เรื่องเริ่มต้นจาก การตัดสินใจลาออกจากงานแล้วกลับมาอยู่บ้านจากการแบกรับภาระไม่ไหวเลยทำให้ได้รู้ความจริงว่าพ่อเลี้ยงนอกใจแม่
จริงๆแล้วเราจับได้3ครั้งแล้วว่าเขานอกใจแม่แต่เราเลือกไม่บอกแม่เราเลือกที่จะคุยกับเขาตรงๆว่าไม่ควรทำอย่างนี้แต่พอครั้งสุดท้ายก็คือครั้งที่4เขากลับมาบ้านจากการไปทำงานต่างจังหวัดปรกติจะกลับมาอยู่ประมาน3วันหรือมากกว่านั้นทุกครั้งที่มาเราจะขอเล่นโทรศัพท์ได้ครั้งนี้แปลกพอจับโทรศัพท์แล้วโมโหเราก็เลยสงสัยพอตกกลางคืนก็เลยแอบเอาโทรศัพท์มาดูเห็นข้อความ ที่เขาส่งหากัน'พี่หายไปไหนมา, คิดถึงนะ' ผู้หญิงคนนั้นก็ส่งเลขบัญชีมาให้ แชทซื้อยาให้ฟิตมีสมรรถนะทางเพศ 1ซองต่อน้ำเท่าไหร่กินยังไง
เราก็เลือกที่จะคุยส่วนตัวเหมือนเคย แต่เขาก็ปัดว่าไม่มีอะไรแถมหัวเราะกลบเกลื้อนเราก็บอกว่ามันไม่ตลกจะทำให้เป็นเรื่องเล่นๆไม่ได้ถ้ายังไม่เลิกจะบอกแม่นะ สรุปเขาก็ไม่เลิกเราเลยเลือกที่จะบอกแม่ ว่าเขามีคนอื่น แม่ก็โทรไปถามคุยไปหัวเราะไปยิ้มไปถามว่าทำไมมีคนอื่นคุยกับคนอื่นหรอ เราก็งงทำไมถึงยิ้มหัวเราะคุยเข้าข้างเขาว่าไม่มีอะไรถามว่าซื้อยาฟิตๆมากินหรอ เขาบอกมือลั่นไปโดน เราก็เดือดเลยเราหลักฐานการแชทให้แม่ดู แม่ก็โทรไปคุยกับเขาแต่ไม่ได้คุยให้เราได้ยิน สรุปแม่เชื่อเขาไม่รู้เขาคุยกันยังไง มาบอกให้เราปลง ปล่อยวาง ให้ไปขอโทษเขา ขอโทษแทนน้องที่ไปโพสว่าเขา(น้องเราโพสว่า ความลับไม่มีในโลก) เขามีบุญคุณท่วมหัวเขามีบุญคุณ เขามีบุญคุณ บุญคุณ บุญคุณ แล้วก็บุญคุณ
เราก็บอกว่าเราไม่ผิดทำไมต้องขอโทษในเมื่อต้นเหตุคือการนอกใจแม่ มันคือการไม่ให้เกียรติแม่และครอบครัว พออีกวันแม่ก็มาคุยกับเราอีกว่าเขาตกใจที่โพสแบบนั้น แต่ไม่พูดถึงเรื่องมีผู้หญิงอื่น ให้เรายอมเขา ขอโทษเขา เขามีบุญคุณท่วมหัวเขามีบุญคุณ เขามีบุญคุณ บุญคุณ บุญคุณ เราด้วยความที่อดทนมานานหลายวันเราสติแตกเราโยนมือถือกระเป๋าตังค์เขาไปไหนบ้านได้ยินเสียงกระจกแตกแต่ไม่รู้โดนอะไร เราวิ่งออกจากบ้านคิดแค่ว่าอยู่ไม่ได้แล้วเขาตะโกนด่าเราตามหลัง อีน่าทำไมถึงทำแบบนี้ ญาติพี่น้องวิ่งตามเรากลัวเราไปไกลบอกเราใจเย็นๆ ตอนนั้นทุกอย่างชาร้องไห้ความรู้สึกเหมือนโดนทิ้งเป็นความรู้สึกที่แม่ทิ้งเราไว้กับน้าตั้งแต่เด็กๆมันน้อยใจทำไมแม่ไม่เอาเราทำไมถึงยอมเชื่อเขาได้ง่ายๆ แม่วิ่งตามมามาจับมือเราขอโทษเราเอาเรากลับบ้านเราก็พูดตลอดทางทำไมถึงไม่ว่าไม่ด่าเขาเรื่องที่เขามีคนอื่น ทำไมถึงยอม พอกลับมาบ้านเราก็ถามเขาว่าขอดูสมุดบัญชีเงินฝากที่ส่งมาให้ทุกเดือนๆ กับทองของเราที่เราซื้อไว้หน่อย(ทองเป็นทองที่แม่เราเอาไปจำนำเอาเงินให้พ่อเลี้ยงเสร็จแล้วเอาใบจำนำมาให้เราไปตัดดอกเราก็เลยทำงานพาสทามระหว่างเรียนหาเงินไถทองออกมา แล้วเราก็เลือกบอกว่าทองนี้เป็นของเราเราจะเก็บไว้เอง พอเราเผลอ ก็ไปแอบไปเอามาพอเราถามก็บอกจะเก็บไว้ให้) ต่อ เราขอดูสมุดเงินฝากคือเงินไม่เลอ ทองแม่ก็ขายหมดแล้ว ให้พ่อเลี้ยงหมดเขากลับบ้านมาเอาทีละหมื่นเขาก็เลยให้เขา เราเสียใจมากเราถามแม่ ว่าทองนะเป็นสมบัติของลูกทำไมแม่ถึงให้เขา แม่บอกเขาขอ เราเหนื่อยมากเราร้องไห้เหนื่อยมากแม่บอกว่าเขาจะไม่เอาพ่อเลี้ยงคืน บอกว่าเราควรภูมิใจในตัวแม่ บอกเราขอเริ่มต้นใหม่ขอเป็นแม่ที่ดีขอโทษลูก เราก็ยอมให้อภัยเราพร้อมเริ่มต้นใหม่ เราก็ยอมเพราะรักแม่ พอข้ามวันแม่เราเปลี่ยนไม่คุยกับเราพร้อมกับยื่นเงินให้เรา 900 บาท แล้วบอกว่าครบสี่หมื่นเมื่อไหร่บอกด้วย เรา งง เกิดอะไรขึ้นแล้วเมื่อคืนเหมือนจะเข้าใจกันแล้ว เราปล่อยผ่าน พออีกวันยื่นเงินอีก700แล้วก็บอกว่าครบสี่หมื่นเมื่อไหร่บอกด้วย แล้วก็ไม่คุยกับเรา เราคุยด้วยก็ไม่คุย เป็นอย่างนี้อยู่สี่วันวันสุดท้าย เราถามว่าเป็นอะไร ทำไมถึงไม่พูด เราเข้าใจกันแล้วไม่ใช่หรอทำไมทำแบบนี้ ก็ไม่ตอบเรา เราก็เฉย เขาเดินเข้าห้องไปคุยโทรศัพท์ กับพ่อเลี้ยง บอกเขาว่าเป็นห่วงดูแลตัวเองดีๆ ไม่ต้องห่วงฉันดูแลตัวเองได้ ฉันเป็นหวงนะ พอเราได้ยินเราก็โกรธ อารมณ์น้อยใจเหมือนโดนแม่ทิ้งกลับมาอีกครั้งเราระบายอารมณ์ด้วยการถีบประตูห้องตัวเอง ต่อยกระจกแตกเลือดไหลเต็ม เอาออกมาดูเรา บอกว่าเขาโทรมาก็เลยรับเรารู้สึกว่าเราไม่ไหวแล้วจริงๆเรารู้สึกเหมือนเขาไม่รัก เขาก็ยังพูดอีกว่าเขามีบุญคุณ เราทำงานส่งตัวเองจนเรียนจบเลิกเรียนทำงานเสาร์อาทิตย์รับงานเสริฟ์เช้ากลางวันเย็นกลับบ้านอีกทีตี1ตี2บางทีเช้ามีก็ให้เขาตลอด บางงานเราเสริฟ์ได้500ขอเรา500เห็นเรามีเงินเราให้หมดเราก็คิดไม่เป็นไรพรุ่งนี้มีงานเดี่ยวไปทำงานก็ได้เงินละให้แม่ไป แม่เราไม่คิด บอกเราเนรคุณ ทั้งๆที่เขาสองคนทิ้งเราตั้งแต่เด็กเอาเรามาไว้กับน้าแล้วบอกน้าเราว่าพ่อแม่ติดคุกสงสารเลยเอามาเลี้ยงแต่น้าเราไม่เชื่อเลยคาดคั้นเอาความจริงถึงยอมรับ เราเหนื่อยมากตอนนี้เรายอมถ้อย เราออกจากบ้าน เราเสียใจกับทุกสิ่งที่เราทำลงไปทุกอย่างเราร้องไห้ทุกสันไม่มีวันไหนที่เราไม่คิด หลังจากที่ทะเลาะกันแม่เราโทรไปเล่าให้พ่อเลี้ยงฟังพ่อเลี้ยงโพสด่าเราว่าเราเนรคุณแม่อุ้มท้องมา9เดือนไม่สำนึก เราผิดใช่ไหมเราไม่ดีหรอเราดูแลแม่เราทุกอย่างเราทำงานไกลเราก็ส่งเงินให้ทุกเดือนเดือนละ5000แต่เงินไม่เหลือทองกเราก็ไม่เหลือให้เขาหมดเราเลวใช่ไหมปัญหานี้ควรจะต้องทำยังไงดีเรามองไม่เห็นเลย
พ่อเลี้ยงนอกใจแม่ กับ ความจริงที่แม่ไม่เคยบอก
จริงๆแล้วเราจับได้3ครั้งแล้วว่าเขานอกใจแม่แต่เราเลือกไม่บอกแม่เราเลือกที่จะคุยกับเขาตรงๆว่าไม่ควรทำอย่างนี้แต่พอครั้งสุดท้ายก็คือครั้งที่4เขากลับมาบ้านจากการไปทำงานต่างจังหวัดปรกติจะกลับมาอยู่ประมาน3วันหรือมากกว่านั้นทุกครั้งที่มาเราจะขอเล่นโทรศัพท์ได้ครั้งนี้แปลกพอจับโทรศัพท์แล้วโมโหเราก็เลยสงสัยพอตกกลางคืนก็เลยแอบเอาโทรศัพท์มาดูเห็นข้อความ ที่เขาส่งหากัน'พี่หายไปไหนมา, คิดถึงนะ' ผู้หญิงคนนั้นก็ส่งเลขบัญชีมาให้ แชทซื้อยาให้ฟิตมีสมรรถนะทางเพศ 1ซองต่อน้ำเท่าไหร่กินยังไง
เราก็เลือกที่จะคุยส่วนตัวเหมือนเคย แต่เขาก็ปัดว่าไม่มีอะไรแถมหัวเราะกลบเกลื้อนเราก็บอกว่ามันไม่ตลกจะทำให้เป็นเรื่องเล่นๆไม่ได้ถ้ายังไม่เลิกจะบอกแม่นะ สรุปเขาก็ไม่เลิกเราเลยเลือกที่จะบอกแม่ ว่าเขามีคนอื่น แม่ก็โทรไปถามคุยไปหัวเราะไปยิ้มไปถามว่าทำไมมีคนอื่นคุยกับคนอื่นหรอ เราก็งงทำไมถึงยิ้มหัวเราะคุยเข้าข้างเขาว่าไม่มีอะไรถามว่าซื้อยาฟิตๆมากินหรอ เขาบอกมือลั่นไปโดน เราก็เดือดเลยเราหลักