ปัญหาของเพื่อนสนิทที่เป็นรูมเมท เคยอ่านที่คนอื่นเจอ ดันมาเจอกันตัวซะงั้น เป็นรูมเมทกันเพื่อนคนนี้มา1ปี บอกเลยว่าอึดอัดตั้งแต่วันแรก ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยจะชอบนางนะคะ เวลาไปกินข้าวกันเป็นกลุ่มแล้วแชร์กัน ชอบบิดจนต้องทวงทุกรอบ แต่ไปๆมาๆโลกเหวี่ยงให้มาเป็นเมทกัน นั่นแหละค่ะเริ่มต้นความพินาศ
นิสัยของเขาก็ไม่พ้นเรื่องเดิมค่ะ เวลาไปซื้อของด้วยกันถ้าเราจ่ายก่อน ก็บิดต้องทวง เดี๋ยวโอนๆ บางครั้งก็ไม่คืนเลย
จนหลังๆ เราต้องใช้วิธีชิงโอนค่าของของตัวเองให้ก่อนไปจ่ายตังค์ ให้นางจ่าย
ของบางอย่าง ก็มาใช้ของเราโดยไม่ถาม ให้พาไปนู้นไปนี่ คือนางไม่มีรถนะคะอาศัยเรา ซึ่งเราก็ไม่ได้ใจแคบขนาดนั้นพาไปทำธุระไปเรียนก็พาไปทุกครั้ง แต่รูปแบบการขอให้คนช่วยพาไปมันไม่น่ารัก มันเป็นเชิงบังคับว่าต้องพาไป
บางครั้งเราแสดงออกนะคะว่าไม่โอเค พอผ่านไปก็เป็นเหมือนเดิม ยิ่งอยู่ด้วยกันความเกรงใจก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ
จนเราว่าเราทนไม่ไหว คิดว่าให้เหลือไว้แต่ความเป็นเพื่อนร่วมเรียนดีกว่าเพราะก็ยังต้องเจอหน้าไปเรียน ต้องทำงานด้วยกัน อีก1ปี
เลยตัดสินใจว่าจะออกมาอยู่หอคนเดียว คิดว่าตอนไปเรียนผ่านหอในก็ค่อยแวะไปรับนางด้วย
พอเห็นแบบนั้น นางก็อยากออกมาอยู่ด้วย ตอนแรกพ่อแม่ไม่เห็นด้วย นางก็เอาเราไปพูดให้ฟัง คนพ่อแม่ให้ อึดอัดมากเลยค่ะ เหมือนสลัดยังไงก็ไม่หลุดTT
เพื่อนสนิทที่ไม่อยากสนิท
นิสัยของเขาก็ไม่พ้นเรื่องเดิมค่ะ เวลาไปซื้อของด้วยกันถ้าเราจ่ายก่อน ก็บิดต้องทวง เดี๋ยวโอนๆ บางครั้งก็ไม่คืนเลย
จนหลังๆ เราต้องใช้วิธีชิงโอนค่าของของตัวเองให้ก่อนไปจ่ายตังค์ ให้นางจ่าย
ของบางอย่าง ก็มาใช้ของเราโดยไม่ถาม ให้พาไปนู้นไปนี่ คือนางไม่มีรถนะคะอาศัยเรา ซึ่งเราก็ไม่ได้ใจแคบขนาดนั้นพาไปทำธุระไปเรียนก็พาไปทุกครั้ง แต่รูปแบบการขอให้คนช่วยพาไปมันไม่น่ารัก มันเป็นเชิงบังคับว่าต้องพาไป
บางครั้งเราแสดงออกนะคะว่าไม่โอเค พอผ่านไปก็เป็นเหมือนเดิม ยิ่งอยู่ด้วยกันความเกรงใจก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ
จนเราว่าเราทนไม่ไหว คิดว่าให้เหลือไว้แต่ความเป็นเพื่อนร่วมเรียนดีกว่าเพราะก็ยังต้องเจอหน้าไปเรียน ต้องทำงานด้วยกัน อีก1ปี
เลยตัดสินใจว่าจะออกมาอยู่หอคนเดียว คิดว่าตอนไปเรียนผ่านหอในก็ค่อยแวะไปรับนางด้วย
พอเห็นแบบนั้น นางก็อยากออกมาอยู่ด้วย ตอนแรกพ่อแม่ไม่เห็นด้วย นางก็เอาเราไปพูดให้ฟัง คนพ่อแม่ให้ อึดอัดมากเลยค่ะ เหมือนสลัดยังไงก็ไม่หลุดTT