**กระทู้นี้ไม่ได้ต้องการสร้างความแตกแยกใดๆนะคะ แค่อยากฟังความคิดเห็นของคนที่ทำงานคนละที่บ้างคะ
ว่าเจอประสบการณ์แบบไหนกันบ้าง จะได้เป็นกำลังใจในการทำงานต่อไป
สวัสดีค่ะ จขกท.ตอนนี้ยี่สิบปลายๆ เรียนจบป.โท เพิ่งทำงานมาได้ 1 ปีเต็ม ก่อนหน้านี้ทำประปรายค่ะ
ถือว่าประสบการณ์ไม่มากค่ะเพราะทำงานสายเดิม ตลอดปีที่ทำงาน รู้สึกโตขึ้นเยอะมากกก
เริ่มแรกเป็นน้องใหม่ใสๆเลยค่ะ คนที่ทำงานทักทาย ช่วยเหลือดี เราก็รู้สึกว่าโชคดีค่ะ
พี่ๆที่ทำงานดูนิสัยดี น่าจะทำงานได้อย่างราบรื่น
แต่พออยู่ๆไป เริ่มรู้ตื้นลึกหนาบาง ความเป็นมาขององค์กร เราก็เริ่มปวดหัวเลยค่ะ
หลายๆเรื่องน่าตกใจ แบบพี่คนนี้ที่เราเห็นเค้าทักทายเราดีๆ เค้าเคยทำแบบนี้หรอ
แบบแย่งสามีคนอื่น คนนี้ชอบจีบไปทั่ว พี่คนนั้นสนิทกับคนนี้หรอ
อ้าววว คนนี้ไม่ถูกกัน บางคนแอ๊บใสๆ แต่ประจบเก่งเว่อออ
รวมถึงพี่หัวหน้าก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ชอบถามคำถามกดดัน บังคับตอบ
เราก็เริ่มอึดอัดเล็กๆ แต่พยายามปลอบใจตัวเองว่า
ไม่กระทบงานเท่าไหร่ ที่นี่ก้ถือว่าไม่แย่นัก
บริษัทเราคล้ายๆ ระบบราชการเลยค่ะ มีความ seniority สูงมากกก แบบรุ่นของคลังเลย
ระบบรุ่นพี่รุ่นน้องแรง เจอต้องไหว้ เน้นใส่กระโปรงมากกว่า สีผมห้ามเด่น
แถม conservative มากๆด้วย เคร่งเรื่องมารยาทมาก วัยประมาณเรา (ช่วงยี่สิบถึงสามสิบ)
ก็จะโดนพี่ๆตินู่นนี่อยู่บ่อยๆ แต่หลังๆ วัยเดียวกันเริ่มเยอะ พี่ๆทยอยเกษียณเยอะ
ก็พอหายใจหายคอได้บ้าง แต่วัฒนธรรมองค์กรยังแรงอยู่ค่ะ
ไม่ค่อยมีคนแตกแถว ถ้าข้ามหน้าข้ามตาโดนแน่ ซึ่งเราพยามทำตัวเงียบที่สุดค่ะ
ทีมเรามีประมาณสิบคน ทั้งบริษัทมีเกือบๆสองร้อย แต่รู้จักกันเกือบหมด
เรียกว่าใครทำอะไรข่าวไปไวมาก แล้วคนขี้เม้าท์ก็เยอะมากเลยค่ะ
สายสืบก็เยอะ รู้โดยอัตโนมัติเลยว่าทำอะไรต้องระวังมาก อย่าไปเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง
โดยเฉพาะหัวหน้าเรานี่ตัวส่อง เราไม่ให้ fb คนที่ทำงานเลยค่ะ
หกเดือนที่ผ่านมาเรียกว่าพีค เพราะหัวหน้าสายตรงของเราแบบแสดงอภินิหารมากมาย
(บอกก่อน หัวหน้าเรา สาวโสด วัยสี่สิบปลาย ทำงานที่นี่มาทั้งชีวิตค่ะ ค่อนข้างเป็นหัวโจกในที่ทำงานเลยค่ะ)
เค้าไม่เคยฟังใครเลยค่ะ เวลาเสนอไอเดีย ปัดตกตลอด ชอบใช้ลูกน้องไปทำธุระส่วนตัว
