คืออย่างที่บอกเลยค่ะ เรากลัวเเมวมากๆ
ใกล้ไม่ได้ พอเห็นเเล้วจะร้องทันทีบางครั้งก็กรี๊ด
หรือร้องไห้เลย คนในครอบครัวรู้ว่าเรากลัวเเมว
เเต่พอไปกินข้าว กินก๊วยเตี๋ยว บางร้านที่มีเเมว
ตาเราจะไวมาก เหลือบไปเห็นมันก็รีบยกเท้าขึ้นมา
พอมันเดินมาใกล้เราเราก็บอกย่าบ้าง ปู่บ้าง
ลุงบ้าง เเต่ทุกคนบอกว่าเราจะกลัวอะไรหนักหนาไร้สาระ จังหวะนั้นเราน้ำตาคลอเลย
คิดในใจว่า เราผิดหรอ
เเต่กลับกัน น้องเราที่กลัวหมา พอมันเห็นหมา
มันบอกปู่ บอกลุง บอกย่า
ทุกคนกลับกันหมาให้ทั้งๆที่มันเป็นลูกหมา
มันไม่กัด เเรงกัดแทบไม่มี
เเต่ทุกคนกลับปกป้อง
นี่แหละค่ะ เรากลัวว่าโตไปเราจะใข้ชีวิตยาก
เพราะเย่าเรากลับเอาแมวมาเลี้ยงในบ้าน
แถมอีเเมวมันยังเดินรอบบ้านอีก
พอเราต้องไปของนอกบ้านแมวมันมาทุกที
บางทีย่าให้เราออกไปเอาของ
พอเราไม่ออกเพราะมันมีเเมว
ย่าก็ตวาด
เรากลัวค่ะ กลัวว่าโตไปเราจะใช้ชีวิตยากขึ้น
ขอคำปรึกษาหน่อยนะคะ
คือเราอยากรู้ค่ะ ว่าการที่เรากลัวเเมวมันดูบ้ารึป่าวว