คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 2
ก็บอกไม่ถูก แล้วยังเล่าจากมุมมองคุณ ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าตรรกะความคิด อยู่ในทางที่ดีพอไหม
รู้ว่าแม่เป็นโรค จริงๆ มองแม่ด้วยความเข้าใจน่าจะช่วยได้
ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีสิ แม่จะได้ไม่ดุ ไม่ตี
คำพูดแม่ที่ทำร้สยคุณ มันบอกยาก แต่มันต้องมีสาเหตุ ซึ่งตรงนี้แหละ เรามองว่า คุณเล่าแต่สิ่งที่แม่ทำกับคุณ แต่คุณไม่ได้เล่าหมดว่าทำไมแม่ถึงพูดขนาดนั้น
เราเคยโมโหกัยความดื้อรั้น ขี้เกียจ มักง่าย ของลูกชายเรามาก เหมือนกัน มากจนเราเคยไบ่ลูกเราไปอยู่ที่อื่นเหมือนกัน ฟังแค่นี้คงมองว่าเราเป็นแม่ที่แย่ ที่ใจร้าย แต่ว่า เราสอนลูกในสิ่งดีๆมาตลอด สิ่งที่ลูกให้เรา คือโกหก เลือกทำแต่เรื่องแย่ๆ สกปรก มักง่าย เชื่อความคิดตัวเอง แต่เป็นความคิดที่แย่ ใข้งาน กว่าจะทำ พลัดแล้วพลัดอีก พลัดจนเราหมดความอดทน พูดดีก็แล้ว แทบจะกราบลูกก็แล้ว ไม่มีค่า เพราะจิตใต้สำนึกลูกน่าจะผิดเพี้ยนจากคนที่เค้ามีนิสัยดีๆ ลูกบีบคั้นจิตใจเรา เราเอือมระอากับความดื้อ บางทีดื้อตาใสยิ่งหนัก เราเหนื่อย แค่จัดการเรื่องในครอบครัวก็จะตายอยู่แล้ว ต้องมานั่งเคี่ยวเข็ญลูกที่ไม่มีท่าทีจะมีความคิดดีเลย ยิ่งท้อใจ
ไปคิดให้ดีว่าคุณ ทำหน้าที่ตัวเองได้ดีในทุกเรื่องหรือยัง งานบ้าน ช่วยแม่ย้างไหม แม่ค้าขายได้ช่วยท่านไหม เรียนตั้งใจไหม ไปคิดให้ดี แม่คือครอบครัว ถ้าแม่ป่วย คุณต้องช่วยรักษา ช่วยเยียวยา ถ้าคุณทิ้งแม่ได้ เรามองว่า ใจคุณก็ร้ายไม่ต่างกัน เด็กบางคนพ่อแม่ร้ายกาจ แต่เค้าก็รัก ใช้ชีวิตในทางที่ดี ทำตัวเองจนประสบความสำเร็จ เพราะเค้ามองพ่อแม่ด้วยความเข้าใจ แม้บางที พ่อแม่เค้าจะร้ายจริงๆ แต่สำนึกดีๆในตัวเค้า ทำให้เค้าเบือกประสบความสำเร็จ เลือกทำแต่สิ่งดีๆ
รู้ว่าแม่เป็นโรค จริงๆ มองแม่ด้วยความเข้าใจน่าจะช่วยได้
ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีสิ แม่จะได้ไม่ดุ ไม่ตี
คำพูดแม่ที่ทำร้สยคุณ มันบอกยาก แต่มันต้องมีสาเหตุ ซึ่งตรงนี้แหละ เรามองว่า คุณเล่าแต่สิ่งที่แม่ทำกับคุณ แต่คุณไม่ได้เล่าหมดว่าทำไมแม่ถึงพูดขนาดนั้น
เราเคยโมโหกัยความดื้อรั้น ขี้เกียจ มักง่าย ของลูกชายเรามาก เหมือนกัน มากจนเราเคยไบ่ลูกเราไปอยู่ที่อื่นเหมือนกัน ฟังแค่นี้คงมองว่าเราเป็นแม่ที่แย่ ที่ใจร้าย แต่ว่า เราสอนลูกในสิ่งดีๆมาตลอด สิ่งที่ลูกให้เรา คือโกหก เลือกทำแต่เรื่องแย่ๆ สกปรก มักง่าย เชื่อความคิดตัวเอง แต่เป็นความคิดที่แย่ ใข้งาน กว่าจะทำ พลัดแล้วพลัดอีก พลัดจนเราหมดความอดทน พูดดีก็แล้ว แทบจะกราบลูกก็แล้ว ไม่มีค่า เพราะจิตใต้สำนึกลูกน่าจะผิดเพี้ยนจากคนที่เค้ามีนิสัยดีๆ ลูกบีบคั้นจิตใจเรา เราเอือมระอากับความดื้อ บางทีดื้อตาใสยิ่งหนัก เราเหนื่อย แค่จัดการเรื่องในครอบครัวก็จะตายอยู่แล้ว ต้องมานั่งเคี่ยวเข็ญลูกที่ไม่มีท่าทีจะมีความคิดดีเลย ยิ่งท้อใจ
