จะทำงาน แต่พ่อไม่เข้าใจ!

สวัสดีค่ะ เราอายุปีนี้16 กำลังจะเข้าปวช.1ค่ะ เราคิดตั้งแต่ม.3แล้วว่าถ้าเราเข้าปวช.1แล้วเราจะหางานทำ เพราะความอยากได้ของเรามันมากกว่าเงินที่เราได้รับจากแม่ค่ะ แล้วบ้านเราก็ไม่ได้มีฐานะอะไร แม่เราเป็นคนหาเงินค่ะ ส่วนพ่อเราไม่ พ่อเราเป็นคนประเภทที่พูดง่ายๆนะคะ คือไม่มีความรับผิดชอบ เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ใครๆก็ต่างมองว่าเป็นลูกคนที่2 คือแม่เรามีเราเป็นลูกคนเดียวค่ะ ตอนแรกพ่อกับแม่ทำงานกับน้าเราค่ะ น้าเรามีร้านขายของชำเลยให้แม่เราเป็นคนขาย แม่เราก็อยุ่ในฐานะลูกจ้างแต่อยุ่กันเป็นครอบครัว พ่อเราไม่เคยจ่ายค่าเทอม หรือรับผิดชอบครอบครัวอะไรนอกจากเวลาไปเล่นมวยแล้วชนะมาเลี้ยงขนม บางทีพ่อเราเอาเงินเดือนไปใช้จนหมด มาขอแม่เรา แล้ววันนึงพ่อเราก็ไปอยู่ต่างจังหวัดเหตุเพราะทะเลาะกับแม่ พ่อเราไปอยู่นู้นก็ได้แต่โทรมาขอเงินแม่เราค่ะ พอมีงานทำก็ทำสวนได้เงินเดือนแค่หลักพัน ยังเลี้ยงตัวเองไม่ได้ก็มาขอแม่เราเพิ่ม รถที่พ่อเราใช้อยุ่ก็เป็นรถของน้าที่ขายให้แม่เราแม่เราก็เป็นคนซื้อ ผ่อน แล้วไหนจะค่ารถมอไซต์เราอีก เราเลยคิดจะทำงานค่ะ รายได้อาจจะไม่ได้ช่วยแม่เราได้ แต่มันก็ทำให้เราขอเงินแม่น้อยลง รายได้วันละ300บาท เราตั้งใจจะทำจริงๆ เราติดต่อเจ้าของไว้แล้ว กำลังจะได้ไปสัมภาษณ์ค่ะ อันนี้เป็นงานที่ขายตามตลาดนัดคนเดิน อะไรแบบนี้ เราขอแม่แม่เราให้ค่ะ แต่พอโทรหาพ่อ พ่อเราไม่ให้ เรารู้ค่ะว่าพ่อเป็นห่วง เลิกงานก็แล้วแต่ที่ๆเราได้ทำ ช้าสุดอาจจะ4ทุ่มนิดๆ บ้านเราอยุ่ไกลค่ะแต่เป็นแหล่งท่องเที่ยวจริงๆตอนเราได้รถใหม่ๆบางทีเรากลับบ้าน3ทุ่ม เพราะเที่ยวถเลถไลเราก็เลยคิดว่าเราทำได้ไม่มีปัญหาค่ะ พ่อบอกเราว่ามันดึก ทั้งๆที่เราบอกพ่อไปว่าเลิก1ทุ่มอย่างที่บอกค่ะว่าเรารุ้ว่าเป็นห่วงเราก็บอกว่าทำงานให้มันได้เงิน ดีกว่ามาเป็นภาระแม่ เอาจริงๆเราก็พูดให้กระทบพ่อด้วย พ่อเราก็บอกว่าทีแบบนี้ทำมาเป็นคิดได้ ทำตามเพื่อนบ้างละ พ่อเราพูดเหมือนเราทำเป็นเล่น คือเราจริงจัง เราคิดว่าเราจะพยายาม ไอประโยคที่ว่ามีหน้าที่เรียนก็เรียนอันนี้เรารู้เราทำงานไม่ใช่ว่าเราจะไม่เรียน เรียนเราเรียนอยุ่แล้ว เราอยากมีเงินใช้ค่ะ ได้กินได้ใช้อยากได้อะไรไม่เป็นภาระแม่ พอเราจะทำไม่ให้ทำ พอจะขอไม่มีให้ ทำไมชีวิตเรามันมีแต่เรื่องย้อนแย้งคะ เราจะทำยังไงดี