ชอบด่าคนในทีม ว่าแบบกดขี่อ่ะคะ บางที่ก็แซวแรงๆ เรื่องรูปร่างหน้าตา การแต่งกาย
แล้วไลน์มาดึกๆทุกคืน เสาร์อาทิตย์ไม่เว้นเลย ส่งเรื่องไร้สาระก็เยอะค่ะ
หนักๆ ก็ชอบเอาไอเดียน้องในทีมไปเสนอบอสเป็นงานตัวเอง เวลาน้องในทีมเด่นหรือเก่งเกิน
มีอิจฉาแล้วพูดในน้องเสียเซลฟ์ หาเรื่องติไปเรื่อย ชอบยัดความคิดตัวเองใส่น้องทั้งทีมไม่เห็นด้วยก็ต้องทำ
น้องในทีมที่เด็กกว่าเรา ร้องไห้ตลอดเลย แล้วถามว่าทำไมพี่เค้าเป็นคนแบบนี้55 (ท่าทางน้องจะลาออกเร็วๆนี้)
ลาออกกันบ่อยมากเลยค่ะทีมเรา พวกที่ทนได้ก็คือวัย 35 อัพ ถ้าเพิ่งจบตรีนี่เปลี่ยนเป็นว่าเล่น
นอกจากนี้ยังชอบเอาลูกน้องไปด่าในบอส(ผอ.)ฟัง วางแผนลับหลัง
(อย่างที่บอกว่าข่าวเดินไว พวกอยู่มานานก็จะสายรายงานเยอะค่ะ
เรามาใหม่ก็ไม่ค่อยทัน ชอบมารู้ตอนเรื่องใกล้จบ555)
หลายคนที่หัวหน้าเราไม่ชอบถูกบีบให้ออกค่ะ
ตอนนี้พี่อีกคนก็กำลังถูกบีบให้ย้ายไปทีมอื่น เพราะทำงานขัดขากันค่ะ
เราเหนื่อยใจมากๆ แต่ที่ผ่านมาเราอดทนได้ พยายามบอกตัวเองว่า ชีวิตทำงานก็แบบนี้แหละ
ไปที่อื่นอาจจะดีหรืออาจจะแย่ ที่แน่ๆ ไม่มีที่ไหนดีที่สุด
อย่างน้อยเราก็มีเพื่อนในทีมที่พูดคุยกันได้ แต่หลายครั้งเราท้อแท้ค่ะ
เพราะลับหลังทุกคนก็ด่า บ่น ไม่ชอบหัวหน้า แต่ต่อหน้าเวลาเค้าสั่งอะไร ทุกคนก็ “ค่ะๆ/ครับๆ”
ไม่มีใครกล้ายืนหยัดเพื่อตัวเอง เวลาเราโดนอะไร เพื่อนก็มาแสดงความเห็นใจและเป็นห่วง
แต่วินาทีที่โดนคือเผชิญด้วยตัวเอง เข้าใจนะคะ ว่าตัวใครตัวมัน
โตแล้วต้องรับผิดชอบตัวเอง แต่ก็อดเศร้าไม่ได้ รู้สึกว่า วัยทำงานชีวิตมันรู้สึกโดดเดี่ยวขนาดนี้เลยหรอ
มีครั้งนึงเราโดนด่าแรงมากกก น้ำตาตก เหตุเพราะมีพี่คนนึงตะคอกเรา
แรกๆเราทนค่ะ ระหว่างที่เค้าด่า เราเริ่มสีหน้าออกว่าไม่พอใจ เลยโดยเอาไปว่าสาดเสียเทเสีย
สุดท้ายผ่านไปได้ นับเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้อยากลาออกเลยค่ะ รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม เด็กกว่าคือผิดตลอด
แล้วพี่เค้าบอกว่า แต่ก่อนเค้าแรงกว่านี้อีก เดี๋ยวนี้ด่าเบาแล้วนะ...เออก็ได้หวะ
คือเรายอมรับว่าตั้งแต่เด็ก เราค่อนข้างมองโลกในแง่ดี และมองคนอื่นดีมากๆ เราผิดหวังบ่อยๆ
เพราะเราคงไปคาดหวังว่าเค้าจะดีค่ะ แต่พอเค้าแสดงด้านแย่ๆ เราก็เจ็บปวด เสียใจ