ไปคิดให้ดีว่าคุณ ทำหน้าที่ตัวเองได้ดีในทุกเรื่องหรือยัง งานบ้าน ช่วยแม่ย้างไหม แม่ค้าขายได้ช่วยท่านไหม เรียนตั้งใจไหม ไปคิดให้ดี แม่คือครอบครัว ถ้าแม่ป่วย คุณต้องช่วยรักษา ช่วยเยียวยา ถ้าคุณทิ้งแม่ได้ เรามองว่า ใจคุณก็ร้ายไม่ต่างกัน เด็กบางคนพ่อแม่ร้ายกาจ แต่เค้าก็รัก ใช้ชีวิตในทางที่ดี ทำตัวเองจนประสบความสำเร็จ เพราะเค้ามองพ่อแม่ด้วยความเข้าใจ แม้บางที พ่อแม่เค้าจะร้ายจริงๆ แต่สำนึกดีๆในตัวเค้า ทำให้เค้าเบือกประสบความสำเร็จ เลือกทำแต่สิ่งดีๆ
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
เบื่อกับแม่ตัวเองมากครับไม่รู้ควรทำยังไง
ช่วงปีที่แล้วผมบ่นว่าอยากตายกับแม่บ่อยมาก แต่แม่ไม่สนเลยแถมบอกว่าจะพาไปโดดน้ำด้วย ผมเคยขอแม่ไปอยู่หอ แม่บอกว่าไปทำไมเสียเงิน ไปอยู่วัดกูจะได้ไม่ต้องเลี้ยง คือต้องบอกก่อนเลยว่าmind set แม่ผม คือประสาท-มาก แม่บอกว่าที่มห้อยู่วัดเพราะได้กินฟรีอยู่ฟรีแล้วก็มีพระมาสอน คือผมรู้สิ่งที่แม่คิด แต่แม่ผมไม่ได้จะให้บวชคือให้ไปเป็นเด็กวัด แล้วแบบแม่ผมคิดว่าเป็นเด็กวัดแล้วพระจะเลี้ยงตลอดชีวิต ) แล้วบอกให้ผมเลิกเรียนแล้วไปช่วยแม่ขายของคือแม่ผมพยายามให้ผมสานต่อธุรกิจร้านขายของของแม่คือมันก็ไม่ได้แย่นะครับแต่แม่บังคับคือบังคับให้เรียนภาษาจีน(ลูกค้าส่วนใหญ่คนจีน) บังคับให้ผมไลฟ์สดขายของคือผมไม่ชอบทำครับบอกไปแล้วก็ไม่ฟังคือตอนไลฟ์แม่เค้าก็อยู่ข้างๆผมก่อนไลฟ์แม่เค้าบอกผมว่าให้พูดให้ดูน่าสงสาร(ผมไม่มีจะกิน อะไรประมาณนี้) คือมันน่าอายมากครับเพื่อนที่ร.ร.ก็ล้อทุกวัน แม่ผมก็ไม่สนใจคามรู้สึกผมสักเรื่อง ตอนนี้แค่ผมได้ยินเสียงแม่พูดดังหน่อยหัวใจผมเต้นแรงมากตัวสั่นไปหมด เวลาใช้ผมทำอะไรแล้วผมไม่ทำก็ตีผม แล้วด้วยเพราะโรคตีทีคือหยุดไม่อยู่ตีจนกว่าจะใจเย็น ผมก็ขัดขืนอะไรไม่ได้ จนตอนหลังผมบอกแม่ว่าม. 4 ผมจะสอบเข้า มศว ประสานมิตร (เพราะมันไกล ในนั้นก็มีเพื่อนสนิทแม่ แม่ยังไงก็ให้เข้า )ก็ตกลงกับแม่ว่าถ้าสอบเข้าผมจะย้ายไปอยู่หอ แม่ก็ตกลงแถมบอกให้ผมรีบๆไป แม่ไม่อยากเจอหน้าผม คือมันมีอีกหลายเรื่องมากครับหนักกว่านี้เยอะมาก ผมโดนเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เด็กแบบอนุบาลอะครับ
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ต้องรู้สึกยังไง เพราะยังเหลืออีกหนึ่งปี ผมต้องสอบเข้าม.4 ตอนนี้ผมเครียดมาก พยายามอ่านหนังสือ ในใจก็กระวนกระวายไปหมด แล้วยิ่งช่วงนี้มีโควิด เค้าสอนแบบเร่งรัดมาก ผมก็ยิ่งไม่ค่อยเข้าใจ ครูสั่งการบ้านทีก็แทบจะไม่ได้อ่านหนังสือ (ในใจผมว่าไม่ติดหรอกเพราะผมแทบไม่มีเวลาอ่านหนังสือ) แล้วถ้าผมสอบไม่ติดขึ้นมาผมจะต้องรับมือกับแม่ยังไง จะหนีออกจากบ้านเงินเก็บประมาณเกือบแสนของผมโดนยึดไปหมดแล้ว ผมจะต้องทนอยู่กับคนแบบนี้จริงๆหรอครับ