ทำไมเราต้องอยู่ในกรอบขนาดนั้นคะ?

ผมเป็นสภาวะซึมเศร้า เบื่อและไม่กล้าออกไปทำอะไรเลย บางทีอยากจะออกไปเจอหรือโทรคุยกันกับเพื่อนนะครับ แต่ก้อผลัดหรือเลื่อนเวลาไปเพราะไม่อยากคุยกับใครเลย แปลกจริง อยากทำอะไรก็ได้แต่เลื่อนหรือผลัดเวลาไปเรื่

ตามหัวข้อเลยคะ ไม่เข้าใจว่าทำอะไรผิดนักหนา ขอโทษก็แล้ว ง้อก็แล้ว พยายามทำตาม เปลี่ยนแปลงตัวเอง ห้ามไรไม่ชอบไรก็ไม่ทำ เพราะรัก ทำเพื่อเค้าทุกอย่าง **ควรจะทำอย่างไรดีคะ บางทีก็เจ็บใจนะโดนด่าบ่อยๆ TT

พักหลังๆมีอาการนอนไม่หลับ หลับๆตื่นๆ ตื่นไม่เป็นเวลา บางทีก็อยากนอนทั้งวันเลย เบื่ออาหารไม่อยากทำอะไรเลย มันเบื่อไปส่ะทุกอย่าง รู้สึกอยากอยู่คนเดียว เเม่ว่าหนูก้าวร้าวขึ้นพอหนูโดนด่ามันก็รู้สึกเเย่ไปห

เป็นเบื่อไม่อยากทำอะไรกินอะไรอยากอยู่คนเดียวพอเจอผู้คนยิ้มแย้มพอกลับมาถึงห้องเป็นไม่อันทำไรไม่อยากทำอะไรเบื่อรู้สึกอยากตายน้อยใจไปส่ะทุกเรื่องไม่ได้ทำไรก็เหนื่อยใจเป็นเห็นหน้าตัวเองก็รู้สึกเบื่อเกิดมา

ผมรู้สึกทำอะไรไม่ได้นอกจากเก็บความรู้สึกมันไว้ เนื่องจากคนคุยผมที่คุยกันมาเค้ายังมีปม กับคนเก่าหลายคนที่เจอมากเยอะ เกือบทุกๆคืนผมจะเห็นคนร้องไห้ ของในห้องก็ยังมีคนเก่าที่ยังเหลือไว้อยู่นางไม่ทิ้ง ไอผม

มีใครเป็นเหมือนเรามั้ยคะพออยู่คนเดียวเงียบ ๆ อยุ่ดีก็จะดิ่งเศร้าพอนึกเรื่องไรได้ก็จะเศร้านอยไปหมด เราเป็นบ่อยมากค่ะบางทีก็น้ำตาไหลแบบไม่มีสาเหตุ

เราดิ่งมากๆเลยมันส่งผลต่อการใช้ชีวิตเราจนเราไม่สามารถอยู่กับคนอื่นจนต้องออกม.4เราทั้งเบื่อเราทั้งไม่มีจิตใจจดจ่ออะไรได้นานๆอะไรที่เคนสนใจก็ไม่อินเเล้วเรานอนกลับบ้างไม่หลับบ้างร้องไห้เเทบตลอดร้องโดยที่

ผมเคยยื้อคน คนนึงอยู่นานมาก ทั้งๆที่จริงแล้วเค้าได้บอกเลิกแล้วก็บอกเหตุผลไปชัดเจนแล้วเค้ารู้สึกไม่เหมือนเดิมแล้ว เหมือนตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจ ผมคิดว่ายังพอมีหวังอยู่บ้าง มันก็ปกตินะครับที่เราคบกันไปนาน

เคยเป็นป่ะ ?ไม่รู้ว่าเป็นอะไร มันจะรู้สึกเบื่อๆแบบไม่รู้เบื่ออะไร หาสาเหตุไม่ได้ แต่เบื่อไปหมด แล้วก็จะเป็นหน่วงๆในใจ อึดอัด มาก บางทีก็เหมือนเหงาๆต้องการเพื่อน แต่บางทีก็อยากอยู่คนเดียว นี่จนคิดว่