พอมาทำงาน พยายามบอกตัวเองแล้วให้สู้ ความยุติธรรมในชีวิตจริง มันไม่เหมือนที่เรียนมาหรอก
ซึ่งก็จริงค่ะ อะไรที่พี่ๆในที่ทำงานไม่อยากทำ น้องๆรับหมด ทั้งงานหลัก งาน event บริษัท
แย่สุดคือหัวหน้าเราดูสนุกกับอะไรแบบนี้ค่ะ ชอบให้น้องในทีมเด่นๆ ให้บอสชมทีมเรา
แต่คือทุกคนอึดอัดค่ะ โดยบุคลิกเรา เราไม่ชอบเป็นที่สนใจ เราอยากได้รับคำชมแค่เรื่องงาน
หลายคนอ่านมา อาจจะสงสัยว่าถ้าไม่ชอบขนาดนี้ทำไมไม่ออก คือเราแค่คิดว่าอยากให้โอกาสตัวเองค่ะ
เพราะเพิ่งทำมาได้ปีเดียว ยังอยากเรียนรู้ โดยตัวงานดี เราชอบเนื้องานค่ะ
เงินเดือนน้อยไปหน่อย (อันนี้ทำใจจ แต่อีกหน่อยก็คงต้องหาเพิ่ม)
บวกกับว่าเจอโควิด เราได้เงินเดือนแบบไม่หักเลย ก็รู้สึกขอบคุณ
แล้วเราเป็นพวกขี้เกรงใจมากๆๆๆ ย้ำว่ามาก แล้วใจอ่อนด้วย
เรามองว่าถ้าเราออกเพื่อนเราคงเศร้า เราเกรงใจคนที่ชวนเรามาทำงานด้วย
ตอนนี้คิดเยอะไปหมดเลยค่ะ เพราะหลายๆคนบอกว่าเราสามารถเติบโตที่นี่ได้แน่นอน ถ้าเราอยู่ยาว
แล้วองค์กรก็มั่นคงมากค่ะ ไม่ตกงานง่ายๆแน่
แต่ใจเราเริ่มล้า คนในทีมก็เนือยๆ มาเจอโควิด ชีวิตยิ่งสับสนค่ะ
แล้วพี่ที่เราสนิทที่สุดในที่ทำงาน ก็เริ่มจะไปสนิทกับอีกคนที่มาหลังเรา
เรารู้สึกเหงาค่ะ แต่ก็อีกนั่นแหละ พยายามบอกตัวเองให้โตได้แล้ว
เพื่อนที่ทำงานไม่เหมือนเพื่อนสมัยเรียน แต่อดน้อยใจไม่ได้กับหลายๆเหตุการณ์
มันตอกย้ำความโดดเดี่ยวและการต้องพึ่งพาตัวเองหน่ะคะ
นี่ไม่เล่าเรื่องที่ทำงานให้ที่บ้านฟังเลย เพราะพ่อแม่จะเป็นคน generation นู้นนน
ที่แบบว่าทำๆไปเถอะลูก ชีวิตก็แบบนี้แหละ พ่อลำบากกว่านี้ตั้งเยอะ
ก็คือไม่อยากฟังค่าาา เข้าใจตรูหน่อยเถ๊อะ แต่บ่นกับเพื่อน เพื่อนก็เข้าใจกันอยู่ค่ะ
เห็นเพื่อนแต่ละคน งานหนักเหมือนกัน เลยคิดว่าก็ประมาณนี้แหละมั้ง
อยากถามคนที่มีประสบการณ์มากกว่าและอาจจะเจออะไรที่แย่ๆกว่า
ช่วยให้กำลังใจหนูที หนูจะได้มีแรงทำงานต่อค่ะ
ไม่ต้องต่อว่านะคะ หรือบอกว่ามีงานทำก็บุญแล้วอะไรงี้นะคะ
ตอนนี้เหนื่อยใจอยู่แล้ว T_T ขอโทษที่บ่นยาว จริงๆหัวหน้าพีคกว่าที่เล่าอีก แต่บรรยายไม่ไหว555
เรายังพอมีทางเลือกที่จะเปลี่ยนงานได้ ที่มาตั้งกระทู้เพราะยังอยากสู้ต่อค่ะ
ปล.ถ้า tag ผิดอย่างไรขออภัยนะคะ เพิ่งเคยตั้งทู้ค่ะ
* แก้ไขคำผิดนะคะ
ชีวิตวัยทำงานโดดเดี่ยวขนาดไหน มีใครเสียน้ำตาบ่อยๆเพราะเจ้านายบ้าง ทำยังไงให้มีแรงสู้ต่อดีคะ?
