ไม่ชอบพ่อแม่ ไม่อยากอยู่ใกล้ ควรปรับความคิดยังไงคะ

ขอออกตัวก่อนนะคะว่าเราไม่ได้เกลียดพ่อกับแม่ค่ะ เรารัก พ่อแม่ดีกับเรามากๆ แค่ตอนนี้เรามีความคิดที่ไม่ค่อยดีเกิดขึ้นเฉยๆ
มันน่าจะเริ่มต้นตั้งแต่ตอนประถมค่ะ ที่เราเรียนค่อนข้างเก่งพ่อแม่เลยค่อนข้างคาดหวังให้เราได้เป็นหมอ แล้วก็กดดันเราต่างๆ (เช่นด่าพี่ที่พี่เรียนจบช้า แล้วบอกกับเราว่าห้ามเป็นแบบเค้านะ แม่ผิดหวังมาก) ซึ่งเราก็ไม่อะไรมากค่ะ จนกระทั่งเริ่มขึ้นม.3 เราอยู่ในห้องพิเศษวิทย์-คณิต แต่มปลายอยากเข้าไปสายศิลป์ แต่พอเราบอกแม่ไป แม่ก็ไม่ให้ ทำเป็นไม่ได้ยิน ด่า ต่อว่า หรืออะไรก็ตาม อ้างว่าจบสายวิทย์ไปก็ค่อยมาต่อคณะสายศิลป์ก็ได้ หรือไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม(ซึ่งnonsenseมากๆ) แต่เรารู้ค่ะว่าที่แม่อยากให้เราเข้าโครงการพิเศษโครงการนี้เป็นเพราะอยากให้เราเรียนหมอ ซึ่งเป็นคณะที่เด็กในโครงการเข้ากันมากกว่า 80% แล้วถ้าเข้าไป เราไม่มีทางได้เรียนคณะที่ต้องการแน่ๆ เลยแอบสมัครสายศิลป์แบบไม่ให้แม่รู้ค่ะ ซึ่งช่วงเวลาที่เราตัดสินใจไปจนถึงเวลาสมัครสอบ มันเป็นช่วงที่เราดาวน์มากๆ รู้สึกชีวิตไม่มีความสุข ร้องไห้ทุกคืน ไม่อยากมองหน้า ไม่อยากคุยกับพ่อแม่ แต่เราก็ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนทุกอย่างปกติ จนมาในวันนี้ เราเข้าสายศิลป์ได้ตามที่ต้องการแล้ว พ่อแม่ยอมรับ สนับสนุน ชีวิตเราควรจะกลับมามีความสุขเหมือนเดิม แต่ไม่ค่ะ เรามีแต่คำถาม ทำไมต้องพยายามขนาดนี้เพื่อที่จะได้ทำสิ่งที่อยากทำ ทำไมถามเพื่อนๆถึงไม่มีคนที่เป็นแบบเราเลย ทำไมพ่อแม่เค้าสนับสนุนตั้งแต่แรก ทำไมเราต้องร้องไห้เป็นปีๆ ชีวิตไม่มีความสุขเป็นปีๆถึงจะได้รับในสิ่งที่เค้าไม่ควรบังคับเราตั้งแต่แรก ความคิดแบบนี้มันติดในหัวเราสองปีแล้วค่ะ พ่อแม่ตอนนี้ดีกับเราทุกอย่าง สนับสนุนทุกอย่าง แต่เค้าไม่เคยจะขอโทษในสิ่งที่เค้าทำกับเราเลย ไม่เคยมีคนรับผิดชอบกับช่วงเวลานั้นเลย ตอนนี้เราก็กลับมาร้องไห้แทบทุกคืนค่ะ ด้วยเรื่องหลายๆเรื่อง แต่มันก็กลับมาที่เรื่องนี้ทุกๆครั้ง เหมือนยังปล่อยวางไม่ได้ จนทำให้ตอนนี้เราไม่อยากอยู่ ไม่อยากยุ่งกับพ่อแม่ค่ะ เวลาอยู่กับตาที่ห้องนั่งเล่นแล้วแม่เดินเข้ามานั่งด้วย เราก็จะเลือกที่ไปนั่งโซนอื่นที่ร้อนกว่า หรือหนีเข้าไปในห้อง หรือถ้านั่งเล่นคนเดียว แล้วได้ยินเสียงรถ ก็จะรีบกลับเข้าห้องนอน เพราะไม่อยากเห็นหน้า เวลาที่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน เราก็จะพยายามหาโอกาสที่จะแยกออกมาอยู่คนเดียว อยากให้พ่อแม่เลิกยุ่งกับเรา ไม่ต้องอยู่ด้วยกันก็ได้ ช่วงที่เราย้ายไปอยู่คนเดียวที่ต่างจังหวัดช่วงปิดเทอมเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากๆยกเว้นแต่ว่าเราคิดถึงตา จนตอนนี้ตาป่วยแล้วเราคิดว่าถ้าตาไม่อยู่ เราคงไม่อยากอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่อีกแล้ว ความคิดแบบนี้เราควรจะปรับยังไงหรอคะ การไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพ่อแม่