สวัสดีนะคะคือเรารู้สึกว่าตัวเองไม่รู้ว่าจะอยู่ไปพื่ออะไร....อยู่แล้วได้อะไรขึ้นมา..แล้วเาก็ไม่มีเป้าหมายในชีวิต
คือเาไม่ชอบตัวเองเลยค่ะในทุกๆวันที่ไม่ได้ไปรร.เราเป็นคนที่จะตื่นประมาณ11.00 เพื่อที่เราจะได้มีเวลาในการใช้ชีวิตน้อยลแล้วพอตอนเย็นแม่จะกลับาจากที่ทำงานขอบอกก่อนนะคะว่าบ้านเราไม่ได้รวยแม่ทำงานก่อสร้างอะไรพวกนี้ พอแม่กลับมาเขาก้จะให้เราล้างจาน หุงข้าวอะไรพวกนี้ แต่ที่วันไหนแม่อารมไม่ค่อยดีเขากลับมาแค่เห็นเรากินขนมแล้วลืมทิ้งเขาก็จะด่าว่า ทำอะไรก็ไม่เยเียบร้อย แแล้วแบบพอตอนกลางคืนเรากก็จะนอนประมาณเที่ยงคืนแม่ก็จะด่าว่าใช้ไฟเปลืองทั้งๆที่แม่อะเวลาเข้าห้องน้ำแล้วก็ไม่เคยปิดไฟมีวันนึงเราตื่นเกือบบ่าเรายังเห็นไฟห้องน้ำเปิดไว้อยู่เรย...นี่ก็พิมพืเรื่องเร่อยเปื่อยมมาซะเยอะเรยเนาะ วันนี้อะเรารู้สึกว่าเราเหม่อลอยมากๆเราหุงข้าวทำอะไรเสร็ดประเด็นคือเราลืมใส่น้ำ แล้วช่วงนี้ทำอะไรก็เหม่อลอยยตลอด เราว่าการที่คนบอกว่าเป็นที่ๆปลอยภัยที่สุด เราว่าไม่จริงเรากลับมาบ้านเราก็อยู่ในห้องของตัวเองตลอดออกไปแค่กินข้าว บางทีเราก้เอาข้าวมากินในห้อง ตอนนี้รุ้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวไม่มีใครรักเราดูคลิปของศิลปินที่เราชอบก็ทำให้เรามีความสุขอยู่บ้างแต่มันก็เป็นความสุขแค่ในช่วงสั้นๆเท่านั้นเอง เรว่าตัวเองเป็นเหมือนเด้กที่ขาดความรัก เท่ที่เราจำได้ตั้งแต่ป.3ที่แม่กับพ่อเลิกกันไปเราก้ไม่ได้คิดอะไรมากแต่พอเราขึ้นม.1 ควาดรุ้สึกต่างๆมมันเริ่มมีเหตุผลกับความคิดของเราเราจำได้ว่าแม่ไม่คยกอดเราเลย รู้สึกว่าแม่ไม่มีความรักให้กับเรา ถ้าพุดถึงพ่อใหม่เรากับเขาจริงๆรู้จักกันมาก่อนอยู่แล้วเราเลยไม่เรียกเขาว่าพ่อแตต่เรียกว่าลลุง ส่วนพ่อแท้ เราก็จะไปหาเขาช่วงวันหยุดเช่น ปิดเทอม สงกราน ปีใหม่ บ้านพ่อเรากับบ้านเราจริงๆขับรถ10นาท็ถึงแล้วหละแต่ถึงอย่างงั้นก็ไม่ค่อยได้ไปอยู่ดีเวลาเราไปเราก็จะไม่ค่อยสนิทกับเขาคงเป็นเพราะเาไม่ได้อยูด้วยกัน พ่อเราเรียกว่าเป็นขี้เหล้าเลยก็ได้เขากินเหล้าทุกวันมีหนี้สินอยู่บ้าง เราไปหาพ่อเรา4วันเอกันจริงๆไม่ถึง2ชม.ด้วยซ้าเขากลับบ้านดึก แล้วถ้าถามว่าเราไม่ได้อยู่บ้านเขาหรอ ไม่ค่ะ เราอยู่บ้านป้าเขาเป็นคนี่เลี้ยงพี่เราเพาะเขามีลูกไม่ได้เลยขอพี่เราเป็นลูกแต่พ่อไม่ให้เรยให้แค่ป้าเขาดูแลพี่พี่เราก็เรียกป้าเขาว่าแม่เหมือนกันเขาอยู่ด้วนกันมาตั้งเด็อะเนาะ นี่หมือนมาระบายควาคินในหวของตัวเองเลย กลับมาตอนนี้นะคะ เราไม่รู้ว่าเราใช้ชีวิตเพื่อใคร เพื่ออะไร ทุกวันนี้แค่เรียไปวันๆเราจะจบม.3อยู่แล้วแต่ยังไม่รู้ว่าอยากเรียนสายอะไร? จะอยากทำงานอะไร? ตอนนี้เราอย่างไงก็ไดเลย จริงๆก็มีเป้าหมายอยู่แต่คิดว่ามันคงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เราอยากไปทำงานตปท. อยากไปเจอศลป.ที่เราชอบแค่นี้แหละค่ะ
ปล.ขอบทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ บ้ายๆ ตอนเข้ามาเขียนยังรู้สึกเศร้าแต่พอเขียนมาถึงตรงนี้แล้วไม่ได้เศร้าแบบเมื่อกี้แล้วค่ะ ยิ้มเข้าไว้นะคะทุกคน ยิ้มตอนตื่น ตอนก่อออกบ้น ตอนปิดไฟนอน ยิ้มให้ตัวเองเข้าไว้ค่ะ
ไม่มีความสุขกับชีวิตเลยค่ะ รู้สึกโดดเดี่ยว
คือเาไม่ชอบตัวเองเลยค่ะในทุกๆวันที่ไม่ได้ไปรร.เราเป็นคนที่จะตื่นประมาณ11.00 เพื่อที่เราจะได้มีเวลาในการใช้ชีวิตน้อยลแล้วพอตอนเย็นแม่จะกลับาจากที่ทำงานขอบอกก่อนนะคะว่าบ้านเราไม่ได้รวยแม่ทำงานก่อสร้างอะไรพวกนี้ พอแม่กลับมาเขาก้จะให้เราล้างจาน หุงข้าวอะไรพวกนี้ แต่ที่วันไหนแม่อารมไม่ค่อยดีเขากลับมาแค่เห็นเรากินขนมแล้วลืมทิ้งเขาก็จะด่าว่า ทำอะไรก็ไม่เยเียบร้อย แแล้วแบบพอตอนกลางคืนเรากก็จะนอนประมาณเที่ยงคืนแม่ก็จะด่าว่าใช้ไฟเปลืองทั้งๆที่แม่อะเวลาเข้าห้องน้ำแล้วก็ไม่เคยปิดไฟมีวันนึงเราตื่นเกือบบ่าเรายังเห็นไฟห้องน้ำเปิดไว้อยู่เรย...นี่ก็พิมพืเรื่องเร่อยเปื่อยมมาซะเยอะเรยเนาะ วันนี้อะเรารู้สึกว่าเราเหม่อลอยมากๆเราหุงข้าวทำอะไรเสร็ดประเด็นคือเราลืมใส่น้ำ แล้วช่วงนี้ทำอะไรก็เหม่อลอยยตลอด เราว่าการที่คนบอกว่าเป็นที่ๆปลอยภัยที่สุด เราว่าไม่จริงเรากลับมาบ้านเราก็อยู่ในห้องของตัวเองตลอดออกไปแค่กินข้าว บางทีเราก้เอาข้าวมากินในห้อง ตอนนี้รุ้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวไม่มีใครรักเราดูคลิปของศิลปินที่เราชอบก็ทำให้เรามีความสุขอยู่บ้างแต่มันก็เป็นความสุขแค่ในช่วงสั้นๆเท่านั้นเอง เรว่าตัวเองเป็นเหมือนเด้กที่ขาดความรัก เท่ที่เราจำได้ตั้งแต่ป.3ที่แม่กับพ่อเลิกกันไปเราก้ไม่ได้คิดอะไรมากแต่พอเราขึ้นม.1 ควาดรุ้สึกต่างๆมมันเริ่มมีเหตุผลกับความคิดของเราเราจำได้ว่าแม่ไม่คยกอดเราเลย รู้สึกว่าแม่ไม่มีความรักให้กับเรา ถ้าพุดถึงพ่อใหม่เรากับเขาจริงๆรู้จักกันมาก่อนอยู่แล้วเราเลยไม่เรียกเขาว่าพ่อแตต่เรียกว่าลลุง ส่วนพ่อแท้ เราก็จะไปหาเขาช่วงวันหยุดเช่น ปิดเทอม สงกราน ปีใหม่ บ้านพ่อเรากับบ้านเราจริงๆขับรถ10นาท็ถึงแล้วหละแต่ถึงอย่างงั้นก็ไม่ค่อยได้ไปอยู่ดีเวลาเราไปเราก็จะไม่ค่อยสนิทกับเขาคงเป็นเพราะเาไม่ได้อยูด้วยกัน พ่อเราเรียกว่าเป็นขี้เหล้าเลยก็ได้เขากินเหล้าทุกวันมีหนี้สินอยู่บ้าง เราไปหาพ่อเรา4วันเอกันจริงๆไม่ถึง2ชม.ด้วยซ้าเขากลับบ้านดึก แล้วถ้าถามว่าเราไม่ได้อยู่บ้านเขาหรอ ไม่ค่ะ เราอยู่บ้านป้าเขาเป็นคนี่เลี้ยงพี่เราเพาะเขามีลูกไม่ได้เลยขอพี่เราเป็นลูกแต่พ่อไม่ให้เรยให้แค่ป้าเขาดูแลพี่พี่เราก็เรียกป้าเขาว่าแม่เหมือนกันเขาอยู่ด้วนกันมาตั้งเด็อะเนาะ นี่หมือนมาระบายควาคินในหวของตัวเองเลย กลับมาตอนนี้นะคะ เราไม่รู้ว่าเราใช้ชีวิตเพื่อใคร เพื่ออะไร ทุกวันนี้แค่เรียไปวันๆเราจะจบม.3อยู่แล้วแต่ยังไม่รู้ว่าอยากเรียนสายอะไร? จะอยากทำงานอะไร? ตอนนี้เราอย่างไงก็ไดเลย จริงๆก็มีเป้าหมายอยู่แต่คิดว่ามันคงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เราอยากไปทำงานตปท. อยากไปเจอศลป.ที่เราชอบแค่นี้แหละค่ะ
ปล.ขอบทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ บ้ายๆ ตอนเข้ามาเขียนยังรู้สึกเศร้าแต่พอเขียนมาถึงตรงนี้แล้วไม่ได้เศร้าแบบเมื่อกี้แล้วค่ะ ยิ้มเข้าไว้นะคะทุกคน ยิ้มตอนตื่น ตอนก่อออกบ้น ตอนปิดไฟนอน ยิ้มให้ตัวเองเข้าไว้ค่ะ