ขอพื้นที่สำหรับหัวใจดวงน้อยๆดวงนึงนะครับ ซึ่งตอนนี้มันเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว ผมไม่ได้มีเจตนาว่าร้ายหรือกล่าวหาใครให้เสียหายทั้งสิ้น แค่ต้องการเล่าสิ่งที่มันอัดอั้นอยู่ในใจทั้งหมดออกมา
ผมอายุ 24 ครับ เพิ่งเรียนจบมาปีกว่าๆ จาก มหาวิทยาลัยราชภัฏ หน้าตาไม่ดี(ขี้เหร่เลยมั้ง) ทีแรกชีวิตก็เหมือนจะไปได้ดี ได้ที่ทำงานถูกสาย และพอใจมาก จนมาติดช่วงไวรัสโควิด ทำให้ต้องตกระเหเร่ร่อนไปทั่วผืนแผ่นดิน ถูกเลิกจ้างตั้งแต่ เมษายน ผมก็ใช้เงินเก็บทั้งหมดประทังชีวิต เดินสายหาอะไรทำไปทั่ว ช่วงเดือนแรกผ่านพ้นไป ชีวิตเริ่มแย่ เงินเริ่มหมดครับ ก็ไปหากู้อะไรก็ไม่ผ่านสักอย่าง ก็เข้าใจไว้ว่าเป็นช่วงโควิต 19 หลายคนคงตกงานกันเยอะ ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ก็ปลงไป จนก้าวเข้าสู่เดือนที่สอง เหมือนฟ้ามาโปรด ธนาคารสีชมพูอนุมัติเงินกู้ 1 หมื่นบาท ช่วยต่อลมหายใจผมได้อีกพักใหญ่
หลังจากได้รับเงินแล้ว ผมก็มีกำลังใจอีกครั้งตั้งหน้าตั้งตาหางาน แต่ก็ไม่มีใครรับ เพราะยังไม่ผ่านเกณฑ์ทหาร ไม่ว่าจะงานไหนๆ ก็เงียบหาย ไม่มีติดต่อกลับมา
จากพฤษภายาวมาจนถึงกรกฎา ผมก็เร่ร่อนอยู่แบบนั้น หางาน สมัคร ส่งเรซูเม่ แล้วเงียบหาย ได้รับเพียงแต่คำว่าจะติดต่อกลับมา วนลูปอยู่แบบนั้น เงินกว่า 1 หมื่นบาท ใช้ไปกับค่าเดินทาง และเอกสารสมัครงานต่างๆนาๆ จนสุดท้ายผมก็ตัดสินใจรอจนเกณฑ์ทหาร
ฐานะทางบ้านไม่ดีครับ ไปอยู่บ้านก็ทำให้เครียดไปกันใหญ่ ไม่รู้จะเอาอะไรกินกัน คนที่บ้านก็พยายามหาเลี้ยงเราเต็มที่ ซึ่งผมรู้สึกละอายใจที่โตป่านนี้แล้ว ยังให้คนทางบ้านดิ้นรนหาเลี้ยงอีก ผมเติบโตมากับการเกษตร รู้เลยว่ามันลำบากแค่ไหน ผมเลยตัดสินใจอยู่ที่บ้านแค่ช่วงสั้นๆ เพราะมันตอกย้ำความไร้ค่าของตนเอง
สิ้นสุดการเกณฑ์ทหาร ผมเป็นอิสระ ออกมาสู่โลกกว้างที่คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตสักที แต่ก็ไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ “เงินหมดสิครับ” เงินตั้ง 1 หมื่นบาท ตลอดสองเดือนที่ดิ้นรนหางานนู่นนี่ แต่กลับไม่ได้อะไรมาเลย
