ปัญหาครอบครัวเรื้อรัง

สวัสดีค่ะ เราอายุ19 เรามีปัญหาเรื้อรังกับครอบครัวมากๆ ปกติปัญหาเรื่องอื่นเข้ามาเราจะผ่านไปได้ แต่พอเรื่องครอบครัวแล้วมันบั่นทอนจิตใจมากๆ เรื่องเล็กๆในบ้านกลับเป็นปัญหาใหญ่ จนเรารู้สึกไร้บ้านค่ะ เราเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ แน่นอนว่าพ่อกับแม่ส่งเราเรียนแต่ ที่เจ็บปวดมากๆคือคำพูดของแม่(เขาหวังดีกับเราแหละ) เรายังหาเงินไม่ได้เรารู้ แต่แม่ชอบพูดว่าเราผลาญเงินไปวันๆ(เวลาแม่โกรธค่ะ) เรารับรู้ถึงอคติของแม่อย่างบอกไม่ถูกนะ จนวันนึงแม่หลุดพูดว่า ตั้งแต่เรากลับมาบ้าน บ้านก็มีปัญหา เราเป็นตัวปัญหา เราเสียใจมากเลยค่ะ แต่เรารักแม่มาก เรารู้สึกบ้านไม่ค่อย support เราเลย แต่ทุกวันนี้เราพยายามพัฒนาชีวิตตัวเองตลอดเรายอมรับว่าเราไม่ได้ช่วยงานแม่มากค่ะ แต่เราช่วยตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ละมาอ่านหนังสือทุกวัน แต่แม่คิดว่าเรานั่งเฉยๆ ยังไม่หาเงินเลยไม่เหนื่อยอะไร ไม่สงสารพ่อแม่ แต่ตัวเราจริงๆคือกดดันมากไม่ว่าจะความหวังที่พ่อฝากไว้  เราเลยไม่ได้ช่วยธุรกิจที่บ้านมากมายนะ เพราะเราสอบอีกสองเดือนข้างหน้า จริงๆแล้วปัญหามันอยู่ที่ว่าแม่คิดว่าเราสบายค่ะและอยากข่มแม่ตลอด(แม่พูดออกมาเราเลยรู้) แม่ชอบพูดบั่นทอนจนเรามีชีวิตแบบรู้สึกผิด เราอยากออกจากมหาลัยมากๆแต่ก็ทำไม่ได้ ตัวเราชอบเถียงกลับด้วยค่ะเวลาแม่พูดจี้ปมเราไรงี้ เรารู้สึกรับไม่ไหวเลยจริงๆ เราเป็นลูกคนเดียวของบ้านนะคะ แต่เราอยู่บ้านไม่มีความสุขเลยถึงเราจะรักคนในครอบครัวมากๆแต่เราทนความรู้สึกแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะ ถ้าเรากับแม่ดีกันก็ไม่กี่วันค่ะมันก็กลับมาเป็นแบบเดิมอีก เราอยากให้แม่เห็นสิ่งที่เรากำลังพยายามอยู่ อยากได้กำลังใจมากกว่าคำสบประมาท เราเลยอยู่บ้านได้ไม่นานต้องกลับหอ แต่ใจเราอยากอยู่บ้านนะคะ แต่เรารู้สึกไปแล้วว่าบ้านไม่ใช่บ้านปัญหาเดิมๆจะกลับมาอีก  อยากปรึกษาว่าเราควรออกจากบ้าน(ไปอยู่ในที่ของเรา นั่นก็คือหอค่ะ) หรือยังอยู่ที่นี่ต่อ