ว่าเจอประสบการณ์แบบไหนกันบ้าง จะได้เป็นกำลังใจในการทำงานต่อไป
สวัสดีค่ะ จขกท.ตอนนี้ยี่สิบปลายๆ เรียนจบป.โท เพิ่งทำงานมาได้ 1 ปีเต็ม ก่อนหน้านี้ทำประปรายค่ะ
ถือว่าประสบการณ์ไม่มากค่ะเพราะทำงานสายเดิม ตลอดปีที่ทำงาน รู้สึกโตขึ้นเยอะมากกก
เริ่มแรกเป็นน้องใหม่ใสๆเลยค่ะ คนที่ทำงานทักทาย ช่วยเหลือดี เราก็รู้สึกว่าโชคดีค่ะ
พี่ๆที่ทำงานดูนิสัยดี น่าจะทำงานได้อย่างราบรื่น
แต่พออยู่ๆไป เริ่มรู้ตื้นลึกหนาบาง ความเป็นมาขององค์กร เราก็เริ่มปวดหัวเลยค่ะ
หลายๆเรื่องน่าตกใจ แบบพี่คนนี้ที่เราเห็นเค้าทักทายเราดีๆ เค้าเคยทำแบบนี้หรอ
แบบแย่งสามีคนอื่น คนนี้ชอบจีบไปทั่ว พี่คนนั้นสนิทกับคนนี้หรอ
อ้าววว คนนี้ไม่ถูกกัน บางคนแอ๊บใสๆ แต่ประจบเก่งเว่อออ
รวมถึงพี่หัวหน้าก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ชอบถามคำถามกดดัน บังคับตอบ
เราก็เริ่มอึดอัดเล็กๆ แต่พยายามปลอบใจตัวเองว่า
ไม่กระทบงานเท่าไหร่ ที่นี่ก้ถือว่าไม่แย่นัก
บริษัทเราคล้ายๆ ระบบราชการเลยค่ะ มีความ seniority สูงมากกก แบบรุ่นของคลังเลย
ระบบรุ่นพี่รุ่นน้องแรง เจอต้องไหว้ เน้นใส่กระโปรงมากกว่า สีผมห้ามเด่น
แถม conservative มากๆด้วย เคร่งเรื่องมารยาทมาก วัยประมาณเรา (ช่วงยี่สิบถึงสามสิบ)
ก็จะโดนพี่ๆตินู่นนี่อยู่บ่อยๆ แต่หลังๆ วัยเดียวกันเริ่มเยอะ พี่ๆทยอยเกษียณเยอะ
ก็พอหายใจหายคอได้บ้าง แต่วัฒนธรรมองค์กรยังแรงอยู่ค่ะ
ไม่ค่อยมีคนแตกแถว ถ้าข้ามหน้าข้ามตาโดนแน่ ซึ่งเราพยามทำตัวเงียบที่สุดค่ะ
ทีมเรามีประมาณสิบคน ทั้งบริษัทมีเกือบๆสองร้อย แต่รู้จักกันเกือบหมด
เรียกว่าใครทำอะไรข่าวไปไวมาก แล้วคนขี้เม้าท์ก็เยอะมากเลยค่ะ
สายสืบก็เยอะ รู้โดยอัตโนมัติเลยว่าทำอะไรต้องระวังมาก อย่าไปเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง
โดยเฉพาะหัวหน้าเรานี่ตัวส่อง เราไม่ให้ fb คนที่ทำงานเลยค่ะ
หกเดือนที่ผ่านมาเรียกว่าพีค เพราะหัวหน้าสายตรงของเราแบบแสดงอภินิหารมากมาย
(บอกก่อน หัวหน้าเรา สาวโสด วัยสี่สิบปลาย ทำงานที่นี่มาทั้งชีวิตค่ะ ค่อนข้างเป็นหัวโจกในที่ทำงานเลยค่ะ)
เค้าไม่เคยฟังใครเลยค่ะ เวลาเสนอไอเดีย ปัดตกตลอด ชอบใช้ลูกน้องไปทำธุระส่วนตัว
ชอบด่าคนในทีม ว่าแบบกดขี่อ่ะคะ บางที่ก็แซวแรงๆ เรื่องรูปร่างหน้าตา การแต่งกาย
