เข้ามาอ่านเรื่องราวของเราหน่อยนะ

สวัสดีค่ะทุกคน ก่อนอื่นต้องขอบคุณมากๆที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของเรา มันอาจจะไม่มีประโยชน์กับใคร ไม่ได้เกี่ยวข้องกับชีวิตใคร แต่เราแค่อยากระบายทุกอย่างที่เราเก็บไว้ ลงกับกระทู้นี้ค่ะ เราเป็นคนที่อยากตายทุกวันเลยค่ะ เราปัญหาชีวิตเยอะมาก มาพูดถึงเรื่องเรียนกันก่อนเลย เรารู้ว่าตัวเองหัวค่อนข้างไว จำทุกอย่างได้ง่าย เลยเป็นคนที่มีเกรดดีในตอนเรียนมัธยม แต่เราไม่เคยได้รับคำชมจากใครเลยค่ะ แม้กระทั่งคุณครู ด้วยความที่เราเป็นเด็กกำพร้า อยู่กับลุงและป้า ไม่ค่อยมีเงินด้วย มันเลยเป็นต้นเหตุให้เราถูกบูลลี่ในโรงเรียน เริ่มจากมีคนปล่อยข่าวลือว่าเรามีเสี่ยเลี้ยง โดยที่ไม่มีหลักฐานอะไรเลยนะ แต่ทุกคนเชื่อหมด เรื่องนี้แทบทุกคนในโรงเรียนรู้ พอเราเดินผ่านตรงไหน มีเสียงนินทาตรงนั้น ครูก็เริ่มรู้ เริ่มหาเรื่องเรา พยายามบีบบังคับให้เราพูดว่าจริงหรือไม่ พอเราบอกไปว่าไม่จริง ครูก็พูดว่า คนทำผิดไม่มีใครยอมรับหรอก เราจึงตัดสินใจจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว ต่อจากนั้น เราโดนแกล้งเรื่อยๆ โดนขโมยของ โดนฉีกสมุดการบ้าน โดนขังในห้องน้ำแล้วเอาน้ำสาด สารพัดที่จะโดน พอเราตั้งใจจะหาผลงาน จะเก็บพอร์ด ไปหาครูแนะแนวเพื่อให้ครูหาสนามแข่งด้านวิชาการให้แบบที่คนอื่นเขาไปขอแล้วได้ แต่ครูก็ตอบกลับเรามาหน้าตายตลอดว่า เต็มแล้ว ไม่รับ เราเลยต้องหางานทำ เพื่อหาเงินไปเรียนพิเศษ เก็บผลงานนอกโรงเรียน เราไปช่วยร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆ ล้างจานบ้าง เสิร์ฟบ้าง ทำทุกอย่างที่พอทำได้ เราเลยกลับบ้านมืดบ้าง ดึกบ้าง มีคนที่โรงเรียนเห็นเรากลับรถเมย์มืดๆทุกวัน ก็เริ่มมีข่าวลืออีก ว่าเราขายตัว ทำงานกลางคืน เราได้ยินทุกอย่าง ครูก็รับรู้อีกครั้ง ครูเรียกผู้ปกครองมา และได้บอกลุงป้าเราแบบที่ได้ยินมา ลุงป้าไม่สนใจเราอยู่แล้ว จึงหูทวนลม นั่งฟังผ่านๆไปในห้องปกครอง เราโดนหักคะแนน โดนทำโทษนิดหน่อย แล้วเรื่องก็จบ แต่คนนินทาไม่จบ เราถูกแกล้งเรื่อยๆ จนกระทั่งเรียนจบค่ะ อ๋อลืมเล่าไปอีกอย่าง เรามีเพื่อนสนิทอยู่1คนนะคะ ตอนเริ่มขึ้นม.4 เป็นเพื่อนคนแรกในมัธยมของเราเลย เราไว้ใจเพื่อนคนนี้มาก ตอนนั้นเรามีความสุขที่สุดแล้ว เพราะมีคนเล่นด้วย มีคนเดินด้วย มีคนไปกินข้าวด้วย แต่เรามารู้ตอนเรียนใกล้จบว่าเพื่อนคนนั้นแหละ เป็นคนปล่อยข่าวเรื่องเราทั้งหมด พอเราไปคุยเรื่องนี้ด้วย เพื่อนคนนั้นก็ตอบว่า ใช่ เราทำเอง แล้วทำไม ความสุขเรา เราจะทำอะไรก็ได้ (สรรพนามไม่ใช่แบบนี้หรอกนะ) เราถามกลับว่าแล้วจะมาคบกับเราทำไม จะมาเสแสร้งเป็นเพื่อนกับเราทำไม เขาก็ตอบว่าแค่สงสารเฉยๆ เห็นไม่มีใครคบ แล้วหลังจากนั้น เราก็ไม่ได้คุยกับใครอีกเลยในโรงเรียน แต่เรามีเรื่องความรักในโรงเรียนนิดหน่อย ตอนขึ้นม.5 เราได้คบกับผู้ชายคนนึงเป็นรุ่นพี่ม.6 เขาค่อนข้างมีชื่อเสียงในทางที่ดี เรียนเก่ง เป็นนักบาส หน้าตาดี บ้านก็มีเงิน ทำให้มีคนหมั่นไส้เราเข้าไปอีก พยายามทำให้เราเลิกกัน ปั่นหัวกันเป็นว่าเล่น แต่โชคดี ที่พี่เขายืนยันว่าจะอยู่ข้างๆเรา เข้าใจเรา และช่วยเหลือเราทุกอย่าง นั่นคือสิ่งดีๆสิ่งเดียว ที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่ได้ตอนนั้นค่ะ จบพาร์ทเรื่องในโรงเรียนไปก่อนเนอะ เดี๋ยวมาต่อเรื่องครอบครัวตอนหน้าค่ะ ไม่ต้องสงสารเรากันนะทุกคน เราไม่ชอบจริงๆเวลามีใครมาสงสารเรา แค่รับรู้เรื่องราวของเราไปก็พอนะ เราแค่ต้องการระบายจริงๆ พิมพ์ตก ไม่เข้าใจอะไรตรงไหน จะถามก็ได้นะคะ แล้วก็ขอโทษด้วยค่ะ ถ้าไปเป็นพลังลบๆของใคร ขอบคุณนะคะ ปล.ถ้าอยากให้เล่าเรื่องรุ่นพี่คนนั้นบอกมาได้นะคะ คุยกับเราก็ได้นะทุกคน รักค่ะ