ขอผู้สันทัดกรณี ช่วยชี้ขาดด้วยครับ

พระเถระรูปหนึ่งในอดีต เคยกล่าวว่า ตราบเท่าที่ยังมีการเจริญอริยมรรคมีองค์แปด โลกจักไม่ว่างจากพระอรหันต์ ท่านอ้างคำนี้ว่าเป็นพุทธพจน์. ซึ่งก็ไปสอดคล้องกับพระธรรมคุณที่ว่า "สวากขาโต ภควตา ธัมโม พระธรรมอันพระพุทธเจ้ากล่าวดีแล้ว เป็นอกาลิโก คือ ปฏิบัติได้และให้ผลได้ไม่จำกัดกาล"

นอกจากนี้ ยังมี ธุระ ๒ ประการในหมู่พุทธบริษัท คือ คันถะธุระ ศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัย ๑ วิปัสสนาธุระ การฝึกอบรมวิปัสสนาปัญญา ๑

ฯลฯ

.. ร่วมกันศึกษาครับ.

- ไม่เห็นว่าต้องมีการชี้ขาดเรื่องอะไร
- ส่วนใหญ่นักปฏิบัติที่ยังไม่ได้เป็นพระอรหันต์ ก็จะนิยมอภิญญา ฤทธิ์เดชต่าง ๆ ความนิยมนี้ก็เป็นกิเลสตัวหนึ่ง
- ส่วนพระอรหันต์จริง ๆ จะเป็นแบบไหน ๆ ก็เหมือนกันหมด คือ พ้นจากกิเลสทั้งปวงแล้ว ไม่ได้ใส่ใจฤทธิ์เดชอะไร มีไปอย่างนั้นแหละ ที่ยังเอาฤทธิ์ เอาเดชมาคุย มาอวดกัน ก็จะไม่ใช่พระอรหันต์ ไม่ว่าท่านจะสำเร็จเป็น สุกขวิปัสสโก ไม่มีญาณวิเศษใดๆ นอกจากรู้การทำอาสวะให้สิ้นไป (อาสวักขยญาณ) อย่างเดียว ...เตวิชโช ผู้ได้วิชชา 3 คือ - บุพเพนิวาสานุสสติญาณ รู้ระลึกชาติได้ ...ฉฬภิญโญ ผู้ได้อภิญญา 6 หรือ เจตุปฏิสัมภิทัปปัตโต แตกฉานในความรู้อันยิ่ง 4 ประการ

ชี้ขาด....ได้จริงหรือ ?

เท่าที่มีกระทู้ในพันทิป จะพบคนที่เชื่ออะไรที่ต่างจากพระไตรปิฏกหลากหลาย บางคนก็เอาคำสอนนอกนิกายมาปน.....แต่สำหรับคำถาม ที่ถามถึงความเห็นของเพื่อนสมาชิก "ผีเสื้อพเนจร" ตามภาพที่ถาม......เป็นความเห็นที่ถูกตามพระไตรปิฎกแล้ว

ปล. ถ้าไม่ทราบว่าตรงตามพระไตรปิฎกอย่างไร อ่านคห. ที่ 2 อีกทีครับ