แล้วไลน์มาดึกๆทุกคืน เสาร์อาทิตย์ไม่เว้นเลย ส่งเรื่องไร้สาระก็เยอะค่ะ
หนักๆ ก็ชอบเอาไอเดียน้องในทีมไปเสนอบอสเป็นงานตัวเอง เวลาน้องในทีมเด่นหรือเก่งเกิน
มีอิจฉาแล้วพูดในน้องเสียเซลฟ์ หาเรื่องติไปเรื่อย ชอบยัดความคิดตัวเองใส่น้องทั้งทีมไม่เห็นด้วยก็ต้องทำ
น้องในทีมที่เด็กกว่าเรา ร้องไห้ตลอดเลย แล้วถามว่าทำไมพี่เค้าเป็นคนแบบนี้55 (ท่าทางน้องจะลาออกเร็วๆนี้)
ลาออกกันบ่อยมากเลยค่ะทีมเรา พวกที่ทนได้ก็คือวัย 35 อัพ ถ้าเพิ่งจบตรีนี่เปลี่ยนเป็นว่าเล่น
นอกจากนี้ยังชอบเอาลูกน้องไปด่าในบอส(ผอ.)ฟัง วางแผนลับหลัง
(อย่างที่บอกว่าข่าวเดินไว พวกอยู่มานานก็จะสายรายงานเยอะค่ะ
เรามาใหม่ก็ไม่ค่อยทัน ชอบมารู้ตอนเรื่องใกล้จบ555)
หลายคนที่หัวหน้าเราไม่ชอบถูกบีบให้ออกค่ะ
ตอนนี้พี่อีกคนก็กำลังถูกบีบให้ย้ายไปทีมอื่น เพราะทำงานขัดขากันค่ะ
เราเหนื่อยใจมากๆ แต่ที่ผ่านมาเราอดทนได้ พยายามบอกตัวเองว่า ชีวิตทำงานก็แบบนี้แหละ
ไปที่อื่นอาจจะดีหรืออาจจะแย่ ที่แน่ๆ ไม่มีที่ไหนดีที่สุด
อย่างน้อยเราก็มีเพื่อนในทีมที่พูดคุยกันได้ แต่หลายครั้งเราท้อแท้ค่ะ
เพราะลับหลังทุกคนก็ด่า บ่น ไม่ชอบหัวหน้า แต่ต่อหน้าเวลาเค้าสั่งอะไร ทุกคนก็ “ค่ะๆ/ครับๆ”
ไม่มีใครกล้ายืนหยัดเพื่อตัวเอง เวลาเราโดนอะไร เพื่อนก็มาแสดงความเห็นใจและเป็นห่วง
แต่วินาทีที่โดนคือเผชิญด้วยตัวเอง เข้าใจนะคะ ว่าตัวใครตัวมัน
โตแล้วต้องรับผิดชอบตัวเอง แต่ก็อดเศร้าไม่ได้ รู้สึกว่า วัยทำงานชีวิตมันรู้สึกโดดเดี่ยวขนาดนี้เลยหรอ
มีครั้งนึงเราโดนด่าแรงมากกก น้ำตาตก เหตุเพราะมีพี่คนนึงตะคอกเรา
แรกๆเราทนค่ะ ระหว่างที่เค้าด่า เราเริ่มสีหน้าออกว่าไม่พอใจ เลยโดยเอาไปว่าสาดเสียเทเสีย
สุดท้ายผ่านไปได้ นับเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้อยากลาออกเลยค่ะ รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม เด็กกว่าคือผิดตลอด
แล้วพี่เค้าบอกว่า แต่ก่อนเค้าแรงกว่านี้อีก เดี๋ยวนี้ด่าเบาแล้วนะ...เออก็ได้หวะ
คือเรายอมรับว่าตั้งแต่เด็ก เราค่อนข้างมองโลกในแง่ดี และมองคนอื่นดีมากๆ เราผิดหวังบ่อยๆ
เพราะเราคงไปคาดหวังว่าเค้าจะดีค่ะ แต่พอเค้าแสดงด้านแย่ๆ เราก็เจ็บปวด เสียใจ
