สวัสดีค่ะตอนนี้เราอยู่มหาลัยปี1ค่ะ เพิ่งจะเข้าพอพักของมหาลัยมาได้ประมาณ2วันแล้วค่ะ ก่อนหน้านี้พ่อกับแม่มาส่งเราแล้วก็ถือโอกาสเที่ยวไปในตัวด้วยช่วงที่ไปเที่ยวก็ดีค่ะแต่ก็ไม่ได้แฮปปี้อะไรขนาดนั้นพอถึงวันสุดท้ายที่เราต้องเข้าหอเราน้ำตาคลอเลยค่ะแต่เราก็พยายามเก็บเอาไว้ เราไม่เคยห่างบ้านมาไกลขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ พอต้องมาอยู่หอก็ต้องอยู่คนเดียวเพราะเมทเราบอกว่าไม่พร้อมมาอยู่ขอเรียนออนไลน์ต่อ(อยู่ห้องแบบ2คนค่ะ) ในใจเราก็คิดค่ะว่าเราก็ไม่พร้อมเหมือนกันวันสุดท้ายยังขอพ่อกับแม่กลับบ้านอยู่เลยแต่เหตุผลหลักๆเลยคือบ้านอยู่ไกลจากมหาลัยมากๆ ก็เลยเลือกที่จะไม่กลับบ้านแล้วบอกพ่อกับแม่ว่าอยู่ได้ทั้งที่จริงๆก็คิดไปแล้วค่ะว่าไม่น่ารอด เราไม่เคยมาอยู่ไกลบ้านขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่มาอยู่หอคือร้องไห้ตลอดเลยค่ะแต่ก็ต้องร้องหลังจากที่พ่อกับแม่โทรคุยกับเราเสร็จแล้ว ตอนเราร้องไห้เราพยายามบอกตัวเองตลอดเลยค่ะว่าให้สู้มาเรียนไกลบ้านเพื่ออนาคตของตัวเอง เพื่อเป็นความภูมิใจให้พ่อกับแม่ยิ้มออกเพราะเค้าส่งเสียเราเรียนมาขนาดนี้แล้ว เราไม่อยากทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วงเลยต้องบอกกับพวกเค้าตลอดเลยว่าอยู่ได้จริงๆแต่ในความจริงเราคิดถึงบ้านมากเลยค่ะ เราอยากกลับไปเรียนออนไลน์ที่บ้านมากๆเลยค่ะแต่เราก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ก็ใกล้ถึงวันหยุดยาวแล้วด้วยแต่หนูก็กลับบ้านไม่ได้เพราะรถที่นี่หาขึ้นก็ว่ายากแล้วราคานี่ยิ่งกว่าอีกค่ะเราก็เลยต้องตัดปัญหาไม่ให้เปลืองเงินบ่อยๆก็คือไม่กลับบ้านแค่คิดจะกลับยังยากเลย ก็เลยต้องบอกพ่อว่าให้มารับช่วงที่ปิดเทอมแทนดีกว่าทั้งที่ใจจริงคืออยากกลับบ้านมากๆเลยค่ะ พออยู่คนเดียวแล้วเราก็รู้สึกเลยค่ะว่าเหงามากเราเป็นคนชอบอยู่บ้านแต่ก็ไม่ได้ถึงกับอยู่ที่อื่นไม่ได้ แต่ที่นี่ไกลมากจริงๆค่ะเราก็เลยเหงามากๆเพื่อนก็ไม่มีเพราะเรียนออนไลน์(เอาเข้าจริงๆเราไม่ใช่คนคุยเก่งกับคนอื่นกลัวว่าเค้าจะไม่ได้ชอบเหมือนเรา แต่เพื่อนที่เรียนม.ปลายมาด้วยกันมันคุยได้ทุกเรื่องจริงๆค่ะ)ก็เลยรู้สึกว่าเราเหมือนแค่ทักเค้าไปคุยแค่เรื่องเรียนแค่นั้นเลยค่ะ แล้วอีกอย่างคือเราตีสนิทคนแบบคุยกันในแชทไม่ได้เลยค่ะเรารู้สึกว่าเราไม่ได้เห็นหน้าเค้าเวลาเราทักเค้าไป ที่เราไม่กล้าทักไปเพราะกลัวเค้าจะรำคาญกันอ่ะค่ะ เท่าที่เคยเห็นกลุ่มที่พวกเค้าตั้งกันก็จะเป็นสายเที่ยวแล้วก็ดื่มซึ่งเราไม่ใช่สายนั้นเลยค่ะ เราก็เลยหาเพื่อนเพียงแค่เอาไว้คุยเรื่องเรียน งานกลุ่ม แล้วอีกคนที่เป็นรูมเมทกันก็ต้องดูกันยาวๆไปเลยค่ะ(เอาเท่าที่เราสรุปเองคือเค้าน่าจะติดบ้านมากกว่าเรามากๆเลยค่ะ) ตอนนี้เราไม่รู้เลยว่าจะอยู่ต่อรอดมั้ยแล้วเราก็เป็นคนชอบคิดมากด้วยค่ะเราคิดตลอดเลยว่าเราอยากกลับบ้านมากๆถ้าอยู่บ้านคงสบายกว่านี้เยอะ มาอยู่ด้วยตัวเองแล้วก็รู้เลยค่ะว่าการใช้ชีวิตมันเป็นแบบนี้สินะ บ้านไกลก็ต้องทน จะมีเพื่อนมั้ยก็ไม่รู้ อยู่ไปนานๆแล้วจะรอดมั้ยก็ไม่รู้ ตอนเรียนอยู่ม.ปลายเราคิดอยากจะมาเรียนไกลบ้านเพราะเบื่ออยู่บ้าน พอมาอยู่ไกลจริงๆแล้วคิดถึงบ้านมากๆเลยค่ะ พยายามหาอะไรทำให้มันเลิกคิดฟุ้งซ่านตลอดเวลาแต่ก็ทำไม่ได้ เรามาก็มาคนเดียวคนอื่นเค้ายังมีเพื่อนมาด้วยกันบ้างมารอเจอรูมเมทบ้างแต่เรามาแบบโดดเดี่ยวมากเลยค่ะถ้าเมทมาอยู่เราจะไม่เหงามากขนาดนี้เลยค่ะ มาอยู่หอแล้วตอนที่ออกจากห้องไปนานที่สุดคือไปซื้อข้าวมากินแค่นั้นแล้วก็กลับห้องเลยค่ะไม่ชินกับการอยู่คนเดียวเลยค่ะ การใช้ชีวิตแบบนี้หลายๆคนก็จะบอกว่าไม่แปลกใช่มั้ยคะ มีใครเป็นแบบนี้บ้างมั้ยคะแชร์ประสบการณ์ในการใช้ชีวิตให้หน่อยนะคะ อยากได้แรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตตอนนี้มากๆเลยค่ะคือเราดาวน์ลงไปเยอะมากเลยค่ะ จากที่มีเพื่อนตอนนี้คือไม่มีเลยค่ะ(มันไม่ชินจริงๆค่ะ)
ใช้ชีวิตในมหาลัยคนเดียวยากมั้ยคะ?