กระทู้นี้ ไม่ใช่กระทู้โลกสวย โศกเศร้าเคล้าน้ำตาแต่อย่างใด ไม่ใช่กระทู้ที่จะมารำลึกพระคุณของใคร!!!!!!!!!!! ถ้าใครอ่านจบก็ขอบคุณล่วงหน้าเลยค่ะ และแสดงความคิดเห็นได้เต็มที่เลยค่ะ เราจะรับฟัง ทั้งที่เห็นด้วยและเห็นต่าง
เราไม่เคยคิดว่าต้องมาตั้งกระทู้แบบนี้ จนในวันนี้ เราตัดสินใจจะตั้งกระทู้นี้เพื่ออยากแชร์ความจริงในบางมุม
เราเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่ได้มีปัญหามากเท่าไร แต่พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็กเราอยู่กับยายตั้งแต่ได้สามเดือน โชคดีค่ะ เรามีคนคอยซับพอตตลอด เลยดูเหมือนว่าเราเป็นเด็กที่บ้านอบอุ่น ซึ่งก็จริงนะคะ ตอนเด็กๆ เรามักจะฟังแม่พูดเรื่องพ่อบ่อยๆ ว่าพ่อเป็นแบบนั้นแบบนี้ แม่พยายามทำให้เราคิดว่าพ่อเป็นคนไม่ดี เป็นคนเจ้าชู้ แต่อย่างที่บอกค่ะ เรามีคนคอยซับพอต เขาบอกเราตลอดว่าผู้ใหญ่ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง เราเลยเชื่อว่าพ่อคงมีเหตุผลของพ่อ
เด็กที่ดูเหมือนบ้านอบอุ่นกลับไม่อบอุ่น เพราะคนคอยซับพอตได้จากโลกนี้ไป และอีกคนก็ไปเรียนต่อ กลายเป็นว่าเราต้องอยู่กับแม่และน้องแค่สามคน งานบ้านทุกอย่างเรารับผิดชอบหมด เราเลี้ยงน้องตั้งแต่ประถม เชื่อไหมคะว่า เด็กผู้หญิงที่เรียนแค่ประถม ต้องมาหาบน้ำขึ้นบ้านเอง (สมัยนั้นยังใช้น้ำฝน) แต่เราคิดว่ามันเป็นหน้าที่ของลูกที่ต้องทำ ทุกเช้าตื่นมากวาดบ้านก่อนเลย ยังไม่ทันจะได้เก็บที่นอน อาบน้ำเลย ต้องกวาดบ้านก่อน ถ้าไม่ทำ แม่จะด่าและแม่อาจจะตีเราได้ มันหนักขึ้นเรื่อยๆเมื่อน้องเริ่มโต เริ่มเข้าเรียนอนุบาล เรายิ่งต้องดูแลน้องเป็นสองเท่าตัวเลย เราเคยโดนแม่ตีต่อหน้าคนหลายคน แล้วตีหนักมาก เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรากลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของแม่ในหลายๆเรื่อง เช่น แม่กินเหล้าเมามา แม่ด่าเราลั้นบ้านโดยที่ไม่มีเหตุผล เรายังไม่เข้าใจในเรื่องที่เค้าว่า เพราะมันไม่มีส่วนเกี่ยวกับเราสักนิด แต่เราโดนด่า โดนตีด้วยไม้กวาด ทำร้ายร่างกายเราสารพัด เราอายมากที่ต้องไปโรงเรียน เพราะเพื่อนจะล้อเรา ว่าถูกแม่ตี เพราะรอยแดงรอยช้ำมันเห็นชัดมาก เรากลายเป็นเด็กเก็บกฏ ไม่ค่อยพูด แม่ว่าอะไรก็ฟัง แม่บอกเราตลอด ถ้าไม่ทำแบบนี้เค้าคงไม่ตี คงไม่ว่า (นี่ยังไม่รู้เลยว่าทำอะไร ก็เด็กอ่ะ) ตอนนั้นเราเข้าใจว่าตัวเองผิดเลยต้องถูกลงโทษ ถ้าน้องร้องไห้เราต้องโดนตี จนจะจบป.6 พ่อมาหา พ่อรับฟังทุกอย่าง เราอยากอยู่กับพ่อมากๆ เราเล่าทุกอย่างให้พ่อฟัง พ่อเลยจะเอาเราไปอยู่ด้วย ตอนนั้นเราดีใจมากค่ะ เหมือนหลุดจากนรก ชีวิตเราดีเราโอเคมาตลอด ได้เพื่อนดี ได้พ่อที่เข้าใจ รับฟังทุกเรื่อง แต่เราก็สอบเข้าม.4 รร.เดิมไม่ได้เลยตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่กับแม่เพื่อต่อม.4 ที่นี่ เราคิดว่า แม่จะเพลาๆเรื่องที่เคยทำกับเรา
....แต่ไม่เลย จากที่เมื่อก่อนทำร้ายด้วยการลงโทษ และคำพูด แต่พอเราโต เขาก็ทำร้ายเราด้วยคำพูดแทน แต่ละคำพูดคือมันเจ็บมากๆ คนเป็นแม่ไม่ควรที่จะพูดด้วยซ้ำ แต่เรามีคนซับพอต เขาก็ฟังเรา พ่อก็รับฟัง เลยค่อนข้างคิดบวก เข้าใจแม่ในระดับนึ่ง แต่มันก็มีเรื่องที่เราเอือมแม่มากๆ แม่มีแฟน โดนคนหลอกเอาเงินไม่รู้กี่คน พาคนนั้นคนนี้มาบ้าน เราเบื่อ เราไม่ชอบ คนเขาพากันนินทาบ้านแปดบ้าน แต่ที่ไม่เข้าใจที่สุดคือ คุณจะมีแฟน ได้!!!มีไปเลย แต่ช่วยเข้าใจและรับรู้ว่าคุณก็มีลูก นี่อะไรอ่ะ โพสต์เฟสเหมือนอยู่คนเดียว เหมือนในชีวิตไม่มีใครเลย เพ้อถึงแฟนแต่ละคนที่เข้ามาและจากไปอยู่ตลอด
จบม.6 เราต้องต่อมหาลัย เงินค่าสมัครสอบ คนซับพอตเป็นคนออกให้ทั้งหมด แม่ก็ออกบ้างนิดหน่อย แต่ก็ไล่ให้ไปขอพ่ออยู่ดี โดยอ้างว่าพ่อไม่เคยส่งเสีย ต้องออกมากกว่า (ซึ่งพ่อส่งเงินมาให้ทุกเดือน) ปัดความรับผิดชอบอีก
เราต้องอ่านหนังสือสอบปลายภาค สอบแกทแพท แต่เราโดนแม่ว่าเรื่องการอ่านหนังสือ คือเมื่อไหร่จะอ่านเสร็จ คนเค้าจะหลับจะนอน .....แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่เราอ่านหนังสือ....เราโดนแม่ว่าสารพัดจะว่าได้ เขาไม่ตีหรอกค่ะ แต่เค้าทำร้ายด้วยคำพูดแทน และเราฟังเขาตลอด จนเราโตป่านนี้ เค้ายังเป่าหูเราเรื่องพ่อ เขาปัดความรับผิดชอบไปให้พ่อ ซึ่งคนจ่ายค่าเทอม จ่ายค่ากิน ค่าหอ คือพ่อและคนซับพอต แม่ออกค่าอะไรอ่ะ? เราเคลียดเราเหนื่อยจากเรื่องเรียน เรากลับบ้านมาเราไม่เคยรู้สึกว่าสบายใจเลย ได้แต่บอกตัวเองให้ทนเอา เรียนจบแล้ว อีกไม่กี่วันจะได้ย้ายออกแล้ว
