... เหตุใดคำศัพท์ตัวเลขใน"กลุ่มภาษาไท"ส่วนมากมีรากศัพท์มาจาก"กลุ่มภาษาจีน"? ...

กระทู้คำถาม

ภาษาไทย ภาษาจีน ภาษาต่างประเทศ ภาษาศาสตร์ ประวัติศาสตร์

... ผมสังเกตได้ว่าคำศัพท์ตัวเลขในภาษาไทยและภาษาอื่นๆในกลุ่มเดียวกันได้รับอิทธิพลจากจีนเป็นอย่างมาก ซึ่งต่างจากภาษาเกาหลี ญี่ปุ่น เวียดนาม ที่รับการนับเลขแบบจีนมาเช่นกัน แต่ยังคงใช้หรือสืบย้อนได้ว่ามีการนับเลขแบบดั้งเดิมอยู่ โดยคำศัพท์เลขไทยส่วนมากสามารถเปรียบเทียบได้กับภาษาจีนยุคกลาง(Middle Chinese) ซึ่งเริ่มมีการใช้ในช่วงราชวงศ์สุย หรือประมาณ 1,400 ปีก่อน ส่วน"กลุ่มภาษาจ้วง" Zhuang languangs,壮语) หรือภาษาในกลุ่มไทที่เก่าแก่ที่สุด เนื่องด้วยการค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีของชาวจ้วงที่มีอายุมากถึงประมาณ 3,000 ปี และยังมีผู้ใช้ภาษาจ้วงอยู่ในมณฑลกวางสีจ้วง ยูนนาน กุ้ยโจว กวางตุ้ง และตอนเหนือของเวียดนาม โดยคำศัพท์ตัวเลขที่พบจำนวนมากก็มีรากมาจากภาษาจีนยุคกลางเช่นเดียวกับในภาษาไทยและอาจมีภาษาอื่นๆในกลุ่มจีนด้วย ดังตัวอย่างการเปรียบเทียบคำศัพท์ต่อไปนี้

[เลขไทย]   [จำนวนเชิงอันดับโบราณ]   [เลขจ้วงมาตรฐาน]          [เลขจ้วงใต้]        [เลขจีนยุคกลาง] [คำอธิบายเพิ่มเติม]
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
   ศูนย์                       -                           Lìngz (หลิ่ง)              Lìng (หลิ่ง)            leŋ(เหลี่ยง)   "ศูนย์"มีรากศัพท์มาจากคำว่า शून्य ในภาษา
                                                                                                                                               สันสกฤต อ่านแบบภาษาฮินดีได้ว่า"ชูเนียะ"
หนึ่ง/เอ็ด                อ้าย                   Ndeu(เด๋ว)/ It (อิ้ด)    Nengh(นึง)/Éd(แอ้ด)      ʔit(อิ้ด) "หนึ่ง อ้ายและเด๋ว/เดียว"คาดว่าเป็นคำไทดั้งเดิม
แต่หนึ่งก็มีเสียงคล้ายกับเลขสองในภาษาฮกเกี้ยนบาง
สำเนียง
  สอง/ยี่                    ยี่                  Sŏng(สอง)/Ngeih(งยี)    Sŏng(สอง)/Yi(ยี)          nji(นยี่) "สอง" มีรากศัพท์มาจากคำว่า 雙 ออกเสียงตามหลัก
จีนยุคกลางคือ saŋ/ ʃᵞʌŋ (ชวง?)
   สาม                    สาม                         Săm(สาม)                 Săm(สาม)             sam(ซาม) เทียบกับกวางตุ้งคือ Sam1(ซาม)
     สี่                      ไส                         Sĕiq(ไส/เสย)                   Si(ซี้)                  sijH(ซี่) "สี่"ใกล้เคียงกับภาษาฮกเกี้ยนที่สุด กล่าวคือ Sì(สี่)
และ"ไส"ใกล้เคียงกับภาษากวางตุ้งคือ Sei3(ไส่/เส่ย)
    ห้า                      งั่ว                            Haj(ฮา)                      Hă(หา)              nguX(หงอ) "ห้า" มีรากศัพท์มาจากจีนโบราณ คือ ŋaʔ(งะ)
    หก                     ลก                         Róek(ล้วก)                  Hòk(หอก)         ljuwk(เหลี่ยวก) เทียบกับกวางตุ้งคือ Luk6(หลุก)
   เจ็ด                    เจ็ด                          Caét(เช็ด)                 Chaét(แจ้ด)            tshit(ฉิด) เทียบกับฮกเกี้ยนคือ Chít(ชิด)
   แปด                   แปด                         Bĕt(เปี๋ยด)                  Bàet(แปด)           pɣɛt(แพวด) เทียบกับกวางตุ้งคือ  Baat3(ปาด)
   เก้า                     เจา                          Gouj(เกา)                   Gŏu(เก๋า)              kjuwX(กื๋ว) เทียบกับฮกเกี้ยนคือ Kau(เกา)
   สิบ                      จ๋ง                            Cìb(ชิ๋บ)                      Síp(ซิบ)              dzyip(จซิบ) เทียบกับฮากกาคือ Shíp(ชิบ)
  หมื่น                      -                                  -                                 - mʉɐnH(หมวน) เทียบกับกวางตุ้งคือ Maan6(หม่าน)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขณะที่กลุ่มภาษาขร้า(Kra languages) ซึ่งอยู่ในตระกูลเดียวกับกลุ่มภาษาไทมีคำศัพท์ตัวเลขใกล้เคียงกับภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียน(Austronesian languages) ยกตัวอย่างเช่นคำศัพท์ตัวเลขในภาษาปู้ยัง(Buyang)สำเนียงปาฮา(巴哈[Baha]) ในมณฑลยูนนานและกวางสี ดังนี้