วันหนึ่งเปิดกระเป๋า เห็นเศษเหรียญเพียงแค่ 16 บาท ใจผมเริ่มสั่น สมองพยายามคิดทุกวิถีทางจนสับสน ผมจะยังทำยังไงดี
มีเพื่อน ยืมเพื่อนครับ เพื่อนสงสาร จึงให้เงินผมมาก้อนเล็กพอประทังชีวิต จากนั้นผมจึงตัดสินใจกลับไปหาเจ้านายเก่าอีกครั้ง
ชีวิตตอนนั้นมันก็ไม่ได้เลวร้ายที่สุด เจ้านายเก่าสงสารผม แต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ธุรกิจของเขาก็ไม่ได้มีรายได้มากพอที่จะจ้างผม แต่เขาก็ใจดีให้ที่พัก พร้อมค่าอาหารแต่ละมื้อ ผ่านไปวันๆ ผมก็ช่วยกวาดนั้น เช็ดนี่ ดูแลทุกอย่างในพื้นที่เพื่อตอบแทน
แต่ก็นั่นแหละครับ มันไม่พอหรอก ผมจะอยู่แบบนี้ไม่ได้ ผมมีที่พักก็จริง มีข้าวกินก็จริง แต่ไม่มีเงินเลย ทางบ้านก็ย่ำแย่ คนที่บ้านเขารอผมอยู่
ผมจึงใช้ชีวิตทุกวัน หางานครับ แต่ทำได้แค่หาออนไลน์ เพราะไม่มีเงินเดินทางแล้ว เหลือเพียงก้อนสุดท้าย พอเป็นค่ารถไปสัมภาษณ์เท่านั้น ก็เลยสมัครไว้ และรอวันเขาเรียกสัมภาษณ์ จะได้ใช้เงินก้อนสุดท้ายที่มีไม่กี่ร้อยนี้
ตื่นมาก็เข้าเว็ปหางาน สมัครไปหลายที่ โหลดทุกแอพที่เขาว่าเล่นแล้วได้เงิน ก็ลองดู แต่กว่าจะได้แต่ละแต้ม ผมคงอดตายก่อน งานออนไลน์ พวกโพสนู่นนี่นั่น ก็เข้ามาเรื่อยๆ ผมก็ลองครับ แต่เขาจะเอาเงินเริ่มต้น ซึ่งผมไม่มี ก็ไม่ได้ติดต่อกลับไป ผมลงทะเบียนกับกรมจัดหางานทั้งไทยและต่างประเทศเอาไว้ เผื่อจะได้ และงานต่างๆที่ไม่ใช้ทุน ก็ลองมาแทบทั้งหมดครับ ทั้งยูทูป (ทำ Lyrics เพลง ก็ไม่มีใครดู จะทำ content อื่นก็ไม่มีกล้อง กล้องมือถือไม่ดีครับ มันเก่าแล้ว) ทั้งเขียนนิยาย ก็ไม่มีคนอ่าน ทั้งเขียนบทความ เว็ปไซต์ เฟสบุ๊ค แฟนเพจ ก็ไม่มีคนดู จนตัดสินใจสานต่อ website แปลเพลงที่ทำตั้งแต่มหาลัย คนดูก็ประหล่อมประแหล่ม รายได้ไม่มี
ลองหาอาชีพ จะเป็นติวเตอร์ ก้มีในเขตกทม จ้างเป็นรายครั้ง ผมทำไม่ได้ครับ ไม่มีที่อยู่ ถึงจะขอทางบ้านเช่าได้ ก็ไม่พอจ่ายเดือนต่อไปแน่ๆ ลง Fastwork ก็ไม่ผ่าน จะเป็นตัวแทนจำหน่ายก็ไม่มีงบ หน้าตาก็ไม่ดี จะให้ไปรีวิวอะไร ของเขาเสียหมด จะสมัครงานที่คุณสมบัติตรง เขาก็เอาโทอิค
ผมสอบโทอิคครั้งแรกได้ 595 ครับ แต่หมดอายุไปแล้ว ต้องสอบใหม่ แต่ไม่มีเงิน เหมือนทุกอย่างในชีวิตผมวางแผนพลาดทั้งหมดเลย
