สวัสดีค่ะ นี่เป็นการตั้งกระทู้แรกของเราผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะคะ
เท้าความเลยคือตัวเราเองไม่ได้ถูกเลี้ยงโดยพ่อแม่แท้ๆตั้งแต่แรกเกิดค่ะ พ่อแม่ยังเด็กมากๆตอนมีเราพอคลอดจึงมาอยู่กับตายายและครอบครัวฝั่งแม่มาโดยตลอดครอบครัวเราแรกๆคือไม่ได้รวยมากนักพอมีพอกินอดบ้างอะไรบ้างสลับกันไป ตั้งแต่ประถมคือเราน้อยใจมากๆทำไมไม่มีพอแม่ในงานสำคัญจึงมารู้ช่วงปอ4 คือพ่อเราติดคุก เข้าๆออกๆอยู่แบบนี้จนเราโตขึ้นมอปลายถึงไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นแล้ว ตัดมาที่แม่เราเค้าเค้ายังรับเราไปดูไปกินเที่ยวจนมาช่วงมหาลัยที่แม่เราเสียในอายุที่น้อยมากๆคือเราเสียใจแต่ไม่ได้ฟูมฟายเพราะความรู้สึกไม่ผูกพันธ์กันมากเท่าที่ควร เราเหลือพ่อแท้ๆแค่คนเดียว สักพักมานี้เราขายของออนไลน์มีเงินเก็บแล้วพ่อชอบพูดกึ่งแนวประชดประชันเราซึ่งโดยความรู้สึกคือเราไม่ชอบมากๆ น้าเราก็บอกให้คุยให้ยอมๆเค้าไปเถอะสงสารย่าเดี๋ยวย่าลำบากใจย่าแก่แล้ว พอเวลาพ่อไปอาละอาดย่าเราก็โทรมาหาเราบอกปัญหาที่พ่อทำทั้งๆที่เราเหนื่อยมากๆไม่อยากฟังปัญหาอะไรทั้งนั้นคือโตขนาดนี้แล้วอ่ะทำไมคิดไม่ได้สักที เราเป็นคนที่พูดตรงๆเราก็แจ้งเค้าไปตรงๆว่าอย่าทำแบบนี้ไม่ดี เค้าก็ประชดเราว่าคนเรียนหนังสือมันคิดเยอะไงเค้าเรียนมาน้อย เราไม่ได้บอกเค้านะว่าขายอะไรเค้าก็มาพิมพ์ดราม่าในไลน์เต็มในทำนองที่เราอ่านแล้วเราปรี้ดแตกมากๆเลย พอเราบอกไม่ชอบก็บอกขอโทษที่ไม่ได้เลี้ยงดูแล้วกันสอนอะไรมากไม่ได้โตแล้วนิ หาว่าเราอายที่มีพ่อจนให้เราหาพ่อใหม่ไปเลยแต่ให้ดูดีๆคือเป็นงงมาก พ่อขอเอกสารเราจะทำประกันเราบอกไม่ต้องเรามีแล้วหายไป2-3วันคุยเรื่องปกติ สักพักเราบอกดูแลสุขภาพด้วยฝันดี เค้าชวนคุยต่อเรื่องโควิดเราบอกเป็นโควิดไม่กลัวทำประกันแล้วเค้าก็พิมพ์มาไม่อยากให้ยุ่งก็บอกจะไม่ยุ่งอีกเลยเรายอมรับเลยว่าเราโมโหมากๆ ไม่เคยเลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เด็กให้เงินก็จริงช่วงค่าเทอมก็จริงแต่ช่วยนิดหน่อยตอนมอต้นหลังจากนั้นบ้านเราก็ออกหมดหาว่าเราใช้ชีวิตกรุงเทพสบายไปอยู่บ้านเค้าไม่ได้ เราบอกตรงๆเราอึดอัดมากๆเวลาที่ไปบ้านเค้า3-4วัน เราเอามาบอกกับยายซึ่งเราเรียกว่าแม่เค้าก็บอกนั้นพ่อเราจะเป็นยังไงเค้าก็คือพ่อปล่อยไปเถอะทำงานขายของได้ก็ให้เค้าบ้างเค้าคือผู้ให้กำเนิดคือเราเอียนกับคำนี้มากๆเลย เราลองพยายามปรับตัวหลายครั้งปรับความคิดเราเหลือพ่อคนเดียวต้องดูแลให้ดีแต่เค้าชอบพูดอะไรที่เราฟังแล้วโมโหตลอด จนล่าสุดเค้าพิมพ์โดยเค้าคิดไปเองคนเดียวตบท้ายขอโทษที่ไม่ได้เลี้ยงดูแล้วกันว่าอะไรไม่ได้จะไม่ยุ่งนู้นนี่ เราบอกตรงๆเรารำคาญมากเลยอะค่ะ เราควรทำยังไงดีคะ กระทู้นี้อาจจะยาวขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะคือเหนื่อยกับงานพอแล้วยังมาเหนื่อยกับเรื่องนี้อีกเบื่อมากๆเลย
