สวัสดี เราอายุจะใกล้ 40 แล้วว ไม่เคยมีแฟน มีแต่รักเขาข้างเดียวและติ๊งต่างว่าเขาเป็นแฟน เราเป็นซึมเศร้าจนกลายมาเป็นไบโพล่าร์แต่สมัยเรียนแล้ว
เราคนเจนวาย สมัยเด็กของเจนวายเลยมีการไม่ยอมรับคนประเภทนี้ ทั้งต้องโดนกลั่นแกล้งสารพัด โดน Bully ทุกทาง และใจเราไม่แกร่งพอ เราเกลียดตัวเอง เลยทำให้เราเก็บกดจนเป็นซึมเศร้า เราเข้ากับใครไม่ได้ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เรา เขามองเราเป็นตัวเชื้อโรคที่น่าขยะแขยงทั้งชายหญิงและครู เราไม่ได้เข้าถึงการรักษาเพราะตอนนั้น 30 บาทยังไม่มี ทำให้อาการเราหนักกว่าเดิม เพราะค่ารักษาแพงมาก เราเลยเรียนต่อไม่ได้เพราะเราเข้าอะไรกับใครและสังคมไม่ได้เลย วัน ๆ อยู่บ้านเราได้แต่กรีดร้องทุบข้าวของ ตอนเราเริ่มเป็นวัยรุ่น เรามีคนเข้ามาในชีวิตมากมาย แต่เราไม่รู้ว่าเขาเข้ามาด้วยเรื่องอะไร ทำให้เราพลาดกับโอกาสดี ๆ หลายครั้ง (ไม่ได้หลับนอนกัน ตอนนั้นไม่เข้าใจเรื่องความรักด้วย คุยกับเราสักพักรู้ว่าเราไม่เต็มบาทเขาก็หนีชิ่งไป) เราเสียเวลากับชีวิตซึมเศร้ามา 10 กว่าปี จนอายุเริ่มเข้าเลข 3 เราแอบชอบรุ่นน้องคนนึงมากแบบคลั่งเขามาก แต่เขาก็ตัดขาดจากเราเพราะเราล้ำเส้นความเป็นเพื่อนร่วมงาน และเหยียดว่าเราอ้วนปล่อยตัวเอง ถ้าไม่รักตัวเองก่อนใครจะมารัก เราเลยลุกขึ้นมาปฏิวัติตนเอง ออกกำลังกาย ผอม หุ่นดี หน้าแก้มตอบลง เราเริ่มมีคนเข้ามาหามากขึ้นกว่าสมัยวัยรุ่น แต่ทุกคนก็ต้องการแต่ร่างกายเราทั้งนั้นเลย เราเลยเลิกเล่นแอพ การที่เราไม่กล้ารับใครเข้ามาในใจเลย เราก็ไม่ได้อะไรกลับมาเช่นกัน มีคนเข้ามาทำให้เราสดชื่นคุยกันสม่ำเสมอ เราตอบรับรักแล้วเขาก็ปฏิเสธเราทั้ง 2 ครั้ง เพราะเขาไม่แน่ใจตัวเองว่ารักเราจริงหรือเปล่า สุดท้ายเขาก็มีแฟนและเฟดตัวออกจากเราไป ตอนนี้เราก็แค่คนหมดสมรรถภาพเนื้อตัวเหี่ยวยานจากวัยจะเข้าเลข 4 ความหน้าตาสดใสเบิกบานก็หายไป มีรอยย่นผมหงอก หน้าที่การงานก็ไม่มั่นคงได้เงินเดือน 9,000 เงินเก็บไม่มีเป็นของตัวเองเพราะเราเรียนน้อยและช่วงอายุ17-29 ปีที่เราเสียไปกับซึมเศร้าไบโพล่าร์ที่บ้านคนเดียวเหมือนคนบ้า เราไม่ได้ต้องการอะไรมากนักหรอกอายุขนาดนี้แล้ว เราเตรียมหนทางชีวิตให้ตนเองแล้ว ว่าถ้าเรายืนด้วยลำแข้งตนเองไม่ได้ก่อนอายุ 60 คือเราจะปลิดชีพตนเอง เราไม่อยากทรมาน ชีวิตคนเราแสนสั้นยิ่งนัก แทนที่จะตักตวงความสุขให้ตนเอง แต่เราเลือกที่จะกอดหมาดำแห่งความซึมเศร้าและขังตัวเองไว้ เราไม่ปลดล็อกตนเองเพราะรู้ว่าทำแบบนั้นไปเราก็ตายเร็วเช่นกัน(น้ำแข็งจั่วสดลงทวีตไม่ซ้ำหน้า) กรวดก็คือกรวดอยู่ดีอ่ะเนอะ ย่อยสลายเป็นผงดิน ชีวิตเราไม่มีวันโงหัวขึ้นใด ๆ ได้อีกแล้วล่ะ ขอบคุณเพื่อน ๆ พันทิปที่ @ เราคราวก่อนและจากไปด้วย เรารู้สึกดีที่มีเพื่อนในโลกอินเตอร์เน็ตบ้าง แต่ชีวิตหลายคนทำให้เราซึมเศร้าเพราะเราเปรียบเทียบตัวเองกับเขา แค้มีงานและเงินมั่นคง เราก็มีความสุขแล้ว อะไร ๆ ก็ต้องใช้เงิน แต่ตอนนี้เราก็ไม่มี เพราะเราเกิดอุบัติเหตุรถชนขาหักทำให้เราตกงานทันที ฝ่ายคู่กรณีไม่มีไม่หนีไม่จ่าย รอฟ้องเอา ชีวิตเราจะตกต่ำลงได้แค่ไหนก็เอาให้มันต่ำสุด ๆ ไปเลย เราพร้อมรับแล้วล่ะ ชีวิตคืออะไร ความหมายของการมีอยู่ของชีวิตคืออะไร หรือว่ามันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว
ขอที่ระบาย
เราคนเจนวาย สมัยเด็กของเจนวายเลยมีการไม่ยอมรับคนประเภทนี้ ทั้งต้องโดนกลั่นแกล้งสารพัด โดน Bully ทุกทาง และใจเราไม่แกร่งพอ เราเกลียดตัวเอง เลยทำให้เราเก็บกดจนเป็นซึมเศร้า เราเข้ากับใครไม่ได้ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เรา เขามองเราเป็นตัวเชื้อโรคที่น่าขยะแขยงทั้งชายหญิงและครู เราไม่ได้เข้าถึงการรักษาเพราะตอนนั้น 30 บาทยังไม่มี ทำให้อาการเราหนักกว่าเดิม เพราะค่ารักษาแพงมาก เราเลยเรียนต่อไม่ได้เพราะเราเข้าอะไรกับใครและสังคมไม่ได้เลย วัน ๆ อยู่บ้านเราได้แต่กรีดร้องทุบข้าวของ ตอนเราเริ่มเป็นวัยรุ่น เรามีคนเข้ามาในชีวิตมากมาย แต่เราไม่รู้ว่าเขาเข้ามาด้วยเรื่องอะไร ทำให้เราพลาดกับโอกาสดี ๆ หลายครั้ง (ไม่ได้หลับนอนกัน ตอนนั้นไม่เข้าใจเรื่องความรักด้วย คุยกับเราสักพักรู้ว่าเราไม่เต็มบาทเขาก็หนีชิ่งไป) เราเสียเวลากับชีวิตซึมเศร้ามา 10 กว่าปี จนอายุเริ่มเข้าเลข 3 เราแอบชอบรุ่นน้องคนนึงมากแบบคลั่งเขามาก แต่เขาก็ตัดขาดจากเราเพราะเราล้ำเส้นความเป็นเพื่อนร่วมงาน และเหยียดว่าเราอ้วนปล่อยตัวเอง ถ้าไม่รักตัวเองก่อนใครจะมารัก เราเลยลุกขึ้นมาปฏิวัติตนเอง ออกกำลังกาย ผอม หุ่นดี หน้าแก้มตอบลง เราเริ่มมีคนเข้ามาหามากขึ้นกว่าสมัยวัยรุ่น แต่ทุกคนก็ต้องการแต่ร่างกายเราทั้งนั้นเลย เราเลยเลิกเล่นแอพ การที่เราไม่กล้ารับใครเข้ามาในใจเลย เราก็ไม่ได้อะไรกลับมาเช่นกัน มีคนเข้ามาทำให้เราสดชื่นคุยกันสม่ำเสมอ เราตอบรับรักแล้วเขาก็ปฏิเสธเราทั้ง 2 ครั้ง เพราะเขาไม่แน่ใจตัวเองว่ารักเราจริงหรือเปล่า สุดท้ายเขาก็มีแฟนและเฟดตัวออกจากเราไป ตอนนี้เราก็แค่คนหมดสมรรถภาพเนื้อตัวเหี่ยวยานจากวัยจะเข้าเลข 4 ความหน้าตาสดใสเบิกบานก็หายไป มีรอยย่นผมหงอก หน้าที่การงานก็ไม่มั่นคงได้เงินเดือน 9,000 เงินเก็บไม่มีเป็นของตัวเองเพราะเราเรียนน้อยและช่วงอายุ17-29 ปีที่เราเสียไปกับซึมเศร้าไบโพล่าร์ที่บ้านคนเดียวเหมือนคนบ้า เราไม่ได้ต้องการอะไรมากนักหรอกอายุขนาดนี้แล้ว เราเตรียมหนทางชีวิตให้ตนเองแล้ว ว่าถ้าเรายืนด้วยลำแข้งตนเองไม่ได้ก่อนอายุ 60 คือเราจะปลิดชีพตนเอง เราไม่อยากทรมาน ชีวิตคนเราแสนสั้นยิ่งนัก แทนที่จะตักตวงความสุขให้ตนเอง แต่เราเลือกที่จะกอดหมาดำแห่งความซึมเศร้าและขังตัวเองไว้ เราไม่ปลดล็อกตนเองเพราะรู้ว่าทำแบบนั้นไปเราก็ตายเร็วเช่นกัน(น้ำแข็งจั่วสดลงทวีตไม่ซ้ำหน้า) กรวดก็คือกรวดอยู่ดีอ่ะเนอะ ย่อยสลายเป็นผงดิน ชีวิตเราไม่มีวันโงหัวขึ้นใด ๆ ได้อีกแล้วล่ะ ขอบคุณเพื่อน ๆ พันทิปที่ @ เราคราวก่อนและจากไปด้วย เรารู้สึกดีที่มีเพื่อนในโลกอินเตอร์เน็ตบ้าง แต่ชีวิตหลายคนทำให้เราซึมเศร้าเพราะเราเปรียบเทียบตัวเองกับเขา แค้มีงานและเงินมั่นคง เราก็มีความสุขแล้ว อะไร ๆ ก็ต้องใช้เงิน แต่ตอนนี้เราก็ไม่มี เพราะเราเกิดอุบัติเหตุรถชนขาหักทำให้เราตกงานทันที ฝ่ายคู่กรณีไม่มีไม่หนีไม่จ่าย รอฟ้องเอา ชีวิตเราจะตกต่ำลงได้แค่ไหนก็เอาให้มันต่ำสุด ๆ ไปเลย เราพร้อมรับแล้วล่ะ ชีวิตคืออะไร ความหมายของการมีอยู่ของชีวิตคืออะไร หรือว่ามันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว