คือเป็นเพื่อนที่เรียนมัธยมมาด้วยกัน แต่ตอนนั้นคือรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร เรียนด้วยกัน คุยกันแบบเป็นธรรมชาติมากๆ เพื่อนเป็นคนเฟรนลี่ น่ารักกับทุกคนดีค่ะ เพื่อนชอบโทรมาปรึกษาโน่นนี่แต่เค้าก็คุยแบบนี้กับเพื่อนคนอื่นที่สนิทอีก 3-4 คน จนเข้ามหาลัย เพื่อนไปเรียนที่กทม.
ส่วนเราเรียนมหาลัยแถวบ้าน พอเราได้เจอคนในสังคมเยอะๆแล้ว เรารู้สึกว่าเพื่อนเรา เค้าเป็นผช ที่หายากคนนึง 555
มีหลายสิ่งที่พอนึกย้อนกลับไปแล้วทำให้รู้สึกประทับใจ เช่น เค้าจะชอบอธิบายในเรื่องที่เรางงๆ ให้เราเข้าใจได้ง่ายขึ้น
พออธิบายเสร็จก็จะถามว่า เข้าใจมั้ย? เราเป็นคน โลว เทค มาก ขนาด facebook เค้ายังสมัครให้เราเลย เค้าเป็นคนตรงเวลาดีค่ะ
เคยต้องเดินไปเรียนพิเศษคอร์สเดียวกันตอน 8 โมงเช้าก็ไม่เคยสาย มีบางวันเราง่วงเผลอน้ำลายไหลลงบนสมุดจด 55 เค้าก็ไม่เคยบ่นหรือล้ออะไรนะ
พอเรากลับมาอ่านที่จดไม่รู้เรื่อง มันลางๆเพราะโดนน้ำลายเราเอง ต้องยืมของเค้ามาจดอีก อีกหลายเรื่องอ่ะ
เราเพิ่งมารู้ตัวว่าชอบเพื่อนคนนี้ตอนเราอยู่ปี 2 ที่เรียนคนละที่กัน มีช่วงปิดเทอมได้ไปเที่ยวกินข้าวกับเค้า 2 คนเพราะเพื่อนอีกคนดันไม่ว่าง
เราแอบดีใจมากกกก และตอนนั่งคุยกับเค้าเราก็พยายามจำรอยยิ้ม แววตาและ เสียงหัวเราะ ของเค้าให้ได้มากที่สุด เพราะเหมือนจะรู้ว่า
ถ้าวันนึงเรากักเก็บความรู้สึกไว้ไม่อยู่ เราก็คงไม่มีโอกาสได้มานั่งหัวเราะกับเค้าแบบนี้อีกแล้ว
จนมีอยู่ช่วงนึงที่เค้าคงยุ่งเรียนหนัก ทักไปหาแล้วเค้าไม่ค่อยตอบ เราเลยหงุดหงิด เหวี่ยงๆ วีนๆ ใส่เค้าไปบ้าง จนทะเลาะกันแต่เราจำไม่ได้ว่าคุยอะไรไปบ้าง จำได้เพียงแค่ที่เค้าบอกว่า เราทำตัวไม่เหมาะสม เราอยากจะไม่เกทในสิ่งที่เค้าพูด เราก็ตั้งสติ แล้วหยุดติดต่อกับเค้า
จนวันนึงซึ่งเป็นช่วงที่เค้าเรียนจบแล้ว แต่เรายังเรียนอยู่ เราต้องไปเป็นเพื่อนเพื่อนอีกคนที่งานซึ่งมีการรวมตัวของเพื่อนๆชั้นมัธยมที่กทม เราก็อ่ะ กลั้นใจไปเจอก็ได้ เราคิดว่าคงลืมเค้าแล้วแหละ พอเจอกันก็พยายามพูดคุยปกตินะ เรากับเค้าได้ติดต่อกันอีกครั้ง เค้าทักเรามาก่อน แต่คุยไปสักพักก็เป็นเหมือนเดิม คือ เค้าไม่ค่อยตอบ เราก็ใจร้อนอันเฟรนเค้าไปเลย แล้วก็ไม่ได้ติดต่อไม่ได้รับรู้ความเป็นไปของเค้าอีกเลยตลอด 3 ปี
ตลอด 3 ปีคือเราก็เรียนหนัก ยุ่งๆ บางทีก็แอบคิดว่าการที่ไม่ติดต่อเค้าแล้ว อาจจะทำให้เค้าสบายใจมากกว่า เฮ้อ เพิ่งรู้ว่าแอบชอบเพื่อนตัวเองมันอึดอัดขนาดเน้ เราไม่สามารถจะรับรู้เรื่องราวของเค้าได้เลย แม้จะยังคิดถึงอยู่ตลอด เป็นเพราะว่าการไปถามข้อมูลจากเพื่อนที่เป็นคนกลางก็อาจจะทำให้เพื่อนลำบากใจ ทำได้มากที่สุดจริงๆก็คือ เจอกันในฝัน แบบรู้สึกว่า อื้ม ในฝันก็ยังดีอ่ะ
ตอนนี้เราจะเรียนจบแล้ว คือ ไม่แน่ใจว่าจะโทรไปบอกชอบเค้าดีมั้ยคะ เราไม่เคยบอกเลย เราอยากรู้ว่าเค้าเป็นยังไงบ้าง
