อันนี้เป็นเรื่องเราของเรานะคะในชีวิตปัจจุบันและอดีตตอนนี้เราอายุ15กำลัง16เราเครียดและคิดมากเลยค่ะ ครอบครัวเลี้ยงดูเรามาดีทุกคนในบ้านดี แต่เรากลับทุกข์ในช่วงเวลาที่ขึ้นม.1ค่ะ เราจะขอไรพ่อก็ได้พ่อก็จะโอเคแต่ยกเว้นไปเที่ยวกับเพื่อนหรือไปข้างนอกโดยไม่มีคนในบ้านเราไปด้วยซึ้งตอนเราเคยขอท่านไปซ้อมละครที่ซีคอน(ไปซ้อมจริงๆนะคะแล้วก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อบ้างเพราะไม่เคยได้ไปเลย)พ่อบอกว่าทำไมต้องซีคอนซึ้งแน่นอนค่ะท่านไม่ให้ไปแต่เราแอบไปโดยอ้างเราขอท่านบางครั้งท่านไม่เคยซึ้งเราคิดว่าพ่อคงคิดว่าเราดูแลตัวเองไม่ได้ไปไหนคนเดียวไม่ได้เพราะช่วงตลอดเวลาเรามักจะอยู่กับพ่อ เราก็พยายามที่ไม่คิดมาก แล้วรอช่วงเวลาม.2-3 ตอนม.2เกรดเราตกเราโดนว่าค่ะซึ้งมันก็ปกตินะคะแต่เราเสียความรู้สึกมากโดนว่าว่าไปเลี้ยงควาย โง่ขึ้น อะไรอีกและท่านก็โกรธเราค่ะ เราแค่สงสัยทำไมต้องว่าเราอะไรประมาณนี้ให้กำลังใจเราไม่ได้หรอเราท้อนะคะ เราคิดมากจนทำร้ายตัวเองเราเป็นคนกลัวพ่อมากพ่อเริ่มตีเราตอนป.5ค่ะทุกคนอาจจะไม่เชื่อนะคะ 1ปี เราจะโดนพ่อตี2-3ครั้ง 2-3ครั้งอาจจะน้อยนะคะแต่มันหนักมาเลยค่ะมันเจ็บมีแผลบวม เรารู้เจ็บเรากราบขอให้หยุดแต่เขาไม่ และเค้าก็มาขอโทษเรา(เราจะโดนตีมากสุดจากเรื่องทีย่าฟ้องพ่อที่ไรเรามักจะโดนค่ะเฉพาะบางเวลานะคะ) ช่วงม.3 เราขอพ่อไปร.รเพื่อไปซ้อมละครอีกค่ะพ่อไมเชื่อค่ะ
พ่อบอกกำลังกลับบ้านจะไปดูด้วยเราเลยบอกไม่ต้องแล้วพ่อถามทำไมเรากอบอกว่าไม่มีแล้ว(ทุกคนอาจจะถามเรามาว่าเราไม่ทำให้พ่อเชื่อใจป่าวเราทำแล้วค่ะเราบอกเค้าตลอดกลับกี่โมงโทรตลอดไม่เคยมีเรื่องไรไม่บอกเรายอมรับผิดบ้างครั้งเราหนีไปเที่ยวกับเพื่อนเราไม่กล้าขอพ่อเพราะรู้ว่าไงเค้าก็ไม่ค่ะเราจะหนีไปเที่ยวได้เฉพาะเวลาไปร.รเท่านั้นเสารทิตย่าเราอยู่กับเราเฝ้าเราตลอดค่ะเราไม่เคยมีชีวิตส่วนตัวเรารู้จักโลกไม่นอกเราไม่ได้โลกสวยเรารู้แต่เราอิจฉาคนที่ได้ออกไปกับเพื่อน)พ่อเราเวลาจะตีเราชอบเอาโทรสัพเราไปค้นค่ะตอนนั้นทะเลาะเรื่องเรามีแฟนมันผิดหรอคะเค้าอ่านทุกข้อความเลยค่ะบ้างครั้งก็เสียความรู้สึกนะคะแล้วก็โดนตีหนักมากค่ะเลือดออกตรงแขน ขาช้ำมีรอบตีจากไม้กว่าจะหายก๋เขียวแล้วก็คล้ำค่ะ พ่อไม่เคยเชื่อเราพ่อบอกจะเอาย่าไปเฝ้าเวลาเรานอนดึกซึ้งเราเป็นคนนอนดึกอยู่แล้วแล้วเราชอบเล่นเกมกับเพื่อนบ้างครั้งเราก็แข่ง พ่อออกมาด่าเลยค่ะแถมขู่ด้วยเราคิดมากคิดมากๆมีแต่ทุกข์เราไม่รู้ต้องทำไงแอบไปเที่ยวได้แค่เวลาไปร.รเพราะรู้ว่าขอก็ไม่ให้ ไม่เคยเชื่อใจต้องโทรถามตลอดว่าตอนนี้อยู่ไหนจะกลับหรือยัง ย่าก็โทรไปฟ้องพ่อเราพ่อเรานี้ทักมาว่าเลยค่ะ เราเคยกรี๊ดใส่ย่าเราเพราะเรากดดันมากย่าเราเส้าเอาไปฟ้องพ่อพ่อถามกดดันไรคือไม่เป็นเราไม่เข้าใจหรอกค่ะแต่ละคำว่าเราเจ็บมากเราแอบร้องไห้เราปรึกษากับเพื่อนย่าเราบอกว่าห้ามไปอยู่กับใครนะ เราต้องอยู่กับเค้าเท่านั้น เรากดดันเราทุกข์เราไม่มีความสุขไม่เคยได้ไปเที่ยวแบบคนอื่นโดนตีอย่างหนักเราต้องทนและเก็บไว่บาวครั้งระบายให้เพื่อนเพื่อนบอกว่าคงอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิตเราไม่รู้ต้องทำไงพิสูจก็พิสูจแล้วคุยต่อหน้าก็ว่าเราว่าเลี้ยงไม่ดีทุกอย่างก็ส่งให้ขออะไรก็ให้มันดีนะคะแต่เราอยากมีชีวิตของเราท่านไม่เคยให้เราไปไหนนั้นถึงทำให้เราไม่คุยตรงๆได้แต่เก็บและระบายกับตัวเองพี่บอกว่ากูก็เคยเป็นแบบเราเลยตอบกลับว่าไม่เป็นเราพี่ไม่เข้าใจหรอกซึ่งพี่เราเข้าใจเรานะเขาดีกับเราเขาคงรู้ว่าไงเราก๋หลุดไปไม่ได้ เราได้แค่ระบายร้องไห้กับตัวเองแค่นั้นค่ะ ขอบคุณที่ทุกคนอ่านนะคะมันอาจจะยาวแต่นั้นมันคือสิ่งที่เราเจอมีคำแนะนำไรก็บอกมาได้นะคะขอบคุณค่ะ
เราเครียดหนักมากเลยค่ะ