โดยพื้นฐานเป็นคนปฏิบัติสายวิปัสนาค่ะ แต่พอมีลูกก็เว้นห่างไปพอสมควร กำหนดรู้สึกเท่าที่จะนึกขึ้นได้แค่นั้น 

มีช่วงนึงที่ตัวเรามีความเครียดและกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องในสามีเป็นอย่างมาก
พยายามคิดอยากแก้ไขปัญหา หาทางป้องกันสารพัดแต่ก็คิดไม่ตก เครียดอยู่หลายวัน 
จนมีจังหวะนึง เราคิดว่าช่างมัน ไม่คิดให้มันเครียดแล้ว
แล้วก็มีแสงแว๊บเหมือนฟ้าแลบขึ้นในหัวแล้วเรารู้สึกเย็นวูบทั้งตัว เหมือนอยู่ดีๆคิดได้โป๊ะเดียว โดยไม่ต้องไปสรรหาเหตุผลอะไรอีก
แล้วแสงนั่นเปลี่ยนมุมมองชีวิตเราไปเลย แล้วเราไม่กลับไปเครียดกับมันอีกเลย กลายเป็นมีความสุขขึ้นมา รู้สึกชีวิตราบเรียบไปเฉยๆ

เราสงสัยค่ะว่ามันใช่สภาวะธรรมอย่างนึงหรือไม่คะ ถ้าใช่มันเกิดขึ้นได้ยังไง ทั้งที่เราเองไม่ได้วิปัสสนาอยู่เลย