ไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้เเล้วค่ะ

เหมือนเกิดมาเป็นสิ่งด้อยค่าในบ้านหลังนี้เลยค่ะ ทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจเค้าสักอย่าง พอมีเรื่องที่ไม่ดีเกี่ยวกับคนในบ้านหรือสิ่งของก็จะโทษเราเลยค่ะ พอเราพูดว่าไม่ได้ทำเค้าก็จะพูดเสียงดังๆว่ายังไงเราก็เป็นคนทำ เราเป็นคนผิดทุกอย่างเลยค่ะ เราเหมือนไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านนี้เลยตั้งเเต่เด็ก ไม่กี่ปีมานี้เรานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่พึ่งกลับบ้านจากรร.เเล้วทีนี้พี่เราเห็นเเล้วก็พูโประมาณว่าเล่นเเต่โทรศัพท์เราก็เฉยๆไปเเล้วพี่มาเเย่งโทรศัพท์จากมือเราเลยเราก็ไม่ยอมฉุดกันไปมาเเล้วเราก็ร่วงจากเก้าอี้พี่เค้าก็เอาขาเค้าทับคอเราเลย เราเจ็บมากๆร้องไห้เค้าปล่อยเค้าก็"ม่ปล่อยเเล้วในบ้านมีทั้งพ่อเเม่ไม่มีใครห้ามพี่สักคนเลยค่ะ พอพี่เค้าเลิกทำเเบบนั้นเราก็เข้าห้องเราไปนั่งร้องไห้คือเฟลมากๆไม่มีใครช่วยเราเลย พอเราออกจากห้องเเม่เค้าก็พูดว่าสมควรเเล้วที่เราโดน เเล้วไม่กี่วันมานี้หมาเรามันไปกินลูกชิ้นที่เค้าเบื่อหมาไว้ เเต่เราช่วยมันไว้ได้ค่ะ ที่นี้พ่อก็ด่าเราว่าทำไมไม่ดูมันเลยมัวเเต่ทำอะไรก็ไม่รู้เเล้วมีคำหยาบมากๆเลยค่ะ เเค่หมาเราโดนยาเบื่อเเล้วเราก็เสียใจมากๆเเล้ว เรายังโดนด่าอีกเเล้วเเม่เราก็ไม่พูดดอะไรเลยไม่เคยปกป้องเราเลย เราไม่อยากอยู่ที่นี้เลย เราเเย่มากๆเหมือนเกิดมาเป็นที่ระบายอารมณ์ของพวกเค้าเลยค่ะ ไม่เคยมีใครปลอบใจเราเลยมีเเต่ด่าเราซ้ำ