มันเป็นฝันร้ายของเรา บ้านที่ไม่ใช่บ้าน แม่ที่เป็นเหมือนเจ้ากรรมนายเวร เราไม่ได้เกลียดแม่นะ แต่เรารู้สึกว่า ทำไมเค้าทำกับลูกแบบนี้ ล่าสุด เค้าก็ด่าเราเช่นเคย แต่ความอดทนมีขีดจำกัดค่ะ เราตอบโต้เค้า แบบที่ไม่เคยทำมาก่อน เหมือนเค้าจะคิดได้ใช่ไหมล่ะค่ะ 55555 แต่ไม่เลย ด่าเราหนักกว่าเดิม แถมจะตีปากเราอีก เค้าขู่จะตีเราหลายครั้งค่ะ ซึ่งก็ชินแล้ว
ที่ผ่านมาเราเข้าใจแม่ เรายอมรับในแบบที่เค้าเป็นได้ แต่ ณ วันนี้ เวลานี้ เค้าเหมือนคนนอกในสายตาเราไปแล้ว เราไม่แคร์ถ้าใครจะมองว่าเราเป็นลูกอกตัญญู เราไม่สนใจว่าใครจะมองเรายังไงที่คิดกับแม่แบบนี้ เรากล้ายอมรับว่าเรารู้สึกกับแม่แค่เพราะเค้าให้กำเนิดเรามา ......แค่นั้นเลยจริงๆ เราสัญญากับตัวเอง เมื่อออกจากตรงนี้ไปแล้ว จะไม่พาตัวเองไปเจอคนแบบแม่ในชีวิตอีก เราจะกลับบ้านมาแค่ปีละครั้งเท่านั้นเมื่อไปเรียน เราไม่ได้จะกลับมาหาแม่หรอกค่ะ เพราะตอนนี้น้องกำลังเผชิญในสิ่งที่เราเคยเจอ เราคิดแค่ว่าเมื่อตัวเองพร้อม หาเงินเองได้ จะพาน้องออกมาจากตรงนั้นเช่นกัน
แม่ก็คือแม่ค่ะ ถึงคุณจะรัก แต่การกระทำคุณมันต่าง แล้วยิ่งเอาคำว่ารักนั้นไปทำร้ายคนที่รัก คุณยิ่งไม่ได้รักตอบ แต่ยังไงคุณก็คือแม่ เราจะไม่ทอดทิ้ง หรือให้คุณต้องลำบากเมื่อเราได้ดี แต่ความรู้สึก เราให้คุณได้แค่เป็นคนที่เบ่งเรามาลืมตาดูโลก ให้ได้แค่นี้จริงๆ....
ไม่เคยรู้สึกว่าแม่คือความรัก รับรู้แค่ว่าเขาเป็นแม่......
เราไม่เคยคิดว่าต้องมาตั้งกระทู้แบบนี้ จนในวันนี้ เราตัดสินใจจะตั้งกระทู้นี้เพื่ออยากแชร์ความจริงในบางมุม
เราเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่ได้มีปัญหามากเท่าไร แต่พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็กเราอยู่กับยายตั้งแต่ได้สามเดือน โชคดีค่ะ เรามีคนคอยซับพอตตลอด เลยดูเหมือนว่าเราเป็นเด็กที่บ้านอบอุ่น ซึ่งก็จริงนะคะ ตอนเด็กๆ เรามักจะฟังแม่พูดเรื่องพ่อบ่อยๆ ว่าพ่อเป็นแบบนั้นแบบนี้ แม่พยายามทำให้เราคิดว่าพ่อเป็นคนไม่ดี เป็นคนเจ้าชู้ แต่อย่างที่บอกค่ะ เรามีคนคอยซับพอต เขาบอกเราตลอดว่าผู้ใหญ่ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง เราเลยเชื่อว่าพ่อคงมีเหตุผลของพ่อ