[เลขอารบิก]              [เลขออสโตรนีเซียนดั้งเดิม]                 [เลขปู้ยังสำเนียงปาฮา]
      1                                    əsa (อิซะ) tɕam˦˥ (ฉัม)
      2                                  duSa (ดูซะ) θa˧˨ (ซตะ)
      3                                   təlu (เตอลุ) tu˧˨ (ตุ)
      4                               Səpat (เซอปั๊ด) pa˧˨ (ปะ)
      5                                   lima (ลีมะ) m̥a˧ (ฮมา)
      6                                ənəm (เออเนิม) nam˧˩ (นั่ม)
      7                                    pitu (ปิตุ๊) ðu˧ (ซตุ)
      8                                   walu (วาลุ) mu˧˩ (มุ่)
      9                                   Siwa (ซีวะ) dʱa˧ (ดหะ)
     10                              ça-puluq (ชะปุลก) pʷat˥ (ปวาด)

จากการศึกษารากศัพท์ นักภาษาศาสตร์ส่วนหนึ่งให้การสนับสนุนว่าภาษาตระกูลไท-กะไดมีความเชื่อมโยงกับตระกูลออสโตรนีเซียน ซึ่งประกอบด้วยภาษาของชนพื้นเมืองเกาะไต้หวัน(Formosan) กลุ่มภาษามาเลย์(Malayic) กลุ่มภาษาโพลีนีเซียน(Polynesian) เป็นต้น มีข้อสันนิษฐานว่าตระกูลภาษาไท-กะได เกิดขึ้นจากการเคลื่อนย้ายกลับจากบริเวณตะวันตกของเกาะไต้หวัน มายังชายฝั่งลุ่มแม่น้ำเพิร์ล(珠江)บนแผ่นดินใหญ่ในมณฑลกวางตุ้ง ก่อนที่จะพัฒนาตระกูลภาษาไท-กะไดหรือขร้า-ไทขึ้นมา ผมจึงมีความเชื่อว่าก่อนที่ภาษาไทดั้งเดิม(Proto-Tai)จะถูกพัฒนาขึ้น อาจมีการใช้คำศัพท์ตัวเลขที่ใกล้เคียงกับภาษาออสโตรนีเซียน หลังจากนั้นจึงมีการรับอิทธิพลจากภาษากลุ่มจีนเข้ามาในภายหลัง ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น ...

การรับคำศัพท์ตัวเลขจากกลุ่มภาษาจีนเริ่มต้นขึ้นในช่วงเวลาใด? เนื่องด้วยปัจจัยใด? หรือผู้พูดภาษาไทดั้งเดิมใช้คำศัพท์ตัวเลขแบบจีนมาแต่เดิมอยู่แล้ว? หรือใช้คำศัพท์ตัวเลขแบบอื่นที่ไม่เหมือนกับภาษาออสโตรนีเซียน ก่อนเปลี่ยนมาใช้แบบจีน? เหตุใดจึงพบคำศัพท์ตัวเลขดั้งเดิมได้น้อยมาก? ขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าครับ

แก้ไขข้อความเมื่อ