เราไม่ชอบพ่อตัวเองค่ะ เราควรทำยังไงดี

ตั้งแต่เด็กเราเกิดมาเราก็มีพ่อกับแม่และพี่ชาย ครอบครัวก็อบอุ่นดีค่ะ เราคิดถึงตอนนั้นมากๆ แล้วเราก็คิดถึงแม่ด้วย..... แม่ออกไปตอนเรา3ขวบ ทุกคนในบ้านไม่รู้สาเหตุเลยยกเว้นพ่อ มีวันนี้ได้กก็เพราะย่ากับคนในบ้านแหล่ะค่ะ พ่อเราเค้าไม่ค่อยอะไรกลับมาจากทำงานก็เมาตลอด บางทีขึ้นบ้านไม่ไหวเรากับพี่ก็ต้องไปช่วยกันลากขึ้นมาถึงจะมีบันไดก็เถอะ แต่ตัวพ่อเราตัวเท่าบักควายไม่มีใครอุ้มได้หรอกค่ะ คนที่เหลือเค้าก็ไม่ว่างเพราะทำร้านอาหาร ก็ซวยเรากับพี่เลยค่ะ ที่แย่ที่สุดคือเวลาเมาชอบฉี่แตกไม่นาน ย่าเราก็เสียค่ะแล้ว แต่เราไม่ร้องไห้เลยไม่รู้ทำไม ก่อนหน้านี้ลูกพี่ลูกน้องก็เสียแบบนอนเฉยๆแล้วก็ไปเลยอ่ะค่ะตอนนั้นก็ไม่ร้อง พอตอนโตก็ถามพ่อว่าทำไมเราไม่มีแม่ล่ะ เค้าก็บอกว่าแม่เป็นคนไม่ดี ไอเราก็เชื่อพ่อซะสนิทใจ เพราะตอนนั้นเรารักพ่อมาก ถ้าไม่รักแล้วเราจะไปรักใครถูกไหมคะ วันแม่ที่รร.พ่อเราก็ชอบพาแอบหนีไปนู้นไปนี้(แค่ตอนเล็กๆนะคะ)​จนเราคิดว่าเออไม่มีแม่คงไม่เป็นไรคนอื่นก็ไม่มีเค้าก็อยู่ได้ เราก็คิดแบบนั้นมาตลอด จนวันนั้นอยู่ป.6 มีคนมาเคาะประตูห้องปรากฎว่าเป็นยาย เดี๋ยวมาต่อค่ะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้