รู้แค่เพียงเค้าย้ายที่ทำงาน และ ไม่เคยมีแฟนเลย มีข้อมูลแค่นี้ ฮืออออ
ไม่รู้ว่าการทำตามความรู้สึกของตัวเอง จะไปทำให้เค้าลำบากใจมากมั้ย
บอกชอบเพื่อนดีมั้ยคะ แอบชอบเค้ามาหลายปีแล้วค่ะ
ส่วนเราเรียนมหาลัยแถวบ้าน พอเราได้เจอคนในสังคมเยอะๆแล้ว เรารู้สึกว่าเพื่อนเรา เค้าเป็นผช ที่หายากคนนึง 555
มีหลายสิ่งที่พอนึกย้อนกลับไปแล้วทำให้รู้สึกประทับใจ เช่น เค้าจะชอบอธิบายในเรื่องที่เรางงๆ ให้เราเข้าใจได้ง่ายขึ้น
พออธิบายเสร็จก็จะถามว่า เข้าใจมั้ย? เราเป็นคน โลว เทค มาก ขนาด facebook เค้ายังสมัครให้เราเลย เค้าเป็นคนตรงเวลาดีค่ะ
เคยต้องเดินไปเรียนพิเศษคอร์สเดียวกันตอน 8 โมงเช้าก็ไม่เคยสาย มีบางวันเราง่วงเผลอน้ำลายไหลลงบนสมุดจด 55 เค้าก็ไม่เคยบ่นหรือล้ออะไรนะ
พอเรากลับมาอ่านที่จดไม่รู้เรื่อง มันลางๆเพราะโดนน้ำลายเราเอง ต้องยืมของเค้ามาจดอีก อีกหลายเรื่องอ่ะ
เราเพิ่งมารู้ตัวว่าชอบเพื่อนคนนี้ตอนเราอยู่ปี 2 ที่เรียนคนละที่กัน มีช่วงปิดเทอมได้ไปเที่ยวกินข้าวกับเค้า 2 คนเพราะเพื่อนอีกคนดันไม่ว่าง
เราแอบดีใจมากกกก และตอนนั่งคุยกับเค้าเราก็พยายามจำรอยยิ้ม แววตาและ เสียงหัวเราะ ของเค้าให้ได้มากที่สุด เพราะเหมือนจะรู้ว่า
ถ้าวันนึงเรากักเก็บความรู้สึกไว้ไม่อยู่ เราก็คงไม่มีโอกาสได้มานั่งหัวเราะกับเค้าแบบนี้อีกแล้ว
จนมีอยู่ช่วงนึงที่เค้าคงยุ่งเรียนหนัก ทักไปหาแล้วเค้าไม่ค่อยตอบ เราเลยหงุดหงิด เหวี่ยงๆ วีนๆ ใส่เค้าไปบ้าง จนทะเลาะกันแต่เราจำไม่ได้ว่าคุยอะไรไปบ้าง จำได้เพียงแค่ที่เค้าบอกว่า เราทำตัวไม่เหมาะสม เราอยากจะไม่เกทในสิ่งที่เค้าพูด เราก็ตั้งสติ แล้วหยุดติดต่อกับเค้า
จนวันนึงซึ่งเป็นช่วงที่เค้าเรียนจบแล้ว แต่เรายังเรียนอยู่ เราต้องไปเป็นเพื่อนเพื่อนอีกคนที่งานซึ่งมีการรวมตัวของเพื่อนๆชั้นมัธยมที่กทม เราก็อ่ะ กลั้นใจไปเจอก็ได้ เราคิดว่าคงลืมเค้าแล้วแหละ พอเจอกันก็พยายามพูดคุยปกตินะ เรากับเค้าได้ติดต่อกันอีกครั้ง เค้าทักเรามาก่อน แต่คุยไปสักพักก็เป็นเหมือนเดิม คือ เค้าไม่ค่อยตอบ เราก็ใจร้อนอันเฟรนเค้าไปเลย แล้วก็ไม่ได้ติดต่อไม่ได้รับรู้ความเป็นไปของเค้าอีกเลยตลอด 3 ปี
ตลอด 3 ปีคือเราก็เรียนหนัก ยุ่งๆ บางทีก็แอบคิดว่าการที่ไม่ติดต่อเค้าแล้ว อาจจะทำให้เค้าสบายใจมากกว่า เฮ้อ เพิ่งรู้ว่าแอบชอบเพื่อนตัวเองมันอึดอัดขนาดเน้ เราไม่สามารถจะรับรู้เรื่องราวของเค้าได้เลย แม้จะยังคิดถึงอยู่ตลอด เป็นเพราะว่าการไปถามข้อมูลจากเพื่อนที่เป็นคนกลางก็อาจจะทำให้เพื่อนลำบากใจ ทำได้มากที่สุดจริงๆก็คือ เจอกันในฝัน แบบรู้สึกว่า อื้ม ในฝันก็ยังดีอ่ะ
ตอนนี้เราจะเรียนจบแล้ว คือ ไม่แน่ใจว่าจะโทรไปบอกชอบเค้าดีมั้ยคะ เราไม่เคยบอกเลย เราอยากรู้ว่าเค้าเป็นยังไงบ้าง
รู้แค่เพียงเค้าย้ายที่ทำงาน และ ไม่เคยมีแฟนเลย มีข้อมูลแค่นี้ ฮืออออ
ไม่รู้ว่าการทำตามความรู้สึกของตัวเอง จะไปทำให้เค้าลำบากใจมากมั้ย