เราควรใช้ชีวิตคู่ไปต่อดีไหม เมื่อคนที่เราเรียกว่าสามี เห็นสิ่งของมีค่ากว่าชีวิตคู่

ตามหัวข้อค่ะ จะมาเล่าคร่าวๆ คือตอนนี้ความรู้สึกมันอึดอัดและพังไปหมดแล้ว เราพยายามจะรักเค้าแล้ว แต่มันยิ่งน้อยลง เหตุการณ์นี้คือ เราทะเลาะกันมีปัญหากันแทบทุกวัน เราแยกมานอนที่บ้านแม่ ขนาดป่วยก็ต้องหอบร่างไปหาหมอเอง กลับจากหาหมอ เราก็มาบ้านแม่ คืนนั้นฝนตก เราถามเขาตั้งแต่ก่อนฝนจะลง ว่าจะมาหาไหม มากินข้าวที่นี่ นอนที่นี่ คำที่เขาตอบมาคือ ฝนตกลมแรง เขาเหนื่อยเขาง่วง เขาห่วงของในบ้าน ไม่อยากออกมา แต่เขาพูดว่าใจเขาอยากมามาก (น้ำเสียงมันก็มากพอแล้ว ใจเขาไม่อยากมาด้วยซ้ำ) เขาอ้างถ้าเกิดอุบัติเหตุมาจะทำยังไง อ้างกับเราทุกอย่าง ฟังเหมือนเราเห็นแก่ตัวนะ แต่ไม่เลย เหตุการณ์วันต่อมา เขามาที่บ้านแม่ มาทั้งๆที่เราไม่ขอให้มาแล้ว ไม่อยากจะเจอ อยากทำใจมากๆ แต่เกิดเหตุการณ์แบบเดียวกัน คือฝนตก และแรงมาก สิ่งที่เขาเคยพูดว่า เขาอยากมาหา มันไม่จริงแล้ว มาหาแต่คุยไม่ถึงสิบคำ เขาส่งข้อความว่า กลับละนะ ห่วงของที่บ้าน ซึ่งมันก็ดูออกแล้วว่าเขาไม่เคยมีเราอยู่ในชีวิตเลย เขาไม่เห็นพูดกับเราบ้าง ว่า ในมันแรง เค้ากลัว ขอนอนด้วยนะ เขาไม่พูดคำนี้ แต่ตอนเขาแยกกันอยู่ เขายังอ้างว่าในตก เขาถึงไม่มา แต่พอเขามา ในตกขนาดไหน เขาก็จะกลับ โดยที่ไม่เห็นพูดถึงความตายเลย เขาพูดว่าห่วงของที่บ้าน และหยิบกุญแจสตาร์จรถออกไป เราจุกมากๆ ความเห็นแกตัวของสามีมันมากจนเราแทบทนไม่ไหว เขาทำอะไรขวางหูขวางตาเราไปหมด เราใช้คำว่าเกลียดก็น่าจะพอ ตอนอยู่กับเรา ตีตัวออกห่าง ทำทุกทาง ใช้ข้ออ้างกับเราทุกเรื่อง เหนื่อยจริงๆค่ะ สับสนไปหมด