เด็กที่ดูเหมือนบ้านอบอุ่นกลับไม่อบอุ่น เพราะคนคอยซับพอตได้จากโลกนี้ไป และอีกคนก็ไปเรียนต่อ กลายเป็นว่าเราต้องอยู่กับแม่และน้องแค่สามคน งานบ้านทุกอย่างเรารับผิดชอบหมด เราเลี้ยงน้องตั้งแต่ประถม เชื่อไหมคะว่า เด็กผู้หญิงที่เรียนแค่ประถม ต้องมาหาบน้ำขึ้นบ้านเอง (สมัยนั้นยังใช้น้ำฝน) แต่เราคิดว่ามันเป็นหน้าที่ของลูกที่ต้องทำ ทุกเช้าตื่นมากวาดบ้านก่อนเลย ยังไม่ทันจะได้เก็บที่นอน อาบน้ำเลย ต้องกวาดบ้านก่อน ถ้าไม่ทำ แม่จะด่าและแม่อาจจะตีเราได้ มันหนักขึ้นเรื่อยๆเมื่อน้องเริ่มโต เริ่มเข้าเรียนอนุบาล เรายิ่งต้องดูแลน้องเป็นสองเท่าตัวเลย เราเคยโดนแม่ตีต่อหน้าคนหลายคน แล้วตีหนักมาก เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรากลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของแม่ในหลายๆเรื่อง เช่น แม่กินเหล้าเมามา แม่ด่าเราลั้นบ้านโดยที่ไม่มีเหตุผล เรายังไม่เข้าใจในเรื่องที่เค้าว่า เพราะมันไม่มีส่วนเกี่ยวกับเราสักนิด แต่เราโดนด่า โดนตีด้วยไม้กวาด ทำร้ายร่างกายเราสารพัด เราอายมากที่ต้องไปโรงเรียน เพราะเพื่อนจะล้อเรา ว่าถูกแม่ตี เพราะรอยแดงรอยช้ำมันเห็นชัดมาก เรากลายเป็นเด็กเก็บกฏ ไม่ค่อยพูด แม่ว่าอะไรก็ฟัง แม่บอกเราตลอด ถ้าไม่ทำแบบนี้เค้าคงไม่ตี คงไม่ว่า (นี่ยังไม่รู้เลยว่าทำอะไร ก็เด็กอ่ะ) ตอนนั้นเราเข้าใจว่าตัวเองผิดเลยต้องถูกลงโทษ ถ้าน้องร้องไห้เราต้องโดนตี จนจะจบป.6 พ่อมาหา พ่อรับฟังทุกอย่าง เราอยากอยู่กับพ่อมากๆ เราเล่าทุกอย่างให้พ่อฟัง พ่อเลยจะเอาเราไปอยู่ด้วย ตอนนั้นเราดีใจมากค่ะ เหมือนหลุดจากนรก ชีวิตเราดีเราโอเคมาตลอด ได้เพื่อนดี ได้พ่อที่เข้าใจ รับฟังทุกเรื่อง แต่เราก็สอบเข้าม.4 รร.เดิมไม่ได้เลยตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่กับแม่เพื่อต่อม.4 ที่นี่ เราคิดว่า แม่จะเพลาๆเรื่องที่เคยทำกับเรา
....แต่ไม่เลย จากที่เมื่อก่อนทำร้ายด้วยการลงโทษ และคำพูด แต่พอเราโต เขาก็ทำร้ายเราด้วยคำพูดแทน แต่ละคำพูดคือมันเจ็บมากๆ คนเป็นแม่ไม่ควรที่จะพูดด้วยซ้ำ แต่เรามีคนซับพอต เขาก็ฟังเรา พ่อก็รับฟัง เลยค่อนข้างคิดบวก เข้าใจแม่ในระดับนึ่ง แต่มันก็มีเรื่องที่เราเอือมแม่มากๆ แม่มีแฟน โดนคนหลอกเอาเงินไม่รู้กี่คน พาคนนั้นคนนี้มาบ้าน เราเบื่อ เราไม่ชอบ คนเขาพากันนินทาบ้านแปดบ้าน แต่ที่ไม่เข้าใจที่สุดคือ คุณจะมีแฟน ได้!!!มีไปเลย แต่ช่วยเข้าใจและรับรู้ว่าคุณก็มีลูก นี่อะไรอ่ะ โพสต์เฟสเหมือนอยู่คนเดียว เหมือนในชีวิตไม่มีใครเลย เพ้อถึงแฟนแต่ละคนที่เข้ามาและจากไปอยู่ตลอด
