ตอนเด็กทะเลาะกันบ่อยกว่าตอนนี้มากครับแทบทุกวันแต่ส่วนมากมันสู้ผมไม่ได้ครับ เราห่างกัน 3 ปีครับและปัญหามันอยู่ตรง 3 ปีนี่แหละครับที่ทำให้เวลาเราเถียงหรือทะเลาะกันพอมันเถียงสู้ไม่ได้มันก็ด่าแต่คำเดิมๆพูดซ้ำๆเรื่อยๆมันทำให้ผมรู้สึกน่ารำคาญแล้วก็อยากทำให้หุบปากไปเดี้ยวนี้เลย คำที่มันพูดบ่อยๆก็ อย่ามาขี้แอ็ค อย่ามาทำแอ็คไอโง่ ซึ่งมันน่าลำคาญมากกกกกกก ที่มันด่าผมโง่เพราะว่าผมออกจากโรงเรียนเพราะว่าตอนนั้นเกเรโดนเรียนเป็นว่าเล่นเลยครับติดศูนย์เพียบ ก็เลยต้องออกมาเรียนกสน.เพราะแก้ศูนย์ไม่ไหว แล้วก็มีอยู่คำนึงที่มันด่าว่าผมเลวก็เลยถามมันว่าเลวยังไร แต่มันไม่ยอมบอกเอาแต่พูดว่ากลับไปคิดเอาเอง ตอนนั้นความคิดที่ผุดขึ้นมาก็คือทำให้แม่ร้องไหตอนที่ต้องออกจากโรงเรียนแต่มันก็ผ่านมานานแล้วไม่ใช่ผมไม่รู้สึกผิดนะแต่มันเรื่องเก่าแล้วอะตอนนี้ผมจะเรียนจบม.3 แล้วหาเงินมาใช้ต่อวันได้ ตอนนั้นผมก็ด่าสวนมันไปว่าถ้างั้นก็คงโง่เหมือนกันเพราะก็เห็นติดศูนย์ตั้งหลายวิชา มันเถียงกลับด้วยคำเดิมๆพูดซ้ำๆเหมือนเดิม ผมก็เลยลำคาญขี้เกียจที่จะเถียงกับมันต่อ แต่เรื่องของเรื่องคือไม่รู้ว่าจะคุมอารมณ์ตัวเองได้ไหมถ้าต้องเจอกับการพูดกวนประสาทแบบนี้ เพราะผมต้องนอนห้องเดียวกันตื่นมาก็เจอหน้ากัน ผมก็พยามจะปรับความเข้าใจกับมันนะแต่พูดไปเท่าไหร่มันก็ว่าผมเห็นแก่ตัวอยู่ดีพยามมำดีกับมันขนาดไหนก็คำพูดคำจาก็เหมือนเดิมมีคำด่าห้อยท้ายเสมอ อาจเป็นเพราะตอนเด็กๆผมเอาเปรียบมันไว้เยอะแต่มาคิดดูดีๆแล้วมันก็แสบพอๆกับผมเหมือนกัน รึอาจไปทำอะไรให้มันฝังใจเพราะตอนเด็กๆผมทำมันร้องไหบ่อยมาก วันนี้ผมก็พูดขอโทษมันไปแล้วนะว่าถ้าตอนนั้นผมเอาเปรียบหรือใช้กำลังอะไรกับมันไปผมก็ขอโทษไม่อยากให้มันค้างคาหรือติดใจ แต่ท่าทีมันก็เหมือนเดิมไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น อาจจะด้วยอายุที่ห่างกันหรือความคิดที่ต่างกัน หรือมันอาจจะไม่เห็นผมเป็นพี่มันแล้ว ถ้ามันมีโอกาศได้อ่านกระทู้นี้ก็อยากจะบอกมันว่าผมยังรักมันเหมือนน้องเสมอ
ปล.กระทู้นี้อยากได้ความเห็นอีกมุมนึงเพื่อที่ผมจะได้ทำความเข้าใจความคิดของน้องผมได้มากขึ้นขอบคุณครับ
ไม่เข้าใจความคิดของน้องชายครับ??