ตั้งแต่ 1 สิงหาคม ผมยื่นเรซูเม่ไป 20 กว่าบริษัท ซึ่งก็ไร้วี่แววใดๆ โทรไปเขาก็บอกว่า จะพิจารณาให้นะคะ
มันแน่นตรงหน้าอกทุกครั้ง ที่บริษัทที่ผมยื่นเรซูเม่ไปกว่า 10 วัน กลับมาโพสรับสมัครด่วนในตำแหน่งเดียวกันบนสื่อออนไลน์ แล้วใบสมัครผมไปอยู่ไหน ผมไม่ผ่านเกณฑ์ใช่ไหม หรือมันติดตรงที่ว่าผมมีนามสกุลของมหาลัยที่เขาไม่ยอมรับ ทั้งที่ๆคุณสมบัติก็ตรงกับที่เขาประกาศ ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งที่หลายๆบริษัทลงรับสมัครด่วนทั้งๆผมส่งก็ใบสมัครไปแล้ว
หนี้สินเริ่มถามหาแล้วครับ ทั้ง กยศ ทั้งค่าผ่อนรถ ผ่อนที่ดิน ที่บ้าน ที่ทางบ้านก็คงจะเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว ผมก็เลยคิดไปกู้เงิน แต่ก็แน่นอนครับ “ไม่ผ่าน” เพราะไม่มีหลักประกัน ไม่มีคนค้ำ ไม่มีเอกสารรับรองรายได้หรือสลิปใดๆ ไม่ว่าจะที่ไหน ที่เด็กอายุ 24 คนนี้ไปก็ไม่ผ่านสักอย่าง ท้อแล้วครับ ไม่มีเงินทำเอกสารเพิ่มแล้ว หวังพึ่งแค่ทางออนไลน์ ที่อินเตอร์เน็ตผมจะหมดเมื่อไหร่ก้ยังไม่รู้ (ค้างชำระอยู่)
มันทั้งเหนื่อย และท้อมากเลยครับ หางานไม่ได้สักที ที่เขาว่าทำแล้วได้เงิน ก็ลองมาแทบทุกทางแล้ว ทั้งโดนหลอก ทั้งเสียทรัพย์
จนวันนึง ทุกสิ่งทุกอย่างมันดิ่งลงเหว ผมตั้งใจจะลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวผม ทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงการมีตัวตนอยู่นี้ด้วย ผมเริ่มลบข้อมูลทั้งหมดที่มีในอินเตอร์เน็ต เริ่มเก็บของต่างๆที่เป็นของผมไปซ่อนไว้ จนถึงวินาทีที่เลวร้ายที่สุดที่ไม่อยากพูดถึงมัน แต่ผมก็ไม่ได้ทำ กลัวไม่ได้ไปอยู่กับแม่บนสวรรค์ กลัวได้ไปที่อื่น ภาพแม่ก็ลอยเข้ามา ผมรู้สึกอบอุ่นเหมือนถูกโอบกอด แล้วก็นอนร้องไห้ทั้งคืน
มันก็เป็นเพียงแค่ชีวิต ที่เราต้องกระตุ้นหัวใจให้เต้นไปในแต่ละวัน ผมก็ยังสู้ ถึงแม้ว่าจะไม่มีอะไรเลย
นี่ขนาดผมไม่มีภรรยา ไม่มีลูก ไม่มีภาระใหญ่หลวงเหมือนคนอื่น ผมยังเครียดขนาดนี้ แล้วคนอื่นที่เขามีภาระมากกว่าผมจะเครียดขนาดไหนกัน 55555
ที่ผมต้องการเพียงแค่โอกาสเท่านั้น โอกาสที่ให้ผมได้แสดงประสิทธิให้เห็น ว่าผมทำได้ แต่แทบทุกที่รับคนที่มีประสบการณ์หมดเลย ผมก็มีนะ ประสบการณ์ 1 ปี แต่คงไม่ใช่สายที่เค้าต้องการ
