ผิดไหมที่ผมจะใช้ชีวิตไปวันๆ? แล้วชีวิตคนเรามีกี่วิธีในการเข้าสังคม(ไม่เอาเที่ยวกลางคืน) แล้วผมควรทำยังไง?

ตอนนี้ผมอายุ21 ทุกวันนี้ไม่ได้เรียนหนังสือ ผมจบแค่ม.3 ตอนนี้ดร็อปมาหลายปีแล้ว(และไม่มีความคิดที่จะเรียนต่อ) ผมไม่ได้ทำงานประจำอะไรแบบเป็นกิจจะลักษณะ ที่บ้านมีรายได้แบบอยู่กินสบายๆ(ไม่ได้ถึงกับรวย แต่ไม่เคยเดือดร้อนเรื่องเงินกินเงินใช้) เพราะ ทำธุรกิจเกี่ยวกับค้าขายในห้าง(แต่ไม่ได้ขายเอง) +มีกิจการรีสอร์ท/หอพักนักศึกษาบางส่วน ซึ่งรายได้ทั้งหมดก็แบ่งกับแม่2คน ก็อยู่ได้แล้ว แต่แม่อยู่ต่างจังหวัด ส่วนตัวผมอยู่บ้านที่ปทุมธานี(คนเเดียว) ไปหาแม่บ้างนานๆครั้งเวลาที่เขาต้องการให้ช่วยงาน เช่น ช่วงที่ลูกน้องลากิจ(จริงๆเคยย้ายไปอยู่กับแม่ที่ตจว.ครึ่งปี พบว่าไม่workสุดๆ เรามักจะทะเลาะกันบ่อย เพราะMindsetค่อนข้างไม่ตรงกันหลายอย่าง+ผมก็มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องของการเดินทางและอาหารการกินด้วย จึงเห็นพ้องต้องกันว่า แม่อยู่ตจว. และผมอยู่กทม.แหละดีที่สุด เพราะเจอกันนานๆครั้งความสัมพันธ์ของเราจะดีกว่ามาก อีกทั้งตัวผมเองก็สดวกหลายอย่าง) ต่อกันที่เรื่องของผม..ส่วนตัวผมก็มีเงินเก็บบางส่วนที่มาจากรายได้(เพราะ ผมก็มีความฝัน ว่าอยากจะยกระดับชีวิตให้ดีกว่าเดิม) อีกทั้งยังมีรายได้เสริมที่มาจากการเล่นฟอเร็กซ์ อะไรทำนองนี้.. ซึ่งช่วงแรกๆที่เล่น เงินเก็บทั้งก้อนผม(หลักแสน) ที่เก็บมาเกือบปีหายเกลี้ยงภายในระยะเวลาแค่เดือนเดียว แต่ด้วยความที่ผมใจเย็น+เงินที่เอามาลงทุนก็เป็นเงินเย็น จึงคิดว่าค่อยๆเก็บเอาใหม่ก็ได้ ไม่เห็นเป็นไร ยังไงเราก็ยังไม่ได้เดือดร้อน(เงินที่เสียไปก็คิดซะว่าเป็นค่าครู) ทุกวันนี้ก็ยังเทรดอยู่เรื่อยๆ(แต่ก็ไม่ได้เอาเงินมาลงทั้งหมดเหมือนช่วงแรกๆแล้ว) เก็บส่วนเก็บ เทรดส่วนเทรด แบ่งส่วนไปเพื่อกระจายความเสี่ยง มีกำไรได้มาก็ถอนๆบ้าง ทุกวันนี้ก็มีได้บ้างเสียบ้างเป็นเรื่องธรรมดาแต่รวมๆก็ถือว่าดี.. และขอยอมรับแบบเปิดอกเลยว่า รายรับที่มาจากการเทรดบางเดือนก็เรียกว่าไม่น้อยเลยนะครับ(บางเดือนก็มากพอๆกับรายได้หลักเลย) ควบคู่กันไปทั้ง2อย่าง ต่อเดือนผมมีรายได้เกือบๆแสน(ใช้คนเดียว) ซึ่งถือเป็นจำนวนเงินที่เยอะมากๆ ทุกอย่างมันดีและเพอเฟคเกินคำบรรยายเมื่อเทียบกับคนส่วนใหญ่ แม้ผมจะยังอายุไม่เยอะเท่าไหร่(เพราะ ผมก็เสพเรื่องราวของเพื่อนๆในกระทู้พันทิปอยู่เป็นประจำ)
ปล.ผมพึ่งศึกษาฟอเร็กซ์ตอนนี้กำลังจะเข้าปีที่2(ซึ่งก็บริหารความเสี่ยงในพอร์ทของตัวเองได้ดีในระดับนึงแล้ว)

