คือเราเป็นเด็กนักเรียนคนนึงที่มองอะไรต่างคนอื่น
คือเวลามีคนมาแบบปรึกษาเรื่องครอบครัวเช่นแม่กับพ่อเค้าอยากให้เค้าได้เกรด4
เราก็จะถามกับไปว่า
ทำไมต้องได้เกรดสี่อะเองอยากได้มันเหรอเองชอบเหรอเองมีความสุขเหรอ
แต่เพื่อนก็ไม่กล้าบอกกับพ่อแม่หรอคะว่ากดดัน
แต่พอเป็นเรานะเราก็คิดว่าอยากได้เกรด4นะแต่ไม่ได้มีใครกดดันหรอกคะแค่อยากได้สักครั้ง
เราเป็นคนค่อนข้างเรียนไม่เก่ง
แต่เป็นคนที่คอยรับฟังเพื่อนนะเพื่อาแต่ละคนนี้ก็แบบดูกลัวไม่กล้าแค่ถามครูเรื่องเล็กๆน้อยๆก็ไม่กล้าเราก็เหมือนตัวแทนทำให้ก่อนแล้วค่อยทำต่อกันเอง
แล้วก็มีเรื่องคนยืมเงินแม่เราไปคะเราก็เห็นทวงไปทวงมาเกือบครึ่งปีละไม่เห็นได้
สรุปมีวันนึงเรารับโทรศัพแม่เพราะแม่ทำงานอยู่ลูกหนี้โทรมา
แกด่าเราเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตว่าไม่ใช่เรื่องของเด็ก(ในใจเราก็แบบเป็นมนุษย์ป้าเหรอคะ)คือแบบเราคิดนะแต่ไม่ได้พูดหรอเพราะไม่อยากเสียมารยาทพอแกพูดแค่นั้นก็ตัดสายเราเลย
(ไร้มารยาทดีคะไม่ฟังคนอธิบาย)
แต่เราก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากหรอกคะ
แล้วก็มีเรื่องที่สองคะ
แม่เราเป็นคนที่ค่อนข้างเบลอนะคะคือแม่เราเป็นแม่ครัวในวัดด้วยคะ
มันเป็นวันพระแล้วแม่รับต้องขี่รถหลายเที่ยวเพราะอาสาไปซื้อของให้คนในวัดซื้อของที่ขาด
แล้วคือว่ามีป้าคนนึงแกก็รู้จักกับแม่มานานนะคะแล้วแกก็มีลูกด้วยเป็นผู้ชาย
แล้วพอแม่เรากับมาเพราะซื้อของมาให้เค้า
ป้าแกก็พูดเชิงว่าไม่เห็นช่วยอะไรเลยพูดใส่แม่เรานะคะแล้วเหมือนลูกแกจะเข้ามาต่อยแม่เราคะ
(อีผู้ชายใจปลาซิ้วนั่งกินอยู่ตังนานไม่มาช่วยมาทำเเพื่อ)
แต่ก็ไม่กล้าพอหรอกคะ
แล้วเราเป็นคนที่แบบไม่ชอบหาเรื่องใครหรอกคะ
แต่สุดท้ายก็กลับมาดีกัน
เราเป็นคนที่ค่อนข้งพูดตรงแต่ไม่ได้ปากเสียนะคะจะพูดเฉพาะคำทีควรพูดไม่ใช่คิดแล้วพูดเลย
ยังไม่จบเรื่องลูกหนี้
ไม่กี่สัปดาร์ที่ผ่าามาเราจะไปตัดแว่นเลยบอกแม่ว่าลูกหนี้แม่นี้จ่ายวันไหน(เราไม่ได้เรียกเค้าว่าลูกหนี้หรอกเรียกเค้าเป็นชื่อมากกว่า)
แล้วสุดท้ายผลัดจนเราโมโห
แต่ไม่ได้โมโหที่เค้าไม่คืนนะแต่โมโหที่เค้าด่าแม่เราคะสุดท้ายพูดกับเค้าดีนะคะแต่มนุษย์ป้าเอาอะไรมาก
เค้ามาบอกแม่เราว่าพูดกูใส่ทั้งที่เค้าเรียกเราว่าอัแต่เราก็ไม่ได้ขึ้นกู
คือแบบตอแห...คะ
แล้วมาบอกพ่อเรายืมเงินไป10000
แต่เงินที่ยืมพอเราไปเหลืออีก2000ยังไม่คืน
พอเราปรึกษาน้าหรือคนอื่นก็ประมาณว่าแบบโลกมันอยู่อยากนะ
อะไรแบบนี
นี่คือรู้ไงว่าโลกอยู่อยาก
ถึงต้องไม่ให้ใครเอาเปรียบ