ผมเคยทำแต่งานบริการมาครับ ทั้งงานเสริฟ งานต้อนรับ งานชงกาแฟ จัดเลี้ยง ถึงแม้หน้าตาไม่ดี แต่ก็ขอบคุณบริษัทก่อนหน้านี้ที่ให้โอกาสผม และยังไม่ทอดทิ้งผมจนถึงวันนี้ ผมยังมีที่อยู่ มีข้าวให้กินก็ถือว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว แต่ผมอยากได้งานครับ ผมอยากยืนด้วยตัวเอง อยากมีเงินส่งให้คนทางบ้านบ้าง อยากทำสิ่งที่อยากทำบ้าง ทุกวันนี้เกรงใจเจ้านายเก่ามากกกส์ 555555
ถึงประสบการณ์ผมจะมีแต่ด้านบริการ แต่ผมถนัดภาษาครับ ถึงจะแค่อังกฤษก็เถอะ (จบเอกอังกฤษมา) แต่ก็พยายามเรียนภาษาอื่นมาเรื่อยๆ
รักการเขียนการอ่านการแปล การเดินทาง การทำงานร่วมกับผู้อื่น การออกแบบ การสร้าง ทั้งการสอนเด็กๆ การนำกิจกรรม ทั้งวิทยากร ทั้งสันทนาการ ก็เคยทำมาหมดแล้วตอนมหาวิยาลัยครับ
จะบอกว่าจนมาถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีงานครับ 555555555555 ยังคงส่งเรซูเม่ไปเรื่อยๆ อยากเป็นครูภาษาอังกฤษครับ แต่ไม่มีใบประกอบวิชาชีพ (ที่ไม่มีเพราะเมื่อก่อนตั้งใจว่าจะเป็นนักภาษาศาสตร์ แต่ตอนนี้อยากเป็นครูเฉยเลย เอ้า ไม่มีตังเรียนต่อ) อีกอาชีพหนึ่งคือทำเกี่ยวกับสารคดี เขียนบทอะไรนี่ชอบมากกกก ทำงานกับชาวต่างชาตินี่ยิ่งชอบครับ (โดยเฉพาะฝรั่งเนี่ย ชอบสุด)
เอาเข้าจริง งานอะไรก็ทำได้แหละครับ ที่สมัครไปก็เยอะ ทั้งครู ทั้งทรัพยากรบุคคล ทั้งนักเขียน ทั้งเด็กเสริฟ ทั้งชงกาแฟ ทำเป็นหมดนะครับ แต่อาจไม่เก่งมาก เงินเท่าไหร่ค่อยว่ากัน ให้มีพอจ่ายค่าที่พักก่อนอันดับแรก (ฮา) แต่เหมือนว่าที่สมัครไปจะยังไม่เข้าตากรรมการเลยยยย 55555
ก็นั่นแหละครับ ผมยังอายุแค่นี้ ทุนก็ไม่มี จะเอาความสำเร็จอะไรมากมาย ก็ได้แต่หวังว่าจะหางานได้ ว่างงานมา 4 เดือนแล้วครับ ฐานะไม่ดี (ยาจกเลยแหละ)
ขอบคุณที่รับฟังผมบ่นมาจนจบนะครับ ใครสงสารผมก็ถือซะว่านี่เป็นกระทู้หางานไปในตัว 55555555+
ผมมีเอกสารพร้อมครับ+พาสปอร์ต จะเอาผมไปไหน เอาไปเลย ชอบเดินทาง ชอบพจญภัย ติดต่อผมได้เลยน้อออออ
สุดท้ายนี้ ผมก็ยังคงหางานต่อไปครับ ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับผม เราจะสู้ไปด้วยกัน และก็ขอแสดงความยินดีกับคนที่มีงานทำด้วยนะครับ (อิจฉา 555)