พอมาทำงาน พยายามบอกตัวเองแล้วให้สู้ ความยุติธรรมในชีวิตจริง มันไม่เหมือนที่เรียนมาหรอก
ซึ่งก็จริงค่ะ อะไรที่พี่ๆในที่ทำงานไม่อยากทำ น้องๆรับหมด ทั้งงานหลัก งาน event บริษัท
แย่สุดคือหัวหน้าเราดูสนุกกับอะไรแบบนี้ค่ะ ชอบให้น้องในทีมเด่นๆ ให้บอสชมทีมเรา
แต่คือทุกคนอึดอัดค่ะ โดยบุคลิกเรา เราไม่ชอบเป็นที่สนใจ เราอยากได้รับคำชมแค่เรื่องงาน
หลายคนอ่านมา อาจจะสงสัยว่าถ้าไม่ชอบขนาดนี้ทำไมไม่ออก คือเราแค่คิดว่าอยากให้โอกาสตัวเองค่ะ
เพราะเพิ่งทำมาได้ปีเดียว ยังอยากเรียนรู้ โดยตัวงานดี เราชอบเนื้องานค่ะ
เงินเดือนน้อยไปหน่อย (อันนี้ทำใจจ แต่อีกหน่อยก็คงต้องหาเพิ่ม)
บวกกับว่าเจอโควิด เราได้เงินเดือนแบบไม่หักเลย ก็รู้สึกขอบคุณ
แล้วเราเป็นพวกขี้เกรงใจมากๆๆๆ ย้ำว่ามาก แล้วใจอ่อนด้วย
เรามองว่าถ้าเราออกเพื่อนเราคงเศร้า เราเกรงใจคนที่ชวนเรามาทำงานด้วย
ตอนนี้คิดเยอะไปหมดเลยค่ะ เพราะหลายๆคนบอกว่าเราสามารถเติบโตที่นี่ได้แน่นอน ถ้าเราอยู่ยาว
แล้วองค์กรก็มั่นคงมากค่ะ ไม่ตกงานง่ายๆแน่
แต่ใจเราเริ่มล้า คนในทีมก็เนือยๆ มาเจอโควิด ชีวิตยิ่งสับสนค่ะ
แล้วพี่ที่เราสนิทที่สุดในที่ทำงาน ก็เริ่มจะไปสนิทกับอีกคนที่มาหลังเรา
เรารู้สึกเหงาค่ะ แต่ก็อีกนั่นแหละ พยายามบอกตัวเองให้โตได้แล้ว
เพื่อนที่ทำงานไม่เหมือนเพื่อนสมัยเรียน แต่อดน้อยใจไม่ได้กับหลายๆเหตุการณ์
มันตอกย้ำความโดดเดี่ยวและการต้องพึ่งพาตัวเองหน่ะคะ
นี่ไม่เล่าเรื่องที่ทำงานให้ที่บ้านฟังเลย เพราะพ่อแม่จะเป็นคน generation นู้นนน
ที่แบบว่าทำๆไปเถอะลูก ชีวิตก็แบบนี้แหละ พ่อลำบากกว่านี้ตั้งเยอะ
ก็คือไม่อยากฟังค่าาา เข้าใจตรูหน่อยเถ๊อะ แต่บ่นกับเพื่อน เพื่อนก็เข้าใจกันอยู่ค่ะ
เห็นเพื่อนแต่ละคน งานหนักเหมือนกัน เลยคิดว่าก็ประมาณนี้แหละมั้ง
อยากถามคนที่มีประสบการณ์มากกว่าและอาจจะเจออะไรที่แย่ๆกว่า
ช่วยให้กำลังใจหนูที หนูจะได้มีแรงทำงานต่อค่ะ
ไม่ต้องต่อว่านะคะ หรือบอกว่ามีงานทำก็บุญแล้วอะไรงี้นะคะ
ตอนนี้เหนื่อยใจอยู่แล้ว T_T ขอโทษที่บ่นยาว จริงๆหัวหน้าพีคกว่าที่เล่าอีก แต่บรรยายไม่ไหว555
เรายังพอมีทางเลือกที่จะเปลี่ยนงานได้ ที่มาตั้งกระทู้เพราะยังอยากสู้ต่อค่ะ
ปล.ถ้า tag ผิดอย่างไรขออภัยนะคะ เพิ่งเคยตั้งทู้ค่ะ
* แก้ไขคำผิดนะคะ