เหมือนว่าเพราะเราอยู่บ้านพ่อกับแม่เลยไม่มีความสุข

เรื่องนี้เราสังเกตมานานแล้ว เวลาเราไม่อยู่บ้านพ่อกับแม่ไม่ทะเลาะกัน เหมือนอยู่ด้วยความอดทมจุดที่ทำให้เรามาตั้งกระทู้นี้คือ.....พ่อแม่ทุบห้องเราเอามาเติมให้เป็นห้องนอนเค้าเพราะบ้านเราเลี้ยงหมาแล้วหมามันไปนอนห้องแม่ เราเลยต้องเสียห้องเราไปให้หมาแล้วย้ายไปนอนห้องทำงานพ่อที่เล็กกว่าเดิมแล้วมันมีของที่พ่อย้ายไปไม่ได้เลยทำให้เล็กไปเลยถ้าเอาของเราเข้าไปแต่จุดที่ทำให้ทะเลาะกันคือแม่เราตากผ้าไว้แล้วฝนมันตกเค้าตาลไว้1-2วันเเล้ว เราไม่ได้เก็บให้แต่ลากหลบฝนให้ถึงจะหลบไม่หมด พอแม่กับบ้านมาก็ว่าเราว่าใจร้ายมากเลยนะเเล้วก็บ่นๆๆๆ จนเราทนไม่ไว้พูดไปว่าตัวเองตากมาวันสองวันแล้วทำไมไม่เก็บเองละ แล้วแม่เราก็ว่าเราบ่นเราประมาณว่าแม่ว่างไหม ทั้งๆที่เราก็เห็นว่าคนมีเวลามากพอที่จะเก็บมันแต่เค้าไม่เก็บ ในความคิดเรานะมันก็แค่ผ้าโดนฝนเดียวก็แห้งใหม่ได้ป่ะ แต่เรื่องมันไม่จบตอนเรานอนเราย้ายมานอนห้องพระก่อน แล้วมันเป็นห้องกระจกที่อยูให้ห้องรับแขน พอเค้าเปิดไฟมันก้มาถึงเราใช่ไหม เราก็ลุกไปเปิดเพราะปกติเค้าจะเล่นโทรศัพดูTVได้พอมันยังมาไฟที่ติดอยู่ไกล้ๆTV เราก็เลยปิดเลย เท่านี้นแล้วเค้าเดินไปเปิดฟมดทุกอันเลยไฟเรากุลุกไปปิดอีกเค้าก้เปิดอีกหลายรอบมาก จนเราทนไม่ไว้พูดไปว่า"แม่เป็นบ้าอะไรนี้" แม่ก็เลยสวมกับว่าไม่เห็นหรือไงคนนั่งอยู่แล้วอย่างที่เคยบอกไปปกติเล่นได้วันนี้ดันเล่นไม่ได้พอเถียนกันไปสักพักแม่เลิกทำร้ายร่างกายเราเหมือนเดินเค้าเคยเอาเหล็กตีเราจนเขียวเหลืองไปทั้งตัววันที่เราไปสอบปลายภาคเราต้องโกหกครูว่ารถล่มแต่ครูไม่เชื่อเราหลอ แต่แกก็แกล้งโง่ให้เพื่อนเราก็รู้มันเขียวจนครูจะให้ไปรพ. แต่เราไม่ไป และมันก็มีหลายรอบมากจนเราไม่อยากจำ กลับเข้าเรื่องก่อนนะ แม่ทั้งตบทั้นกระชากผมเราดึงหัวเรา แล้วพอเราสวมกับไปว่า"แม่เคยโดนอย่างงี้หลอเลยเอามาทำกับหนู" แม่ก็ตอบว่า"เออกุเคยโดนมามากกว่านี้อีกกุเลยพยายามไม่ทำไงถ้าไม่เหลืออดจริงๆ" ในใจเราคิดว่าที่อดทนเลยช้ะป่ะถ้าไม่ทนกุตายแน่ๆ แล้วมันมีจัวหวะหนึ่งเรายกแม่ขึ้นเหมือนจะตบแม่แต่ไม่ได้จะตบเรายกหลบแม่เพราะแม่จะกระชากแขนเราอีก แม่ก็เลยพูดใช่เราว่า"จะทำอะไรจะตบหลอจะทำอะไรก็ทำตอนนี้เลย กุบอกให้ทำไง"เค้าพูดแบบนี้ใส่เราเหมือนต้องการให้เราทำร้ายเค้า ซึ่งเราก็คิดว่ามันจะมีแม่ดีๆที่ไหนให้ลูกตบตัวเอง