ขอระบายและขอกำลังใจหน่อยครับ

ตามหัวข้อเลยครับ ผมรู้สึกว่าตอนนี้การใช้ชีวิตให้มันผ่านไปมันยากเลย ผมงานงานตั้งแต่เรียนจบโดยที่มีภาระหนี้สินผูกตัวตั้งแต่เรียนจบค่อนข้างหลายบาทอยู่ ผมเข้าทำงานครั้งแรกในตำแหน่งที่เขาต้องการคนที่วุฒิสูงกว่าผมและมีประสบการณ์ (มีคนฝากเข้าทำงานให้) ร้องไห้เกือบทุกวันงานมันยากครับแต่ที่สุดก็ผ่านจุดนั้นมาจนทำได้ดีและคิดว่ากำลังจะดีขึ้นเรื่อย ๆ พอมาเข้าปีนี้ปัญหาเศรฐกิจ+โควิด ผมโดนลดเงินเดือนงดเบี้ยขยันงดโอทีทั้งที่บางทีต้องเข้ามาทำงานวันหยุด และผมต้องแบกค่าใช้จ่ายของแฟนอีกคน แฟนเป็นคนขยันนะครับ แต่ว่าเป็นพนักงานรายวันโดนลดวันทำงานรายได้จึงหายไปเกือบครึ่งจึงเป็นที่มาของความเครียดจนบางครั้งมันตั้งคำถามกำตัวเองเลยครับว่าเกิดมาทำไม ความเครียดมันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ บางครั้งมันเบื่อโลก จนเหมือนตัวเองมีสองบุคลิค คือเวลาทำไรที่สนุกมันจะสนุกจนมากกว่าปกติ พอหลังจากนั้นก็จะเข้าสู่โหมดเบื่อโลกปกติ เคยมีอยู่ครั้งนึงมันเครียดจนสติหลุด(โดนคนพูดไม่ดีใส่ด้วย) ผมยืนตบหน้าตัวเองแบบไม่รู้ตัว จนแฟนผมต้องมาห้าม ผมสูญเสียความเป็นตัวเองจนทำอะไรก็ไม่มีความสุขเลยครับ เมื่อก่อนผมมีบ้านมีชีวิตที่กำลังจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่หันมามองตัวเองตอนนี้ ไม่มีอะไรเลยครับทุกวันนี้กินอยู่ที่แคมป์คนงานก่อสร้างซึ่งก็เพราะพ่อกับแม่ทำงานก่อสร้างมันเป็นอะไรที่ไม่สนุกเลยนะครับในการใช้ชีวิตหน้าร้อนมันร้อนมาก หน้าฝนก็ต้องคอยระวังสัตว์มีพิษ วันดีคืนดีก็จะเดินเหยียบหัวงู บางทีเปิดประตูห้องน้ำไปก็เจองูขดอยู่ สติแทบแตกเลยครับบางวัน  บางเดือนที่บ้านต้องใช้เงินบอกได้คำเดียวเลยครับว่าก็ทั้งทั้งหมดของเงินเดือนอะครับ แล้วเอาเงินเก็บมาใช้ซึ่งมันไม่เคยเกิน 10000 เลยในบัญชี เรื่องแย่ ๆ มันมีเยอะมาก ทั้งจากญาติและจากคนอื่น มีใครผ่านจุด ๆ นี้มาแล้วมั่งครับ ขอวิธีรับมือกับมันหน่อยครับ