ทั้งหมดที่กล่าวมา ด้วยความที่ชีวิตผมมันดีเกินไป มันกลับมีผลเสียที่บั่นทอนจิตใจผมอยู่นัยๆมาตลอดในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา เพราะการที่ผมใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว+กับมีเวลาอยู่กับตัวเองมากเกินไป +กับที่ผมไม่ต้องดิ้นรนอะไรเลย ผมใช้ชีวิตแค่พอถึงเวลาก็ออกไปหาอะไรกิน กลับเข้าบ้านมานอนดูหนัง ดูการ์ตูน เล่นเกม เทรดฟอเร็กซ์ ไถเฟส อ่านพันทิป.. พอถึงเวลาก็ออกไปหาอะไรกินอีก แล้วก็กลับเข้าบ้าน วนๆอยู่แบบนี้ เคยคิดจะดูแลสุขภาพ เข้าฟิตเนสแต่สุดท้ายก็ล้มเลิก เพราะปรับเวลานอนไม่ได้ ทุกวันนี้ก็แค่ควบคุมเรื่องอาหารการกิน+ทานอาหารเสริมบ้างเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก แค่น้ำหนักเพิ่มจาก40 เป็น45 (ผมสูง170 ผอมมาก)
ตอนนี้ก็เข้าปีที่ 7 นับตั้งแต่ที่ผมลาออกจาดโรงเรียน ผมเหงามากก ผมไม่มีเพื่อนเลย ไม่มีคนรู้จัก ไม่เคยมีแฟนแบบเป็นตัวเป็นตน(เพราะเที่ยวไม่เป็น เข้าหาคนไม่เป็น +ไม่มีคนให้เข้าหา และไม่รู้จะเริ่มยังไง) แฟนบอทก็เคยมี คบกับเด็กน่ารักๆในเฟสก็เคย(แต่สุดท้ายก็ไปกันไปรอด เพราะไม่เคยเจอกัน+เบื่อกันก่อน) ผมไม่เคยมีโอกาสได้พบปะสังคมแบบจริงๆจังๆ หรือเจอคนรู้จักใหม่ๆ ยิ่งช่วง2ปีหลังก็เริ่มเบื่อกับการเข้าหาคนทางเฟสไปอีก เพราะมันไม่รู้จะคุยอะไรแล้ว(ทำให้ผมไม่เหลือใครเลย) และที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะมีปัญหาทางด้านพัฒนาการที่ถดถอยลงเรื่อยๆๆๆ และเริ่มมีปัญหาเกี่ยวกับความจำหนักขึ้นๆ เหมือนคนเป็นโรคสมาธิสั้นแบบเรื้อรัง

ทั้งหมดที่เล่า ผมควรทำไง ผมไม่อยากเป็นแบบนี้เลย ผมอยากที่จะเปลี่ยนสถานะความเป็นอยู่ของตัวอองเหลือเกิน ผมไม่สามารถพึ่งใครได้เลย ชีวิตผมมีแค่ตัวผมเองกับเงิน แล้วเหมือนผมจะประสาท..