แล้วมีครั้งนึงคะเราไปโพสในกลุ่มประมาณว่าแบบทุกคนสูง-น้ำหนักเท่าไหร่คะ
พอเข้าตอบกันมาค่อนข้างเยอะนะคะเราแต่ได้แค่บอกว่าหุ่นดีแล้ว,หุ่นดีมากคะ,อิจฉาหุ่นจัง
ตอนแรกๆก็ไม่มีอะไรหรอกคะพอมีคนไลค์เยอะหน่อยเรื่องก็เกิดมีคนเข้ามาหาว่าเราเหยียดคนคทอแบบกูเหยียดตอนไหนว๊ะมีแต่คนหุ่นดีนี่คือคาที่กูเหยียดนี่คือกูเองรึเปล่า
แต่ก็ชั่งมันคะปิดคอมเม้น
แล้วเราเลื่อนไปในโพสคือเราเป็นคนที่ชอบอะไรก็จะดูข้อมมูลดีโพสดูอะไรของสิ่งนั้น
แล้วมีโพสนึงมาหาลูกทีมคะแล้วเราก็เห็นคนตอบเยอะมากเราเลยกดเข้าไปดู
เห็นคนด่าเต็มเลยว่าอายุเท่าไหร่มาหาลูกทีมมีเงินเหรอบลาๆๆ
บางคนถึงขั้นไปแบบหาข้อมูลเค้า
แล้วเอามาประจานในโพสบ้างคอมเม้นบ้าง
เราก็คิดแบบว่าคทอว่างเหรอไม่ชอบไม่สนใจไปยุ่งทำไม
แต่ก็ได้แต่บอกคนที่โดนไปว่าแบบเออไม่ต้องไปสนใจมาสอนเราได้เราทำไม่เป็น
เราเป็นคนกล้าได้กล้าเสียนะคะชอบก็บอกชอบไม่ชอบก็เงียบไว้ถ้าอะไรเกิ้นไปจริงๆถึงพูด
สรุปนะคะที่เราอยากรู้
1.คนไทยนี่ส่วนมากความคิดแบบนี้เหรอคะลูกต้องได้ที่1ต้องได้เกรด4
2.รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจแต่กลับไม่บอกตรงๆคือกลัวพ่อแม่ไม่สบายใจ
แต่ตัวเองกับอึดอัด
3.ทำไมชอบมาปั่นสร้างกระแสคนไทยนี่คือแบบนี้ทุกคนไหม
4.ไม่ชอบก็มาด่าแต่คือเราไม่ได้ถามเค้าสักหน่อยใครอยากตอบก็ตอบไม่ตอบก็ไม่ได้สนใจทำไมคนไทยเห็นคนไลค์อันนู้นอันนี้เยอะกว่าเห็นเม้นเยอะหน่อยคือต้องมาด่าเลยเหรอคะ
5.เชื่อคะว่าคนไทยเราชอบมองตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางคือแบบแค่ทำอะไรไม่ถูกใจก็มาบอกแบบนี้ไม่ได้แบบนู้นไม่โอ
6.เห็นแก้ตัวไปไหมอะคะที่เป็นคนยืมเงินแต่ทำตัวเป็นเจ้าหนี้มารญาติน้อยเหรอคะ
ทำไมต้องคิดว่าตัวเองสูงด้วยทั้งที่เดินดินเหมือนกัน??
7.ทำไมต้องบูลลี่เพื่อนบูลลี่กันอะคนประเทศเดี่ยวกันไม่ใช่เหรอ
8.ตัวเองชอบสร้างกระแสชอบดูถูกคนอื่นแต่บอกประเทศไม่พัฒนาเพราะนายก
(เอ่อชอบจัง)
9.คนไทยคนเก่งเยอะนะแต่ทำไมคนเก่งหลายคนถึงไมีกล้าที่จะออกมาพูดอะ
10.เห็นหลายคนเรียกร้องมากการไว้ผมยาวเนี่ยพอชวนไปคุยกับผอ.ทำไมหนีกันอะ(เราก็อยากไว้นะถึงชวนไปคุย)
ปล.ถ้าไม่กล้าออกเสียงเป็นนักเลงคีย์บอร์ดไม่กล้สบอกผู้ใหญ่ไม่กล้าที่จะทำ
แล้วจะเรียกร้องในเฟสในยูทูปกับทำไมอะว่าประเทศไม่พัฒนาผู้ใหญ่ไม่เข้าใจเด็ก
เราไม่ได้เหมารวมนะคะที่พิมพ์ถามเนี่ยคือคนที่เราหมายถึง
ปล.เราจะไม่ตอบแต่อ่านอยู่นะคะไม่ต้องห่วง
กระทู้ที่แล้ว
แต่ตอนนี้ความอยากตายก็มีอยู่คะ
แต่มีห่วงเลยยังทำไม่ได้รอหมดห่วง😋
คนไทยในสายตาเราและคำถามในหัวสมอง
คือเวลามีคนมาแบบปรึกษาเรื่องครอบครัวเช่นแม่กับพ่อเค้าอยากให้เค้าได้เกรด4
เราก็จะถามกับไปว่า
ทำไมต้องได้เกรดสี่อะเองอยากได้มันเหรอเองชอบเหรอเองมีความสุขเหรอ
แต่เพื่อนก็ไม่กล้าบอกกับพ่อแม่หรอคะว่ากดดัน
แต่พอเป็นเรานะเราก็คิดว่าอยากได้เกรด4นะแต่ไม่ได้มีใครกดดันหรอกคะแค่อยากได้สักครั้ง
เราเป็นคนค่อนข้างเรียนไม่เก่ง
แต่เป็นคนที่คอยรับฟังเพื่อนนะเพื่อาแต่ละคนนี้ก็แบบดูกลัวไม่กล้าแค่ถามครูเรื่องเล็กๆน้อยๆก็ไม่กล้าเราก็เหมือนตัวแทนทำให้ก่อนแล้วค่อยทำต่อกันเอง
แล้วก็มีเรื่องคนยืมเงินแม่เราไปคะเราก็เห็นทวงไปทวงมาเกือบครึ่งปีละไม่เห็นได้
สรุปมีวันนึงเรารับโทรศัพแม่เพราะแม่ทำงานอยู่ลูกหนี้โทรมา
แกด่าเราเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตว่าไม่ใช่เรื่องของเด็ก(ในใจเราก็แบบเป็นมนุษย์ป้าเหรอคะ)คือแบบเราคิดนะแต่ไม่ได้พูดหรอเพราะไม่อยากเสียมารยาทพอแกพูดแค่นั้นก็ตัดสายเราเลย
(ไร้มารยาทดีคะไม่ฟังคนอธิบาย)
แต่เราก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากหรอกคะ
แล้วก็มีเรื่องที่สองคะ
แม่เราเป็นคนที่ค่อนข้างเบลอนะคะคือแม่เราเป็นแม่ครัวในวัดด้วยคะ
มันเป็นวันพระแล้วแม่รับต้องขี่รถหลายเที่ยวเพราะอาสาไปซื้อของให้คนในวัดซื้อของที่ขาด
แล้วคือว่ามีป้าคนนึงแกก็รู้จักกับแม่มานานนะคะแล้วแกก็มีลูกด้วยเป็นผู้ชาย
แล้วพอแม่เรากับมาเพราะซื้อของมาให้เค้า
ป้าแกก็พูดเชิงว่าไม่เห็นช่วยอะไรเลยพูดใส่แม่เรานะคะแล้วเหมือนลูกแกจะเข้ามาต่อยแม่เราคะ
(อีผู้ชายใจปลาซิ้วนั่งกินอยู่ตังนานไม่มาช่วยมาทำเเพื่อ)
แต่ก็ไม่กล้าพอหรอกคะ
แล้วเราเป็นคนที่แบบไม่ชอบหาเรื่องใครหรอกคะ
แต่สุดท้ายก็กลับมาดีกัน
เราเป็นคนที่ค่อนข้งพูดตรงแต่ไม่ได้ปากเสียนะคะจะพูดเฉพาะคำทีควรพูดไม่ใช่คิดแล้วพูดเลย
ยังไม่จบเรื่องลูกหนี้
ไม่กี่สัปดาร์ที่ผ่าามาเราจะไปตัดแว่นเลยบอกแม่ว่าลูกหนี้แม่นี้จ่ายวันไหน(เราไม่ได้เรียกเค้าว่าลูกหนี้หรอกเรียกเค้าเป็นชื่อมากกว่า)
แล้วสุดท้ายผลัดจนเราโมโห
แต่ไม่ได้โมโหที่เค้าไม่คืนนะแต่โมโหที่เค้าด่าแม่เราคะสุดท้ายพูดกับเค้าดีนะคะแต่มนุษย์ป้าเอาอะไรมาก
เค้ามาบอกแม่เราว่าพูดกูใส่ทั้งที่เค้าเรียกเราว่าอัแต่เราก็ไม่ได้ขึ้นกู
คือแบบตอแห...คะ
แล้วมาบอกพ่อเรายืมเงินไป10000
แต่เงินที่ยืมพอเราไปเหลืออีก2000ยังไม่คืน
พอเราปรึกษาน้าหรือคนอื่นก็ประมาณว่าแบบโลกมันอยู่อยากนะ
อะไรแบบนี
นี่คือรู้ไงว่าโลกอยู่อยาก
ถึงต้องไม่ให้ใครเอาเปรียบ
