เคยทะเลาะกับแม่หลายครั้ง จนไม่อยากมีชีวิตต่อบ้างไหมคะ

สวัสดีค่ะ เราแนะนำตัวก่อนนะคะ ตอนนี้เราอายุ19ปี เราตัดสินใจมาตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะเราอยากรู้ว่าคนที่กำลังอ่านกระทู้ของเราคิดยังไง และเราควรแก้ปัญหายังไง แสดงความคิดเห็นกันหน่อยนะคะจะว่าผิดหรือว่าถูกเรารับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ (เราขอแบ่งเป็นหัวข้อนะคะ)
...เริ่มแรกเลย ตอนพ่อกับแม่เรายังไม่แยกทางกัน เรามีความสุขมากค่ะ แต่พอแยกทางกันชีวิตเราเริ่มเปลี่ยนไป เศร้า อะไรที่เราไม่เคยได้ยินเราก็ได้ยินหมดเลยค่ะ (พอหย่าเราได้อยู่กับแม่นะ) เรื่องแรก คือ
1.ตอนเราอยู่มัธยมต้นเราได้เป็นตัวแทนไปแข่งก.วิชาการของรร. และได้รางวัลที่1มา วันนั้นเรากลับค่ำมากนะเพราะกว่าจะแข่งเสร็จกว่าจะได้กลับ ถึงบ้านเป็นเวลา2ทุ่มกว่าๆ ครูกับพระอาจารย์มาส่งที่บ้าน เราหวังว่าแม่จะดีใจที่เราคว้ารางวัลมาได้ แต่ไม่เลย แม่กลับด่าเรา ว่าเราไม่ต้องไปแข่งอีก เราทำผิดอะไรหรอ ทำไมถึงไม่ให้ไปแข่ง
2.เราไปทำงานตอนปิดเทอม เราก็โดนแม่เราด่า วันนั้นทะเลาะกันหนักมากเลยค่ะ แม่พูดคำแรงๆใส่เราเยอะมาก เช่น ไม่น่าเกิดมาเป็นลูกกูเลยกูน่าจะปล่อยทิ้งตั้งแต่วันนั้นแล้ว อีลูก ยิ้ม งืมเราผิดมากเลยหรอที่เราไปทำงาน สุดท้ายเราก็ไม่ได้ไปทำค่ะ
3.วันเคาท์ดาว ตอนนั้นน่าจะอยู่ม.4 คือวันนั้นแม่เราหาของกับพี่ แต่ไม่เจอ เราก็อยากช่วยหาอ่ะเนาะ เราก็บอก น่าจะอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า แล้วหน้าเรานิ่งๆแล้วพูดประโยคนี้อ่ะ มันดูเหวี่ยงปะ? แล้วแม่ก็บอกเราว่าจะชักสีหน้าพูดทำไม เราก็บอก หนูไม่ได้ชักสีหน้านะ แล้วแม่ก็พูดว่า ยังจะมาเถียงอีก แล้วแม่ก็เดินไปเอาด้ามไม้กวาดมาฟาดเรา คือวันนั้นเป็นวันที่แย่มากเลยค่ะ
4.ไปทะเลกลับมา เราก็พูดเรื่องตลกๆเกี่ยวกับที่เล่นน้ำทะเลนี่แหละ แล้วแม่ก็พูดขึ้นมาว่า แม่ไม่น่ามีเราตั้งแต่แรกเลย จากที่เรากำลังเล่ากำลังหัวเราะ เราสตั้นเลยค่ะ หันหน้าไปมองแม่แล้วหันหลังกลับน้ำตาเราไหลเลยค่ะ ทำไมต้องพูดแบบนี้กับเรา เราทำอะไรผิดงั้นหรอ
5.เรื่องเราไม่เก่ง เราโดนเปรียบเทียบตลอด ว่าเห็นไหมคนอื่นเขาสอบติดหมอติดแพทย์ แล้วติดอะไร สาขากระจอก ยิ้ม (เราขอไม่เอ่ยชื่อสาขานะคะ)
6.เรื่องใบหน้าที่มีสิวของเราค่ะ หน้ายังกะอะไร มีแต่สิว ดูหน้าคนอื่นดิ ไม่เห็นจะเป็นแบบเลย !!!
...6หัวข้อนี้ เป็นหัวข้อใหญ่นะคะ มีเรื่องอีกเยอะแยะมากมาย แต่เราขอเน้นแค่ตรงนี้ก่อนนะ...

**เราจัดการตลอดระยะเวลาหลายปี ด้วยการเงียบค่ะ จากคนที่กล้าแสดงออก จากคนที่ชอบพูดชอบเล่า จนตอนนี้เรากลับกลายเป็นคนละคนเลยค่ะ ไม่กล้าแสดงออก ไม่กล้าพูด ไม่กล้าที่จะบอกเรื่องราวต่างๆที่เจอ เงียบ ไม่สุงสิง
อ่อแล้วเราเคยคิดจะจบชีวิตด้วยการผูกคอตายด้วยนะ เคยทำร้ายตัวเองด้วย เอาหัวโขกตู้ เอามือทุบหัว เอามือต่อยฝาผนัง กรี้ดลั่นบ้าน (อ่อลืมบอกเราอยู่บ้านคนเดียวนะ เราอยู่คนละจังหวัดกับแม่)
ต่อจากนั้นเราก็ใช้วิธีการเงียบไม่รับรู้อะไรเหมือนคนไม่รู้สึกอย่างที่บอกตอนแรกเลยค่ะ แต่นานมากกว่าจะไม่คิดมาก
จนกระทั่งถึงวันนี้ค่ะเรื่องล่าสุด เรามีแฟน เราเอาแฟนมาที่บ้านโดยที่ไม่ได้บอกใคร เรายอมรับนะว่าเราผิดที่เราไม่ได้บอกใคร คนแรกที่เราพาเข้าบ้าน แล้วป้าเรารู้ค่ะ ป้าโทรไปบอกแม่ ตอนแรกเรากลัวมาก แต่แม่พูดดีกับเรา ให้เราพาเขาไปสวัสดีพี่ๆน้องๆ เราถามแม่ว่า แม่จะด่าหนูไหม หนูขอโทษที่ไม่ได้บอก หนูยอมรับผิด หนูกลัว แม่ก็บอกเราว่า ไม่ด่าหรอก มาเล่นบ้านได้แต่ควรไปให้ผู้ใหญ่เขารู้จัก พอหลังจากที่สวัสดีแนะนำกันเสร็จแล้ว เราก็ให้เขากลับบ้าน แล้วแม่เราก็โทรมาหาเราใหม่ มาด่าเราอีลูกเวร อีลูกหน้า ถ้าจะมีแฟนก็ไม่ต้องเรียน ด่าเราไล่เราสารพัด แล้วพี่เราก็คุยให้ว่า มันโตแล้วนะมันมีแฟนมันมาเจอกันมาหากันมันก็ไม่ได้ทิ้งการเรียน งืมเราก็ไม่ได้ทิ้งการเรียนนะ แต่เราก็มีส่วนที่เราผิดด้วยเรายอมรับ แต่แม่ไม่เคยฟังเราเลย (อ่อลืมไป เราเป็นคนที่ขาดความรักเลยก็ว่าได้นะ เพราะในขณะที่เรามีแฟน มันเหมือนมีอะไรมาเติมเต็มเรา)
เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเราควรทำยังไงหรอคะ ขอความคิดเห็นของคนที่อ่านจนจบหน่อยค่ะ เราจะรับฟังทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณค่ะ
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่