เครียดเรื่องครอบครัว

ก็ตามหัวข้อ มันเป็นเรื่องที่อัดอั้นตันใจมาหลายปี เลยอยากจะมาขอคำปรึกษา ก็คือปัจจุบันเราอายุประมาณ14ปี เราเป็นเพศที่3 ย้อนไปตอนเด็กพ่อเราเสียตั้งแต่เด็ก เราก็ย้ายเลยมาอยู่กับพ่อเลี้ยง ช่วงที่ย้ายมาอยู่แรกๆก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่พอเริ่มอยู่ ป.5 ก็เริ่มมีปัญหากับพ่อในหลายๆเรื่องเช่น ด่าเราโดยไม่มีเหตุผล ทำอะไรก็ผิด พอเราจะอธิบายก็ว่าเถียง เป็นต้น พอโตขึ้นอีกหน่อย(ขึ้น ป.6) ตอนนั้นพ่อเรากลับบ้านดึก ไปกินเหล้าเบียร์กับเพื่อนของเขา บ้านเรามีหมาอยู่4ตัว แล้วจะมีเพื่อนของพ่อที่เอาอาหารที่เหลือจากร้านอาหารของเขามาให้หมา ประมาณ2ทุ่มกว่าๆ เขาก็จะใส่ถุงมาแล้วก็แขวนเอาไว้หน้าบ้าน แล้วให้เราไปแบ่งให้หมาเอง ปกติหน้าที่นี้เป็นของพี่สาว แต่ตอนนั้นพี่สาวเราไม่อยู่บ้าน เราอยู่บ้านคนเดียว เราก็ลืม ตอนที่พ่อแม่กลับมาช่วง4-5ทุ่ม เราก็นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ พอพ่อเห็นว่าข้าวหมายังแขวนอยู่หน้าบ้าน พ่อก็โวยวายว่าทำไมไม่เอาข้าวให้หมา พอพ่อเห็นเราก็พูดตะคอกใส่ แล้วก็เริ่มโย้งเรื่องอื่นมาด้วย แล้วพูดใส่หยาบใส่เราว่า ถ้ามีอยู่ในบ้านนี้กูไม่ไม่อยู่ ตอนนั้นแม่ก็มาห้าม ที่นี้พ่อก็เริ่มโวยวาย แล้วพ่อกับแม่ก็ทะเลาะกัน ตอนนั้นเราคิดในใจ เราอยู่ไปทำไมอยู่ไปเพื่ออะไร จากนั้นเราก็เดินหนีไปหลังบ้านไปแอบร้องไห้อยู่คนเดียว เสียงทะเลาะของพ่อกับแม่ก็เบาลง แม่ก็เดินมาหลังบ้าน แล้วแม่มาพูดกับเราว่าไม่เป็นไรนะไม่ต้องร้อง ไปนอนเถอะนะไม่ต้องคิดมาก จากนั้นแม่ก็นั้งอยู่หลังบ้านเราก็เดินออกมา จากนั้นเราได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ แล้วเราก็เดินกลีบไปดูก็เห็นแม่ร้องไห้แม่ก็โทรไปหาพี่สาวคนโตที่อยู่มหาลัย แม่ก็โทรไปปรึกษา  เราตอนนั้นคือ คิดอย่างเดียวเลยคืออยากฆ่าตัวตาย ทำไมต้องมาเกิดเรื่องอะไรแบบนี้กับเรา สิ่งที่เราได้ยิน สิ่งที่เราได้เห็นในวันนั้นคือเราจำไม่ลืมจนถึงตอนนี้ เคยคิดฆ่าตัวตายมาหลายรอบ แต่ก็ไม่อยากทำให้คนอื่นลำบาก เราก็เลยตัดขาดจากครอบครัว ถึงจะอยู่บ้านเดียวกันแต่เราก็ไม่เลือกที่จะยุ่ง เราเลือกที่จะอยู่คนเดียว มีเข้ามาพูดด้วยบาง พอถึงเวลาอาหารเราก็รอให้คนอื่นกินกันก่อน แล้วเราค่อยกิน ไม่ก็ตักมาข้าวกินคนเดียว เราเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงถ้าอยู่ในครอบครัว แต่ถ้าอยู่กับเพื่อนเราก็จะเป็นอีกแบบเพื่อนเราไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยสักคน ถ้าถามว่าทำไมเราถึงเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับคนในครอบครัว เราไม่อยากที่จะไปทำให้อะไรพังไปกว่านี้ จนถึงตอนนี้เราก็ยังอยู่กลับพ่อเหมือนเดิม พ่อก็ยังด่าเราเหมือนเดิมแต่ไม่ได้แรงเหมือนแต่ก่อน เคยคิดที่จะฆ่าพ่อ แต่ก็ไม่ทำเพราะตอนนี้มันก็แย่พอแล้ว ต้องอดทนเพื่อที่จะไม่ทำให้ตัวเองทำอะไรไปมากกว่านี้ ก็เก็บไว้ในใจมาตลอดก็อยากจะปรึกษาว่าควรทำยังไงดี เพราะตอนเขาด่าเรา ในหัวก็จะคติไปหมดจนตอนนี้เราพูดได้ว่าเกลียดพ่อที่สุด