แล้วเค้าก็ยังพูดอีกว่า"ขนาดตีนเรายังเคยเหยียบหัวเค้ามาแล้ว"อันนี้ต้องย้อนไปนานมากทะเลาะกันอีกนั้นและเค้าเอาหัวเราทุบกับกำแพงจนเรามึนแล้วเค้าก็ลงไปนั้นยกเท้าเราไปใส่หัวตัวเอง และตามหัวกระทู้ที่เราบอกไปก็คือตอนเราไม่อยู่บ้านเค้าอยู่กันสองคนดูทุกอย่างมันโอเคว่าตอนเราอยู่ และเราเป็นเดินทุนจีนช่วงก่อนโควิดเราไปเรียน4-5เดือนนั้นดูเป็นช่วงที่เรามีความสุขที่สุดให้ชีวิตรู้สึกสบายใจ ไม่เหมือนอยู่บ้านแล้วเค้าก็อยู่กันได้ดี เราเลยรู้สึกเหมือนเราไม่ใช่ลูกแต่เป็นคนรับใช้ที่เค้าจ่ายค่าจ้างเป็นการศึกษาที่จะต้องใช้หนี้เค้าไปจนตาย แล้วก็ที่บ้านเราเลี้ยวแมว17ตัวหมา9ตัวเป็ดได่ห่างรวามกันเกิน20ตัว และมันเป็นสิ่งที่เราไม่ได้อยากเลี้ยง ถึงแมวจะเลี้ยงมาต่างแต่เราเกิดเราก้เห็นหน้าแมวก่อนหน้าแม่อีก5555 จนเราคิดว่ามันคงเป็นความเคยชินไปแล้ว แต่หมากับพวกเป็ดไม่ใช่ แต่ก็ทำได้แต่จำยอม หน้าที่ให้ข้าวให้น้ำ ถูบ้านกวาดบ้านเป็นของเราหมด งานบ้านเราเยอะมาจนเราไม่ได้ไปไหนกับเพื่อนเพราะต้องอยู่บ้านดูแล พ่อแม่เราไม่ค่อยอยู่บ้านทิ้งเราไว้บ้างครั้งเป็นอาทิตสองอาทิต ปิดเทอมมานี้เราไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากบ้าน เค้าเคยชวมเราไปกับเค้าด้วยแต่เค้าไปทำงานพอไปถึงก็ทิ้งแล้วไว้รร.แล้วก็ให้เราอยู่แต่ให้ห้องและส่วนใหญ่ที่ไปจะไม่ชอบเปิดห้องให้เราแล้วเราเป็นพวกโลกส่วมตัวสูงเราก็รู้สึกไม่ดีแต่ก็ทำไรไม่ได้เเละก็จะมีแบบเพื่อนของพวกเค้าชวมไปเที่ยวแล้วมันไม่ใช่แบบที่เราชอบหรือเรารู้ตัวว่าไปแล้วมันจะเหนื่อยมากกว่าสนุดเราก็ไม่ไป เราเลยไม่ค่อยได้ไปไหนไม่เคยค้างคืนกับเพื่อนไม่เคยได้ไปเที้ยวกับเพื่อนจนตอนนี้เราจะ21แล้ว เรายังรู้สึกตัวว่าเราเป็นเด็กอายุ14-15ที่พ่อแม่ไม่อยากให้ไปไหนเอง จะบอกว่าเราทำตัวไม่ให้ไว้ใจก็ไม่ได้เราไม่เคยมีปัญหาเรื่องเหล้าเรื่องยาเพราะไม่กินไม่ใช่เพื่อนเราก็ด้วย เรื่องผู้ชายยิ่งไม่มีอ่ะ ไปอยู่ตปท.คนเดียวก็ไปมาแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกเราคือไม่อยากอยู่บ้านไม่อยากเจอหน้าเค้า เหนื่อยใจท้อใจ เหมือนเราเป็นส่วมเกินในชีวิตเค้า
ปล.อาจจะยาวไปเพราะที่เป็นความรู้สึกเราที่อธิบายออกมายังไม่ได้สักส่วนหนึ่งเลย แลพก็เป็นกระทู้เเรกที่เขียน (เอาจริงๆไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเขียนกระทู้แบบนี้เพราะคิดว่าทนได้มาตลอด)จนตอนนี้ที่เราคิดว่าต่อกันไม่ติดแล้วถึงจะมีการขอโทดกันเพราะแม่พูดว่า"ทน"กับการคุยกับเรามาตลอด