จบม.6 เราต้องต่อมหาลัย เงินค่าสมัครสอบ คนซับพอตเป็นคนออกให้ทั้งหมด แม่ก็ออกบ้างนิดหน่อย แต่ก็ไล่ให้ไปขอพ่ออยู่ดี โดยอ้างว่าพ่อไม่เคยส่งเสีย ต้องออกมากกว่า (ซึ่งพ่อส่งเงินมาให้ทุกเดือน) ปัดความรับผิดชอบอีก
เราต้องอ่านหนังสือสอบปลายภาค สอบแกทแพท แต่เราโดนแม่ว่าเรื่องการอ่านหนังสือ คือเมื่อไหร่จะอ่านเสร็จ คนเค้าจะหลับจะนอน .....แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่เราอ่านหนังสือ....เราโดนแม่ว่าสารพัดจะว่าได้ เขาไม่ตีหรอกค่ะ แต่เค้าทำร้ายด้วยคำพูดแทน และเราฟังเขาตลอด จนเราโตป่านนี้ เค้ายังเป่าหูเราเรื่องพ่อ เขาปัดความรับผิดชอบไปให้พ่อ ซึ่งคนจ่ายค่าเทอม จ่ายค่ากิน ค่าหอ คือพ่อและคนซับพอต แม่ออกค่าอะไรอ่ะ? เราเคลียดเราเหนื่อยจากเรื่องเรียน เรากลับบ้านมาเราไม่เคยรู้สึกว่าสบายใจเลย ได้แต่บอกตัวเองให้ทนเอา เรียนจบแล้ว อีกไม่กี่วันจะได้ย้ายออกแล้ว
มันเป็นฝันร้ายของเรา บ้านที่ไม่ใช่บ้าน แม่ที่เป็นเหมือนเจ้ากรรมนายเวร เราไม่ได้เกลียดแม่นะ แต่เรารู้สึกว่า ทำไมเค้าทำกับลูกแบบนี้ ล่าสุด เค้าก็ด่าเราเช่นเคย แต่ความอดทนมีขีดจำกัดค่ะ เราตอบโต้เค้า แบบที่ไม่เคยทำมาก่อน เหมือนเค้าจะคิดได้ใช่ไหมล่ะค่ะ 55555 แต่ไม่เลย ด่าเราหนักกว่าเดิม แถมจะตีปากเราอีก เค้าขู่จะตีเราหลายครั้งค่ะ ซึ่งก็ชินแล้ว
ที่ผ่านมาเราเข้าใจแม่ เรายอมรับในแบบที่เค้าเป็นได้ แต่ ณ วันนี้ เวลานี้ เค้าเหมือนคนนอกในสายตาเราไปแล้ว เราไม่แคร์ถ้าใครจะมองว่าเราเป็นลูกอกตัญญู เราไม่สนใจว่าใครจะมองเรายังไงที่คิดกับแม่แบบนี้ เรากล้ายอมรับว่าเรารู้สึกกับแม่แค่เพราะเค้าให้กำเนิดเรามา ......แค่นั้นเลยจริงๆ เราสัญญากับตัวเอง เมื่อออกจากตรงนี้ไปแล้ว จะไม่พาตัวเองไปเจอคนแบบแม่ในชีวิตอีก เราจะกลับบ้านมาแค่ปีละครั้งเท่านั้นเมื่อไปเรียน เราไม่ได้จะกลับมาหาแม่หรอกค่ะ เพราะตอนนี้น้องกำลังเผชิญในสิ่งที่เราเคยเจอ เราคิดแค่ว่าเมื่อตัวเองพร้อม หาเงินเองได้ จะพาน้องออกมาจากตรงนั้นเช่นกัน
แม่ก็คือแม่ค่ะ ถึงคุณจะรัก แต่การกระทำคุณมันต่าง แล้วยิ่งเอาคำว่ารักนั้นไปทำร้ายคนที่รัก คุณยิ่งไม่ได้รักตอบ แต่ยังไงคุณก็คือแม่ เราจะไม่ทอดทิ้ง หรือให้คุณต้องลำบากเมื่อเราได้ดี แต่ความรู้สึก เราให้คุณได้แค่เป็นคนที่เบ่งเรามาลืมตาดูโลก ให้ได้แค่นี้จริงๆ....