มาบ่นแค่นี้แหละครับ บ้ายบายค้าบบบบ
งาน หายากจนท้อ
ผมอายุ 24 ครับ เพิ่งเรียนจบมาปีกว่าๆ จาก มหาวิทยาลัยราชภัฏ หน้าตาไม่ดี(ขี้เหร่เลยมั้ง) ทีแรกชีวิตก็เหมือนจะไปได้ดี ได้ที่ทำงานถูกสาย และพอใจมาก จนมาติดช่วงไวรัสโควิด ทำให้ต้องตกระเหเร่ร่อนไปทั่วผืนแผ่นดิน ถูกเลิกจ้างตั้งแต่ เมษายน ผมก็ใช้เงินเก็บทั้งหมดประทังชีวิต เดินสายหาอะไรทำไปทั่ว ช่วงเดือนแรกผ่านพ้นไป ชีวิตเริ่มแย่ เงินเริ่มหมดครับ ก็ไปหากู้อะไรก็ไม่ผ่านสักอย่าง ก็เข้าใจไว้ว่าเป็นช่วงโควิต 19 หลายคนคงตกงานกันเยอะ ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ก็ปลงไป จนก้าวเข้าสู่เดือนที่สอง เหมือนฟ้ามาโปรด ธนาคารสีชมพูอนุมัติเงินกู้ 1 หมื่นบาท ช่วยต่อลมหายใจผมได้อีกพักใหญ่
หลังจากได้รับเงินแล้ว ผมก็มีกำลังใจอีกครั้งตั้งหน้าตั้งตาหางาน แต่ก็ไม่มีใครรับ เพราะยังไม่ผ่านเกณฑ์ทหาร ไม่ว่าจะงานไหนๆ ก็เงียบหาย ไม่มีติดต่อกลับมา
จากพฤษภายาวมาจนถึงกรกฎา ผมก็เร่ร่อนอยู่แบบนั้น หางาน สมัคร ส่งเรซูเม่ แล้วเงียบหาย ได้รับเพียงแต่คำว่าจะติดต่อกลับมา วนลูปอยู่แบบนั้น เงินกว่า 1 หมื่นบาท ใช้ไปกับค่าเดินทาง และเอกสารสมัครงานต่างๆนาๆ จนสุดท้ายผมก็ตัดสินใจรอจนเกณฑ์ทหาร
ฐานะทางบ้านไม่ดีครับ ไปอยู่บ้านก็ทำให้เครียดไปกันใหญ่ ไม่รู้จะเอาอะไรกินกัน คนที่บ้านก็พยายามหาเลี้ยงเราเต็มที่ ซึ่งผมรู้สึกละอายใจที่โตป่านนี้แล้ว ยังให้คนทางบ้านดิ้นรนหาเลี้ยงอีก ผมเติบโตมากับการเกษตร รู้เลยว่ามันลำบากแค่ไหน ผมเลยตัดสินใจอยู่ที่บ้านแค่ช่วงสั้นๆ เพราะมันตอกย้ำความไร้ค่าของตนเอง
สิ้นสุดการเกณฑ์ทหาร ผมเป็นอิสระ ออกมาสู่โลกกว้างที่คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตสักที แต่ก็ไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ “เงินหมดสิครับ” เงินตั้ง 1 หมื่นบาท ตลอดสองเดือนที่ดิ้นรนหางานนู่นนี่ แต่กลับไม่ได้อะไรมาเลย
วันหนึ่งเปิดกระเป๋า เห็นเศษเหรียญเพียงแค่ 16 บาท ใจผมเริ่มสั่น สมองพยายามคิดทุกวิถีทางจนสับสน ผมจะยังทำยังไงดี
