค่ะ
เรารู้สึกว่าเราเปลี่ยนไปมากเลย
ตอนช่วงประถม เราร่าเริงมาก พอมีเพื่อน เป็นคนที่ไม่ตั้งใจเรียนเลยชวนเพื่อนคุยอย่างเดียว เหมือนเด็กดื้อๆธรรมดาทั่วไปล่ะคะ
พอขึ้นป.6ก็เริ่มเครียดๆละ เพราะแบบจะขึ้นม.1อะ มันก็กลัวว่ามันจะต้องมีระเบียบมากขึ้น งานต้องส่งอย่าขาด ซึ่งมาเทียบกับตัวเองตอนป.6คือรู้สึกว่าตัวเองทำไม่ได้แน่เลย เพราะตอนประถมเราไม่ตั้งใจเรียนเลยเล่นแต่เกมจนบางวันนอนแค่3ชม. กลัวว่าจะขึ้นมัธยมแล้วจะไปไม่รอด จากนั้นพอขึ้นมัธยมมันก็ไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่คิดนะ แต่มันก็แค่ความคิดช่วงที่ขึ้นม.1มาแรกๆแหละ
ขึ้นม.1มา ช่วงแรกๆเราก็เหมือนประถมเลยติดเพื่อนและก็เลยตามงานไม่ได้ทุกงานแต่ว่าพอคบไปได้สักพัก นิสัยมันก็เริ่มไม่น่าเล่นด้วยอะแย่มาก เราเลยห่างจากมันไปเลย มันก็มานินทาเราว่าอย่างงู้งี้งั้นเราก็เครียดอยู่เนาะแต่ทำใจได้แล้วนิดๆเพื่อนที่เหลืออยู่ก็ไม่ค่อยสนิทมากเท่าไรส่วนใหญ่จะปรึกษามีคุยบ้าง
พอหลังจากที่เลิกติดเพื่อน เราก็เริ่มเคลียร์งานตั้งใจเรียนขึ้น และมันก็เป็นช่วงที่เราเปลี่ยนไป เริ่มเป็นคนที่ไม่เข้าสังคม เพื่อนน้อย ไม่ค่อยพูด เงียบแม้กระทั่งพ่อกับแม่ ท่านไม่ค่อยคุยด้วยตั้งแต่เด็กแล้ว เป็นคนที่ขยันเรียนในห้องสุด(ไม่ได้ชมตัวเองนะคะ อาจจะเทียบห้องอื่นไม่ได้)เราเริ่มคิดมากเรื่องงาน เรื่องที่ครอบครัวเขาไม่สนใจเราเลย แล้วร้องไห้บ่อยมากแบบเกือบทุกวันอะ เราเครียด อึดอัดเวลามีคนเยอะๆ คิดมาก เซนซิทีฟง่ายมาก เวลานึกถึงเรื่องที่หวั่นไหวก็จะนำ้ตาไหลอัตโนมัติ ตบหน้าตัวเอง ทำร้ายข้าวของ คิดที่จะไม่อยากอยู่ที่ไหนแล้ว มันลำบากไปหมด
ตอนนี้ม.2แล้วก็ยังเหมือนเดิม แต่จะพยายามคิดบวกไม่นึกถึงเรื่องแย่ๆ
อยากจะรู้ เราเป็นอะไร ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย แต่ไม่รู้ต้องแก้ไขทำยังไงบ้าง
ปล.ขอโทษล่วงหน้าสำหรับข้อมูลที่เราเขียนแล้วอาจจะไม่เข้านะคะ ถามเพิ่มเติมในคอมเม้นได้เลย ขอบคุณค่ะ