ผมป่วย. Hiv

คือผมไม่ได้รุ้หรอกว่าที่เป็นนี้คือมันติดจากใคร แต่ผมก้ไม่เคยโทษรึจะไปโกรธคนที่แพร่ไห้ผม. แล่ะผมก็ไม่มีความคิดที่จะแพร่เชื้อไห้ใครต่อ. แต่ผมก้คือมนุษคนธรรมะดา ที่ต้องมีอนาคต. ชึ่งตอนนี้คือผมจัดดอกไม่ฟรีแล้น. รายได้มีแต่ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน. พ่อแม่ไม่กดดัน. แต่ผมอยู่ที่บ้านมีพ่อ แม่ พี่สาว พี่เขยและหลานชายชึ่งผมรุ้สึกว่ารายจ่ายแต่ละเดือนมันคารเป็นผมกับพี่หารกัน. แต่ป่าวเลยผมออกส่วนของผมแต่แม่ต้องออกส่วนของพี่สาว. ชึ่งผมเลยตัดปันหาจ่ายส่วนค่าไป. ส่วนค่าอาหารแต่ละมื้อ. อยากกินอะไรก้ขอไห้แม่ทำ เพราะผมไม่กล้ากินของที่เป็นของเค้า. ผมไม่ชอบคำประชดของพี่. ชึ้งที่พูดไม่ได้น้อยใจที่แม่ออกไห้พี่นะคับ. แต่รุ้สึกว่าถ้าผมไม่มีโรคนี้ในชีวิดผม. ผมคงดีกว่านี้. ไปทำงานต่างประเทศก็ไม่ได้.  ขายของก้อายคนมองกลัวเค้ารังเกียจ ทุกวันนี้คิดมาก. อยากมีบ้านเป็นของตัวเอง เพราะสักวันบ้านหลังที่อยุ่นี้คงต้องเป็นของพี่สาว. แล่ะผมที่มีโรคประจำตัวแบบนี้คงไม่มีที่ชุกหัวนอน.  ไม่ไช่พี่สาวใจร้ายนะคับ. แต่ผมแต่รับรุ้ได้ถึงความเฉยชาของพี่ที่มีตอเรา. เราที่มีโรคประจำตัวยุแล้ว ต้องคิดมากอยุ่แล้ว. ยิ่งมาเจอปัญหาแต่ละวันอิก. ตอนนี้ผมยังมีแม่อยุ่ไห้กำลังใจ. แต่ภาวนาไห้ผมได้จากโลกไปก่อนท่าน. เพราะผมไม่อยากไห้ตัวเองเป็นคนเร่ร่อน. รึถูกคนมองว่าภาระ. ไม่ว่าพี่สาว รึสังคม.
#ฝันอยากมีบ้านเป็นของตัวเอง.
ปล. อ่านละงงขอโทษด้วยนะครับ