คบกับผู้หญิงคนนึง เราอยู่ห่างกัน 100 กม. แต่ผมเป็นฝ่ายเดินไปหาตลอด ใช้เวลาร่วมกัน ผมพยามไปหาทุกอาทิตย์ ขับมอไซธรรมดาๆ ผมไม่เคยได้สถานะเลย เปิดตัวทีไรทะเลาะตลอด เพราะเขาแคร์คำคนรอบตัวเขา เวลาผมไปอยู่กันแต่ในห้อง พาไปเดินใหน ไม่เคยไปด้วยกัน ( เขาไม่ได้มีคนอื่นหรอกครับ ) ทุกอย่างไม่ว่าอะไรผมต้องร้องขอตลอด แค่บอกรักผมหน้าเฟส ใช้เวลา 3 วัน กว่าจะทำได้ ผมทนมาตลอดเพราะรัก ตอนผมรถชนกันนอนติดเตียง 1 เดือน เขาไม่มาสักวันเลย ผมก็พยามไม่คิดไรคิดแค่ว่าเขาติดงาน พอผมออกจาก รพ. ผมก้รีบขับมอไซไปหาทั้งที่แผลผ่าตัดยังไม่ทันหายดีเพราะคิดถึง พอมาถึงจุดนึงผมขอให้เขามาพบพ่อแม่ผม ในวันหยุดเขาสักครั้ง ( เพราะตลอดที่คบกันมาครึ่งปีขอเรื่องนี้ตลอดเขาบอกแค่เดี่ยวจะไปแต่ไม่เคยมาหรอก ) คำตอบที่ได้หลังจากลองขอดูรอบนี้คือ ไม่ไป พอผมขอเหตุผลหน่อย เขาบอกเหนื่อยไม่อยากเดินทาง ใจผมแตกสหาย ความรู้สึกผมพังทลายทันที
ผมว่าผมทำเต็มที่แล้ว พยามวิ่งตามแล้ว ยอมอยู่แบบไร้สถานะมาตลอด ครั้งนี้ผมไม่ไหวจริงๆ เลือกถอยออกมาเอง ยอมเจ็บเอง
แต่ทำไมเขาถึงต้องคอยมาส่องสตอรี่ ทั้งที่เขาลบเพื่อนผมไปเอง ( จนผมล๊อคโปรไฟล์สะเลยเพราะตั้งใจจะลืม แต่พยามฉุกเฉินมาตลอด แต่ไม่เคยโทรมาสักครั้ง คือคุณผู้หญิงที่เห็นกระทู้นี้ตอบผมที ทำไปเพื่อไรครับ
#ปล.เขาลูกติด 2 คน แต่ผมรับได้ แต่ทำไมถึงไม่แคร์ความรู้สึกผม เห็นค่าความพยามผมเลย
ผมผิดใหม?ที่เลือกถอยออกมา?
ผมว่าผมทำเต็มที่แล้ว พยามวิ่งตามแล้ว ยอมอยู่แบบไร้สถานะมาตลอด ครั้งนี้ผมไม่ไหวจริงๆ เลือกถอยออกมาเอง ยอมเจ็บเอง
แต่ทำไมเขาถึงต้องคอยมาส่องสตอรี่ ทั้งที่เขาลบเพื่อนผมไปเอง ( จนผมล๊อคโปรไฟล์สะเลยเพราะตั้งใจจะลืม แต่พยามฉุกเฉินมาตลอด แต่ไม่เคยโทรมาสักครั้ง คือคุณผู้หญิงที่เห็นกระทู้นี้ตอบผมที ทำไปเพื่อไรครับ
#ปล.เขาลูกติด 2 คน แต่ผมรับได้ แต่ทำไมถึงไม่แคร์ความรู้สึกผม เห็นค่าความพยามผมเลย