เรื่องมีอยู่ว่าได้มีโอกาสรู้จัก และพัฒนาความสัมพันธ์กับผู้ชายคนนึง เขาเป็นผู้ชายอายุน้อยกว่าเรา 5-6 ปีค่ะ
แต่เป็นลูกชายคนโต เป็นหมอ โปรไฟล์ดี บ้านหรู ทุกอย่างพร้อม แต่เราเป็นเพียงพนักงานบริษัทธรรมดา อยู่ห้องพักธรรมดา
เราก็เป็นธรรมดาๆคนนึง ไม่ได้ร่ำรวย หรือมีชาติตระกูลอะไร เราเข้าใจในความไม่มีเวลาของเขานะคะ
เวลาไปกินข้าวเราไม่ได้ให้เขาเลี้ยงนะคะ ไม่อยากให้ใครมองว่าเราจะจับหมอ หรือ หวังจะสบายทางลัด แต่ที่หนักใจคือเรื่องของพ่อแม่ฝ่ายชาย
พ่อแม่เขาก็ถามประวัติเราเป็นใครมาจากไหน จบอะไรมา ทำงานอะไร บริษัทไหน ฯลฯ ก็ตอบคำถามไป
เขาก็บอกมาว่า ถ้ายังไม่มีอะไรมั่นคง ไม่อนุญาตให้คบกัน พ่อแม่เขาเป็นหมอทั้งคู่ แต่พ่อแม่เราก็ชาวบ้านธรรมดา
แฟนเราก็ปลอบเรานะคะ เราเองก็เข้าใจค่ะว่าครอบครัวเขาคงอยากให้ลูกชายเจอคนที่พร้อมกว่าเรา
แต่เรารู้สึกท้อและน้อยใจตัวเอง เรามีภาระทางบ้าน ไม่รู้เมื่อไหร่จะมั่นคง
ลึกๆ แอบคิดว่าเราจะถอยไปเอง แต่เรายังรักเขานะคะ เลยลังเลว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้
ปล.เราไม่ได้ปรึกษาคนสนิทในชีวิตจริงเลยรู้สึกอึดอัด อยากมาระบาย แลกเปลี่ยนความคิด เผื่อจะมีความเห็นที่หลากหลาย ขอบคุณค่ะ
คบกับคนที่ต่างกันฐานะ หน้าที่การงานทางสังคม จะไปกันรอดมั้ยคะ
แต่เป็นลูกชายคนโต เป็นหมอ โปรไฟล์ดี บ้านหรู ทุกอย่างพร้อม แต่เราเป็นเพียงพนักงานบริษัทธรรมดา อยู่ห้องพักธรรมดา
เราก็เป็นธรรมดาๆคนนึง ไม่ได้ร่ำรวย หรือมีชาติตระกูลอะไร เราเข้าใจในความไม่มีเวลาของเขานะคะ
เวลาไปกินข้าวเราไม่ได้ให้เขาเลี้ยงนะคะ ไม่อยากให้ใครมองว่าเราจะจับหมอ หรือ หวังจะสบายทางลัด แต่ที่หนักใจคือเรื่องของพ่อแม่ฝ่ายชาย
พ่อแม่เขาก็ถามประวัติเราเป็นใครมาจากไหน จบอะไรมา ทำงานอะไร บริษัทไหน ฯลฯ ก็ตอบคำถามไป
เขาก็บอกมาว่า ถ้ายังไม่มีอะไรมั่นคง ไม่อนุญาตให้คบกัน พ่อแม่เขาเป็นหมอทั้งคู่ แต่พ่อแม่เราก็ชาวบ้านธรรมดา
แฟนเราก็ปลอบเรานะคะ เราเองก็เข้าใจค่ะว่าครอบครัวเขาคงอยากให้ลูกชายเจอคนที่พร้อมกว่าเรา
แต่เรารู้สึกท้อและน้อยใจตัวเอง เรามีภาระทางบ้าน ไม่รู้เมื่อไหร่จะมั่นคง
ลึกๆ แอบคิดว่าเราจะถอยไปเอง แต่เรายังรักเขานะคะ เลยลังเลว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้
ปล.เราไม่ได้ปรึกษาคนสนิทในชีวิตจริงเลยรู้สึกอึดอัด อยากมาระบาย แลกเปลี่ยนความคิด เผื่อจะมีความเห็นที่หลากหลาย ขอบคุณค่ะ