ผมกลัวอนาคตที่จะเกิดขึ้น

ตอนนี้ผมอายุ16ปีครับ เคยเขียนกระทู้เกี่ยวกับปัญหาชีวิตเมื่อวันที่8ธันวาคมปี2562 ขอบคุณทุกคนที่มาตอบนะครับ แต่ผมรู้สึกว่าตอนนี้อะไรๆจะแย่ลงไปหมดเลยครับ เพราะโควิด-19ระบาดทำให้พ่อผมตกงานตอนนี้ครอบครัวผมจะไม่มีเงินผ่อนบ้านในเดือนต่อๆไปแล้วครับ ผมเองก็อยู่ม.5แล้ว ยังไม่รู้ว่าจะเรียนอะไรต่อไปหรือจะไม่เรียนต่อ เพราะผมเองก็รู้สึกว่าต่อให้ผมเรียนจบออกมาก็อาจจะได้งานไม่คุ้มกับเงินที่เสียค่าเรียนไปหรืออาจจะได้งานที่ผมชอบ ผมอยากเร่งทำงานเพื่อช่วยเหลือทางบ้านให้ดีที่สุด แต่ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องอาชีพที่ผมอยากทำ ครอบครัวผมจะคัดค้านในสิ่งที่ผมอยากเป็นตลอด ผมอยากเป็นผู้กำกับภาพยนตร์หรือไม่ก็นักดนตรีครับ ตัวผมเองไม่ได้เรียนเก่งมากยกเว้นด้านภาษาที่ผมจะถนัดที่สุด โดยเฉพาะภาษาอังกฤษที่จะใช้ได้คล่องและสื่อสารได้ดี ทางปู่และย่าของผมเลยอยากให้ผมเป็นข้าราชการเหมือนท่านส่วนแม่ผมก็อยากให้ผมเป็นติวเตอร์สอนภาษาอังกฤษ แต่ตัวผมเองไม่ถนัดการสอนและก็ไม่ถนัดการเข้าหาคนอื่นๆทำให้ผมไม่อยากทำอาชีพสอนมากๆ แต่กลับกันทางด้านดนตรีหรือการทำภาพยนตร์เอง ผมก็ไม่ได้เก่งเพราะไม่เคยได้ออกไปหาประสบการณ์เลย จึงไม่มีผลงานอะไรจะมาพิสูจน์ตัวเองสักชิ้นเดียว และด้วยความที่ผมเรียนสายวิทย์-คณิตด้วยทำให้เวลาว่างก็น้อยลงไปอีกครับ ผมเครียดและห่วงเรื่องอนาคตจนนอนไม่หลับ หลายๆวันที่ผมไม่ได้นอนก่อนไปโรงเรียน เพราะในเวลากลางคืนมันเงียบสงบรู้สึกเหมือนได้อยู่กับตัวเอง ยิ่งทำให้ผมล้าแล้วก็ท้อใจจนบางครั้งก็ร้องไห้ออกมาไม่รู้ตัว จนพักหลังๆผมไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ ตอนนี้ผมเกลียดโรงเรียนมากๆ ผมไม่ชอบที่ๆคนเยอะๆและเสียงดังๆโดยเฉพาะห้องเรียนของผมเอง ผมไม่แม้แต่อยากจะเจอกลุ่มเพื่อนที่ผมสนิทที่สุด ผมจะปวดหัวและมึนหัวมากๆ และอารมณ์จะไม่คงที่เลย มีครั้งนึงที่แม่ผมตวาดผมแรงมากๆเพียงแค่เพราะผมพูดผิด หลังจากนั้นผมก็เลยไม่กล้าที่จะพูดอะไรกับใครอีกเลย ผมได้แต่คิดว่าพูดหรือไม่พูดยังไงผมก็ผิดอยู่ดี เลยเลือกที่จะไม่พูด ผมขาดความมั่นใจและเบื่อชีวิตตัวเองมากๆจนตอนนี้แม้ความรู้สึกจะฆ่าตัวตายที่เคยมีมันก็หายไป ผมไม่รู้สึกอะไรนอกจากสิ้นหวังและยอมแพ้ ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปต่อทางไหน เงินก็คงจะหมดไปในอีกไม่นาน ปัญหาจากทั้งโรงเรียนทั้งทางบ้านแล้วก็จากจิตใจตัวผมเองมันก็ถาโถมเข้ามาเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าผมเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่าแต่ผมไม่อยากเป็นครับ ผมไม่อยากให้ใครรู้เพราะถ้าเกิดผมเป็นจริงๆคงจะโดนคนอื่นๆมองว่าเป็นโรคเรียกร้องความสนใจบ้าง คิดไปเองว่าตัวเองเป็นบ้าง หรือเป็นพวกสำออยบ้างเลยไม่กล้าไปพบจิตแพทย์ครับ ตอนนี้ไม่รู้เลยครับว่าผมจะทำยังไงต่อไปดี