พ่อของผม คุณคิดว่าไง

ผมอายุ17 เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ผมยังเรียนอยู่แต่ก็ทำงานช่วยครอบครัวไปด้วย มันติดตรงที่พ่อของผม ตอนผมทำงานขับรถไถ แล้วมันพังทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดของผม ต่อให้ใครมาขับมันก็พัง ยังไม่จบเพียงเท่านี้ ตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยเห็นพ่อผมทำงานบ้านชาวยแม่เลยสักครั้งไม่เคยทำอาหาร แกเป็นคนงอมืองอเท้าไม่ทำอะไร แม้กระทั่งจะกินน้ำก็จะใช้ผมและน้องๆเสมอไม่ว่าผมหรือน้องจะไม่เต็มใจก็ตาม แกไม่เคยเอาเงินเดือนให้แม่เลย แกไม่เคยทำงานเองด้วยซ้ำแกมันจะแก้ปัญหาด้วยการจ้างคนอื่นมาทำนู้นนี่ให้ตลอด แม้ว่ามันจะเล็กน้อยแค่ไหนแกก็จะจ้างหรือไม่ก็ใช้คนอื่น แกมักจะทำให้ผมร้องไห้อยู่เสมอ ผมไม่ใช่คนที่ร้องไห้ง่ายด้วยซ้ำ แม้แต่ตอนผมน้ำตาไหลแกยังไม่เคยปลอบ ขอโทษหรือรู้สึกเสียด้วยซ้ำ ที่ผมยังทนไม่หนีออกจากบ้านเพราะแม่ ผมรักแม่และน้องๆมาก มากจนไม่กล้าหนีไปไหนจากแม่เลย ภาพจำของผมตั้งแต่เด็กเรื่องพ่อมันเหมือนฝันร้ายถึงแม้แกจะไม่ใช้กำลัง แต่แกก็ทำร้ายจิตใจคนรอบข้างไปสาหัด ผมพยายามจะใจเย็นทุกครั้งที่ต้องคุยกับแกเพราะเหมือนคำพูดของแกมันชวนหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา ที่เล่ามานี่ยังไม่ใช่ทั้งหมด ทุกวันนี้ผมเหมือนระเบิดที่เก็บกดมานาน ถึงแม้จะแอบไปร้องไห้คนเดียวบ่อยๆก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย แม่ของผมผู้ที่ทุกข์ใจเสียยิ่งกว่าใครแกมันจะพูดให้ผมฟังเสมอว่าชีวิตคู่ล้มเหลว ผมอาจจะบาปก็ได้พูดถึงแกแบบนี้ แต่บางทีการระบายลงที่ไหนสักที่อาจช่วยผมได้ ผมจะรีบเรียนให้จบ มีเงินเดือนเยอะๆ มาพาแม่กับน้องๆหนีไปให้ไกลจากผู้ชายคนนี้ ขอบคุณที่รับฟังครับ