เราทำแบบนี้เรานิสัยไม่ดีไหมคะ
เท้าความเลยคือตัวเราเองไม่ได้ถูกเลี้ยงโดยพ่อแม่แท้ๆตั้งแต่แรกเกิดค่ะ พ่อแม่ยังเด็กมากๆตอนมีเราพอคลอดจึงมาอยู่กับตายายและครอบครัวฝั่งแม่มาโดยตลอดครอบครัวเราแรกๆคือไม่ได้รวยมากนักพอมีพอกินอดบ้างอะไรบ้างสลับกันไป ตั้งแต่ประถมคือเราน้อยใจมากๆทำไมไม่มีพอแม่ในงานสำคัญจึงมารู้ช่วงปอ4 คือพ่อเราติดคุก เข้าๆออกๆอยู่แบบนี้จนเราโตขึ้นมอปลายถึงไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นแล้ว ตัดมาที่แม่เราเค้าเค้ายังรับเราไปดูไปกินเที่ยวจนมาช่วงมหาลัยที่แม่เราเสียในอายุที่น้อยมากๆคือเราเสียใจแต่ไม่ได้ฟูมฟายเพราะความรู้สึกไม่ผูกพันธ์กันมากเท่าที่ควร เราเหลือพ่อแท้ๆแค่คนเดียว สักพักมานี้เราขายของออนไลน์มีเงินเก็บแล้วพ่อชอบพูดกึ่งแนวประชดประชันเราซึ่งโดยความรู้สึกคือเราไม่ชอบมากๆ น้าเราก็บอกให้คุยให้ยอมๆเค้าไปเถอะสงสารย่าเดี๋ยวย่าลำบากใจย่าแก่แล้ว พอเวลาพ่อไปอาละอาดย่าเราก็โทรมาหาเราบอกปัญหาที่พ่อทำทั้งๆที่เราเหนื่อยมากๆไม่อยากฟังปัญหาอะไรทั้งนั้นคือโตขนาดนี้แล้วอ่ะทำไมคิดไม่ได้สักที เราเป็นคนที่พูดตรงๆเราก็แจ้งเค้าไปตรงๆว่าอย่าทำแบบนี้ไม่ดี เค้าก็ประชดเราว่าคนเรียนหนังสือมันคิดเยอะไงเค้าเรียนมาน้อย เราไม่ได้บอกเค้านะว่าขายอะไรเค้าก็มาพิมพ์ดราม่าในไลน์เต็มในทำนองที่เราอ่านแล้วเราปรี้ดแตกมากๆเลย พอเราบอกไม่ชอบก็บอกขอโทษที่ไม่ได้เลี้ยงดูแล้วกันสอนอะไรมากไม่ได้โตแล้วนิ หาว่าเราอายที่มีพ่อจนให้เราหาพ่อใหม่ไปเลยแต่ให้ดูดีๆคือเป็นงงมาก พ่อขอเอกสารเราจะทำประกันเราบอกไม่ต้องเรามีแล้วหายไป2-3วันคุยเรื่องปกติ สักพักเราบอกดูแลสุขภาพด้วยฝันดี เค้าชวนคุยต่อเรื่องโควิดเราบอกเป็นโควิดไม่กลัวทำประกันแล้วเค้าก็พิมพ์มาไม่อยากให้ยุ่งก็บอกจะไม่ยุ่งอีกเลยเรายอมรับเลยว่าเราโมโหมากๆ ไม่เคยเลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เด็กให้เงินก็จริงช่วงค่าเทอมก็จริงแต่ช่วยนิดหน่อยตอนมอต้นหลังจากนั้นบ้านเราก็ออกหมดหาว่าเราใช้ชีวิตกรุงเทพสบายไปอยู่บ้านเค้าไม่ได้ เราบอกตรงๆเราอึดอัดมากๆเวลาที่ไปบ้านเค้า3-4วัน เราเอามาบอกกับยายซึ่งเราเรียกว่าแม่เค้าก็บอกนั้นพ่อเราจะเป็นยังไงเค้าก็คือพ่อปล่อยไปเถอะทำงานขายของได้ก็ให้เค้าบ้างเค้าคือผู้ให้กำเนิดคือเราเอียนกับคำนี้มากๆเลย เราลองพยายามปรับตัวหลายครั้งปรับความคิดเราเหลือพ่อคนเดียวต้องดูแลให้ดีแต่เค้าชอบพูดอะไรที่เราฟังแล้วโมโหตลอด จนล่าสุดเค้าพิมพ์โดยเค้าคิดไปเองคนเดียวตบท้ายขอโทษที่ไม่ได้เลี้ยงดูแล้วกันว่าอะไรไม่ได้จะไม่ยุ่งนู้นนี่ เราบอกตรงๆเรารำคาญมากเลยอะค่ะ เราควรทำยังไงดีคะ กระทู้นี้อาจจะยาวขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะคือเหนื่อยกับงานพอแล้วยังมาเหนื่อยกับเรื่องนี้อีกเบื่อมากๆเลย