ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าเป็นไรใครรู้บอกหน่อย

ตั้งแต่ตอนเรียนประถมศึกษาผมไม่ค่อยมีเพื่อนไม่ใช่ไม่ค่อยมี มีอยู่แต่ว่าไม่ได้เล่นด้วยกันเลยแล้วผมก็เป็นคนขี้อายไม่กล้าพูดกับใครก็มีเพื่อนอยู่แค่คนเดียวที่สนิทพอจบ ป.6มา ขึ้น ม.1 ก็คิดจะหาเพื่อนให้ได้แต่แรกๆมันก็ดีพอมาหลังๆมันแย่ลงเพราะได้รู้นิสัยของเพื่อนพวกนั้นว่าเป็นไงผมเลยตีตัวออกห่าง
พอขึ้น ม.2 มามันก็ยังได้อยู่กับเพื่อนพวกนี้จนผมรู้สึกหงุดหงิด จนอยากจะตายๆไปแต่พอมาเทอม2มีเพื่อนเข้าใหม่2คนแล้วมีคนตอนแรกผมก็ไม่คิดไรหรอกเพราะหาเพื่อนทีไรไม่ได้ดังต้องการทุกที ผมแค่ต้องการเพื่อนที่หยอกเล่นด้วยกันได้เล่นด้วยกันแล้วมีความสุข แค่นี้เองที่ต้องการแล้ววันนั้นผมเรียนคอมมันเป็นวันที่ครูให้ถ่ายรูปงานเเล้วให้เอามาเขียนแต่ผมไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปเลยไปขอดูกับมันจนได้ทำความรู้จักกันตั้งแต่ตอนนั้น ผมก็พูดคุยเล่นกันหยอกล้อเล่นเหมือนที่เคยวาดฝันไว้ก็ทำได้ผมดีใจมากที่ในที่สุดก็มีเพื่อนเป็นตัวเป็นตนที่หยอกล้อเล่นกันได้ จนขึ้น ม.3 ผมกับมันก็เล่นด้วยกันจนมันมีวันที่ความคิดผมมันเปลี่ยนไม่รู้ว่าทำมัยแต่มันไม่เหมือนเดิม ผมมีอการหงุดหงิดง่ายแล้วก็ไม่ชอบเสียงกับเก็บตัว จนบางทีก็คิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าหรือป่าว แต่ผมกับมันก็ยังเล่นด้วยกันเหมือนเดิมแต่ไม่รู้นิสัยผมเหมือมันที่เปลี่ยนไปทุกครั้งที่ไปโรงเรียนผมไปเข้าแถวเจอมันผมทักมันตลอดแล้วผมก็นึกคิดว่าถ้าผมไม่เข้าไปหามันล่ะแล้วมันจะทักหรือเข้ามาคุยกับผมมั้ยสรุปไม่คุยไม่ทักไม่อะไรเลยแต่ผมก็ยังเล่นกับมันยุนะแล้วผมก็ทำแบบนี้อะตลอดเลยเวลาไปเข้าแถวแค่หวังว่ามันจะทักเข้าสักวันแต่เชื่อมั้ยเล่นด้วยกันทุกวันมันไม่ทักผมเลยจนบางทีแอบน้อยใจ จนจบไป ขึ้น ม.4 แทนที่ผมจะมีความสุขกับการที่ไม่มีเพื่อนแบบชอบใช้แต่กำลังไปหาเรื่องคนอื่นต่อยตีไรก็ว่าไป ห้องที่ผมมาอยู่ไม่มีคนแบบนั้นเลยแต่ผมกับไม่มีกับไม่มีความสุขเลยไม่รู้เพราะไม่มีมันอยู่หรือเพราะอะไร แต่มันเป็นคนเดียวที่เล่นกับผมแบบนั้นเล่นด้วยกันแบบเพื่อนจิงๆ 
    กลัวมันมาเห็นจังแต่มันคงไม่สนใจหรอกมั้ง  พูดมาขนาดนี้รู้ตัวเลยนะนิ