เขาแค่ไม่เข้าใจเรา

ตั้งแต่เด็กจนโต เราไม่เคยมีโชคอะไรเหมือนคนอื่นเลย ทำอะไรก็ซวยไปหมด ตอนเด็กๆคิดว่าถ้าขอพรกับพระเจ้า พระเจ้าคงจะให้พรกับเรา เวลามีงาน หรือเทศกาล ตอนเด็กๆคุณแม่แะคุณยายมักบอกให้ขอแบบนี้นะ เราก็ขอพรแบบที่นั้นไปเพราะตอนนั้นยังเด็ก ก็คิดว่าขอไปเถอะยังไงชีวิตแล้วก็ดีอยู่แล้วมีความสุขอยู่แล้ว จนพอมาตอนประถม เริ่มเจอปัญหาเข้ามา แต่ก็ยังมีความสุขอยู่ บางครั้งก็แอบคิดนะว่าทำไมเราไม่มีเหมือนคนอื่นเขามั่ง พอมาถึงวัยมัธยม รู้สึกเจอปัญหาเข้ามาเยอะ และแม่ก็เริ่มเปลี่ยนไป ทุกคนรอบตัวก็เปลี่ยนไป เคยถามแม่ว่าเก็บเงินซื้อโทรศัพท์เองดีไหม แม่ก็ไล่เราออกไป เคยปรึกษาแม่ แม่ก็ไล่เราออกไปตลอด แต่บางครั้งก็มีความสุขมากๆที่แม่คุยด้วย ตอนนั้นสับสนมาก ว่าแม่รักเราหรือเกลียดเรา 

เราก็เริ่มเก็บมาคิด จนคิดมาก จนนิสัยเปลี่ยน วันที่เรารู้สึกแย่มากๆก็จะมักภาวนาขอให้ทุกคนมีความสุข ขอให้ลูกมีความสุข แบบนี้ตลอด ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยได้ปรึกษากับแม่เลย ตอนนั้นเคยโดนพ่อด่าตลอด บางครั้งก็ด่าเราจนเราร้องไห้ไปเลย แถมบางครั้งก็โดนพ่อกับแม่ด่าดุพร้อมกันจนสติแตก สติหลุดไปเลย นับตั้งแต่นั้น นิสัยเราก็เริ่มเปลี่ยนไป จากเด็กที่ร่าเริง ก็กลายเป็นเด็กโลกส่วนตัวสูง ต่อต้านสังคม เด็กหลายอารมณ์ พอเจอแบบนี้มาเรื่อยๆก็ไม่เคยจะพูดหรือเถียงไป แค่เงียบ จนเราได้เข้าใจว่าพ่อแม่ไม่ได้เกลียดเรา เขาแค่ไม่เข้าใจเรา ไม่เข้าใจในสิ่งที่เราเป็น