แล้วมีครั้งนึงคะเราไปโพสในกลุ่มประมาณว่าแบบทุกคนสูง-น้ำหนักเท่าไหร่คะ
พอเข้าตอบกันมาค่อนข้างเยอะนะคะเราแต่ได้แค่บอกว่าหุ่นดีแล้ว,หุ่นดีมากคะ,อิจฉาหุ่นจัง
ตอนแรกๆก็ไม่มีอะไรหรอกคะพอมีคนไลค์เยอะหน่อยเรื่องก็เกิดมีคนเข้ามาหาว่าเราเหยียดคนคทอแบบกูเหยียดตอนไหนว๊ะมีแต่คนหุ่นดีนี่คือคาที่กูเหยียดนี่คือกูเองรึเปล่า
แต่ก็ชั่งมันคะปิดคอมเม้น
แล้วเราเลื่อนไปในโพสคือเราเป็นคนที่ชอบอะไรก็จะดูข้อมมูลดีโพสดูอะไรของสิ่งนั้น
แล้วมีโพสนึงมาหาลูกทีมคะแล้วเราก็เห็นคนตอบเยอะมากเราเลยกดเข้าไปดู
เห็นคนด่าเต็มเลยว่าอายุเท่าไหร่มาหาลูกทีมมีเงินเหรอบลาๆๆ
บางคนถึงขั้นไปแบบหาข้อมูลเค้า
แล้วเอามาประจานในโพสบ้างคอมเม้นบ้าง
เราก็คิดแบบว่าคทอว่างเหรอไม่ชอบไม่สนใจไปยุ่งทำไม
แต่ก็ได้แต่บอกคนที่โดนไปว่าแบบเออไม่ต้องไปสนใจมาสอนเราได้เราทำไม่เป็น
เราเป็นคนกล้าได้กล้าเสียนะคะชอบก็บอกชอบไม่ชอบก็เงียบไว้ถ้าอะไรเกิ้นไปจริงๆถึงพูด
สรุปนะคะที่เราอยากรู้
1.คนไทยนี่ส่วนมากความคิดแบบนี้เหรอคะลูกต้องได้ที่1ต้องได้เกรด4
2.รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจแต่กลับไม่บอกตรงๆคือกลัวพ่อแม่ไม่สบายใจ
แต่ตัวเองกับอึดอัด
3.ทำไมชอบมาปั่นสร้างกระแสคนไทยนี่คือแบบนี้ทุกคนไหม
4.ไม่ชอบก็มาด่าแต่คือเราไม่ได้ถามเค้าสักหน่อยใครอยากตอบก็ตอบไม่ตอบก็ไม่ได้สนใจทำไมคนไทยเห็นคนไลค์อันนู้นอันนี้เยอะกว่าเห็นเม้นเยอะหน่อยคือต้องมาด่าเลยเหรอคะ
5.เชื่อคะว่าคนไทยเราชอบมองตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางคือแบบแค่ทำอะไรไม่ถูกใจก็มาบอกแบบนี้ไม่ได้แบบนู้นไม่โอ
6.เห็นแก้ตัวไปไหมอะคะที่เป็นคนยืมเงินแต่ทำตัวเป็นเจ้าหนี้มารญาติน้อยเหรอคะ
ทำไมต้องคิดว่าตัวเองสูงด้วยทั้งที่เดินดินเหมือนกัน??
7.ทำไมต้องบูลลี่เพื่อนบูลลี่กันอะคนประเทศเดี่ยวกันไม่ใช่เหรอ
8.ตัวเองชอบสร้างกระแสชอบดูถูกคนอื่นแต่บอกประเทศไม่พัฒนาเพราะนายก
(เอ่อชอบจัง)
9.คนไทยคนเก่งเยอะนะแต่ทำไมคนเก่งหลายคนถึงไมีกล้าที่จะออกมาพูดอะ
10.เห็นหลายคนเรียกร้องมากการไว้ผมยาวเนี่ยพอชวนไปคุยกับผอ.ทำไมหนีกันอะ(เราก็อยากไว้นะถึงชวนไปคุย)
ปล.ถ้าไม่กล้าออกเสียงเป็นนักเลงคีย์บอร์ดไม่กล้สบอกผู้ใหญ่ไม่กล้าที่จะทำ
แล้วจะเรียกร้องในเฟสในยูทูปกับทำไมอะว่าประเทศไม่พัฒนาผู้ใหญ่ไม่เข้าใจเด็ก
เราไม่ได้เหมารวมนะคะที่พิมพ์ถามเนี่ยคือคนที่เราหมายถึง
ปล.เราจะไม่ตอบแต่อ่านอยู่นะคะไม่ต้องห่วง
กระทู้ที่แล้ว
แต่ตอนนี้ความอยากตายก็มีอยู่คะ
แต่มีห่วงเลยยังทำไม่ได้รอหมดห่วง😋