ตอนเด็กทะเลาะกันบ่อยกว่าตอนนี้มากครับแทบทุกวันแต่ส่วนมากมันสู้ผมไม่ได้ครับ เราห่างกัน 3 ปีครับและปัญหามันอยู่ตรง 3 ปีนี่แหละครับที่ทำให้เวลาเราเถียงหรือทะเลาะกันพอมันเถียงสู้ไม่ได้มันก็ด่าแต่คำเดิมๆพูดซ้ำๆเรื่อยๆมันทำให้ผมรู้สึกน่ารำคาญแล้วก็อยากทำให้หุบปากไปเดี้ยวนี้เลย คำที่มันพูดบ่อยๆก็ อย่ามาขี้แอ็ค อย่ามาทำแอ็คไอโง่ ซึ่งมันน่าลำคาญมากกกกกกก ที่มันด่าผมโง่เพราะว่าผมออกจากโรงเรียนเพราะว่าตอนนั้นเกเรโดนเรียนเป็นว่าเล่นเลยครับติดศูนย์เพียบ ก็เลยต้องออกมาเรียนกสน.เพราะแก้ศูนย์ไม่ไหว แล้วก็มีอยู่คำนึงที่มันด่าว่าผมเลวก็เลยถามมันว่าเลวยังไร แต่มันไม่ยอมบอกเอาแต่พูดว่ากลับไปคิดเอาเอง ตอนนั้นความคิดที่ผุดขึ้นมาก็คือทำให้แม่ร้องไหตอนที่ต้องออกจากโรงเรียนแต่มันก็ผ่านมานานแล้วไม่ใช่ผมไม่รู้สึกผิดนะแต่มันเรื่องเก่าแล้วอะตอนนี้ผมจะเรียนจบม.3 แล้วหาเงินมาใช้ต่อวันได้ ตอนนั้นผมก็ด่าสวนมันไปว่าถ้างั้นก็คงโง่เหมือนกันเพราะก็เห็นติดศูนย์ตั้งหลายวิชา มันเถียงกลับด้วยคำเดิมๆพูดซ้ำๆเหมือนเดิม ผมก็เลยลำคาญขี้เกียจที่จะเถียงกับมันต่อ แต่เรื่องของเรื่องคือไม่รู้ว่าจะคุมอารมณ์ตัวเองได้ไหมถ้าต้องเจอกับการพูดกวนประสาทแบบนี้ เพราะผมต้องนอนห้องเดียวกันตื่นมาก็เจอหน้ากัน ผมก็พยามจะปรับความเข้าใจกับมันนะแต่พูดไปเท่าไหร่มันก็ว่าผมเห็นแก่ตัวอยู่ดีพยามมำดีกับมันขนาดไหนก็คำพูดคำจาก็เหมือนเดิมมีคำด่าห้อยท้ายเสมอ อาจเป็นเพราะตอนเด็กๆผมเอาเปรียบมันไว้เยอะแต่มาคิดดูดีๆแล้วมันก็แสบพอๆกับผมเหมือนกัน รึอาจไปทำอะไรให้มันฝังใจเพราะตอนเด็กๆผมทำมันร้องไหบ่อยมาก วันนี้ผมก็พูดขอโทษมันไปแล้วนะว่าถ้าตอนนั้นผมเอาเปรียบหรือใช้กำลังอะไรกับมันไปผมก็ขอโทษไม่อยากให้มันค้างคาหรือติดใจ แต่ท่าทีมันก็เหมือนเดิมไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น อาจจะด้วยอายุที่ห่างกันหรือความคิดที่ต่างกัน หรือมันอาจจะไม่เห็นผมเป็นพี่มันแล้ว ถ้ามันมีโอกาศได้อ่านกระทู้นี้ก็อยากจะบอกมันว่าผมยังรักมันเหมือนน้องเสมอ
ปล.กระทู้นี้อยากได้ความเห็นอีกมุมนึงเพื่อที่ผมจะได้ทำความเข้าใจความคิดของน้องผมได้มากขึ้นขอบคุณครับ