มีเพื่อน ยืมเพื่อนครับ เพื่อนสงสาร จึงให้เงินผมมาก้อนเล็กพอประทังชีวิต จากนั้นผมจึงตัดสินใจกลับไปหาเจ้านายเก่าอีกครั้ง
ชีวิตตอนนั้นมันก็ไม่ได้เลวร้ายที่สุด เจ้านายเก่าสงสารผม แต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ธุรกิจของเขาก็ไม่ได้มีรายได้มากพอที่จะจ้างผม แต่เขาก็ใจดีให้ที่พัก พร้อมค่าอาหารแต่ละมื้อ ผ่านไปวันๆ ผมก็ช่วยกวาดนั้น เช็ดนี่ ดูแลทุกอย่างในพื้นที่เพื่อตอบแทน
แต่ก็นั่นแหละครับ มันไม่พอหรอก ผมจะอยู่แบบนี้ไม่ได้ ผมมีที่พักก็จริง มีข้าวกินก็จริง แต่ไม่มีเงินเลย ทางบ้านก็ย่ำแย่ คนที่บ้านเขารอผมอยู่
ผมจึงใช้ชีวิตทุกวัน หางานครับ แต่ทำได้แค่หาออนไลน์ เพราะไม่มีเงินเดินทางแล้ว เหลือเพียงก้อนสุดท้าย พอเป็นค่ารถไปสัมภาษณ์เท่านั้น ก็เลยสมัครไว้ และรอวันเขาเรียกสัมภาษณ์ จะได้ใช้เงินก้อนสุดท้ายที่มีไม่กี่ร้อยนี้
ตื่นมาก็เข้าเว็ปหางาน สมัครไปหลายที่ โหลดทุกแอพที่เขาว่าเล่นแล้วได้เงิน ก็ลองดู แต่กว่าจะได้แต่ละแต้ม ผมคงอดตายก่อน งานออนไลน์ พวกโพสนู่นนี่นั่น ก็เข้ามาเรื่อยๆ ผมก็ลองครับ แต่เขาจะเอาเงินเริ่มต้น ซึ่งผมไม่มี ก็ไม่ได้ติดต่อกลับไป ผมลงทะเบียนกับกรมจัดหางานทั้งไทยและต่างประเทศเอาไว้ เผื่อจะได้ และงานต่างๆที่ไม่ใช้ทุน ก็ลองมาแทบทั้งหมดครับ ทั้งยูทูป (ทำ Lyrics เพลง ก็ไม่มีใครดู จะทำ content อื่นก็ไม่มีกล้อง กล้องมือถือไม่ดีครับ มันเก่าแล้ว) ทั้งเขียนนิยาย ก็ไม่มีคนอ่าน ทั้งเขียนบทความ เว็ปไซต์ เฟสบุ๊ค แฟนเพจ ก็ไม่มีคนดู จนตัดสินใจสานต่อ website แปลเพลงที่ทำตั้งแต่มหาลัย คนดูก็ประหล่อมประแหล่ม รายได้ไม่มี
ลองหาอาชีพ จะเป็นติวเตอร์ ก้มีในเขตกทม จ้างเป็นรายครั้ง ผมทำไม่ได้ครับ ไม่มีที่อยู่ ถึงจะขอทางบ้านเช่าได้ ก็ไม่พอจ่ายเดือนต่อไปแน่ๆ ลง Fastwork ก็ไม่ผ่าน จะเป็นตัวแทนจำหน่ายก็ไม่มีงบ หน้าตาก็ไม่ดี จะให้ไปรีวิวอะไร ของเขาเสียหมด จะสมัครงานที่คุณสมบัติตรง เขาก็เอาโทอิค
ผมสอบโทอิคครั้งแรกได้ 595 ครับ แต่หมดอายุไปแล้ว ต้องสอบใหม่ แต่ไม่มีเงิน เหมือนทุกอย่างในชีวิตผมวางแผนพลาดทั้งหมดเลย
ตั้งแต่ 1 สิงหาคม ผมยื่นเรซูเม่ไป 20 กว่าบริษัท ซึ่งก็ไร้วี่แววใดๆ โทรไปเขาก็บอกว่า จะพิจารณาให้นะคะ
มันแน่นตรงหน้าอกทุกครั้ง ที่บริษัทที่ผมยื่นเรซูเม่ไปกว่า 10 วัน กลับมาโพสรับสมัครด่วนในตำแหน่งเดียวกันบนสื่อออนไลน์ แล้วใบสมัครผมไปอยู่ไหน ผมไม่ผ่านเกณฑ์ใช่ไหม หรือมันติดตรงที่ว่าผมมีนามสกุลของมหาลัยที่เขาไม่ยอมรับ ทั้งที่ๆคุณสมบัติก็ตรงกับที่เขาประกาศ ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งที่หลายๆบริษัทลงรับสมัครด่วนทั้งๆผมส่งก็ใบสมัครไปแล้ว
หนี้สินเริ่มถามหาแล้วครับ ทั้ง กยศ ทั้งค่าผ่อนรถ ผ่อนที่ดิน ที่บ้าน ที่ทางบ้านก็คงจะเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว ผมก็เลยคิดไปกู้เงิน แต่ก็แน่นอนครับ “ไม่ผ่าน” เพราะไม่มีหลักประกัน ไม่มีคนค้ำ ไม่มีเอกสารรับรองรายได้หรือสลิปใดๆ ไม่ว่าจะที่ไหน ที่เด็กอายุ 24 คนนี้ไปก็ไม่ผ่านสักอย่าง ท้อแล้วครับ ไม่มีเงินทำเอกสารเพิ่มแล้ว หวังพึ่งแค่ทางออนไลน์ ที่อินเตอร์เน็ตผมจะหมดเมื่อไหร่ก้ยังไม่รู้ (ค้างชำระอยู่)
มันทั้งเหนื่อย และท้อมากเลยครับ หางานไม่ได้สักที ที่เขาว่าทำแล้วได้เงิน ก็ลองมาแทบทุกทางแล้ว ทั้งโดนหลอก ทั้งเสียทรัพย์
จนวันนึง ทุกสิ่งทุกอย่างมันดิ่งลงเหว ผมตั้งใจจะลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวผม ทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงการมีตัวตนอยู่นี้ด้วย ผมเริ่มลบข้อมูลทั้งหมดที่มีในอินเตอร์เน็ต เริ่มเก็บของต่างๆที่เป็นของผมไปซ่อนไว้ จนถึงวินาทีที่เลวร้ายที่สุดที่ไม่อยากพูดถึงมัน แต่ผมก็ไม่ได้ทำ กลัวไม่ได้ไปอยู่กับแม่บนสวรรค์ กลัวได้ไปที่อื่น ภาพแม่ก็ลอยเข้ามา ผมรู้สึกอบอุ่นเหมือนถูกโอบกอด แล้วก็นอนร้องไห้ทั้งคืน
มันก็เป็นเพียงแค่ชีวิต ที่เราต้องกระตุ้นหัวใจให้เต้นไปในแต่ละวัน ผมก็ยังสู้ ถึงแม้ว่าจะไม่มีอะไรเลย
นี่ขนาดผมไม่มีภรรยา ไม่มีลูก ไม่มีภาระใหญ่หลวงเหมือนคนอื่น ผมยังเครียดขนาดนี้ แล้วคนอื่นที่เขามีภาระมากกว่าผมจะเครียดขนาดไหนกัน 55555
ที่ผมต้องการเพียงแค่โอกาสเท่านั้น โอกาสที่ให้ผมได้แสดงประสิทธิให้เห็น ว่าผมทำได้ แต่แทบทุกที่รับคนที่มีประสบการณ์หมดเลย ผมก็มีนะ ประสบการณ์ 1 ปี แต่คงไม่ใช่สายที่เค้าต้องการ
ผมเคยทำแต่งานบริการมาครับ ทั้งงานเสริฟ งานต้อนรับ งานชงกาแฟ จัดเลี้ยง ถึงแม้หน้าตาไม่ดี แต่ก็ขอบคุณบริษัทก่อนหน้านี้ที่ให้โอกาสผม และยังไม่ทอดทิ้งผมจนถึงวันนี้ ผมยังมีที่อยู่ มีข้าวให้กินก็ถือว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว แต่ผมอยากได้งานครับ ผมอยากยืนด้วยตัวเอง อยากมีเงินส่งให้คนทางบ้านบ้าง อยากทำสิ่งที่อยากทำบ้าง ทุกวันนี้เกรงใจเจ้านายเก่ามากกกส์ 555555
ถึงประสบการณ์ผมจะมีแต่ด้านบริการ แต่ผมถนัดภาษาครับ ถึงจะแค่อังกฤษก็เถอะ (จบเอกอังกฤษมา) แต่ก็พยายามเรียนภาษาอื่นมาเรื่อยๆ
รักการเขียนการอ่านการแปล การเดินทาง การทำงานร่วมกับผู้อื่น การออกแบบ การสร้าง ทั้งการสอนเด็กๆ การนำกิจกรรม ทั้งวิทยากร ทั้งสันทนาการ ก็เคยทำมาหมดแล้วตอนมหาวิยาลัยครับ
จะบอกว่าจนมาถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีงานครับ 555555555555 ยังคงส่งเรซูเม่ไปเรื่อยๆ อยากเป็นครูภาษาอังกฤษครับ แต่ไม่มีใบประกอบวิชาชีพ (ที่ไม่มีเพราะเมื่อก่อนตั้งใจว่าจะเป็นนักภาษาศาสตร์ แต่ตอนนี้อยากเป็นครูเฉยเลย เอ้า ไม่มีตังเรียนต่อ) อีกอาชีพหนึ่งคือทำเกี่ยวกับสารคดี เขียนบทอะไรนี่ชอบมากกกก ทำงานกับชาวต่างชาตินี่ยิ่งชอบครับ (โดยเฉพาะฝรั่งเนี่ย ชอบสุด)
เอาเข้าจริง งานอะไรก็ทำได้แหละครับ ที่สมัครไปก็เยอะ ทั้งครู ทั้งทรัพยากรบุคคล ทั้งนักเขียน ทั้งเด็กเสริฟ ทั้งชงกาแฟ ทำเป็นหมดนะครับ แต่อาจไม่เก่งมาก เงินเท่าไหร่ค่อยว่ากัน ให้มีพอจ่ายค่าที่พักก่อนอันดับแรก (ฮา) แต่เหมือนว่าที่สมัครไปจะยังไม่เข้าตากรรมการเลยยยย 55555
ก็นั่นแหละครับ ผมยังอายุแค่นี้ ทุนก็ไม่มี จะเอาความสำเร็จอะไรมากมาย ก็ได้แต่หวังว่าจะหางานได้ ว่างงานมา 4 เดือนแล้วครับ ฐานะไม่ดี (ยาจกเลยแหละ)
ขอบคุณที่รับฟังผมบ่นมาจนจบนะครับ ใครสงสารผมก็ถือซะว่านี่เป็นกระทู้หางานไปในตัว 55555555+
ผมมีเอกสารพร้อมครับ+พาสปอร์ต จะเอาผมไปไหน เอาไปเลย ชอบเดินทาง ชอบพจญภัย ติดต่อผมได้เลยน้อออออ
สุดท้ายนี้ ผมก็ยังคงหางานต่อไปครับ ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับผม เราจะสู้ไปด้วยกัน และก็ขอแสดงความยินดีกับคนที่มีงานทำด้วยนะครับ (อิจฉา 555)
มาบ่นแค่นี้แหละครับ บ้ายบายค้าบบบบ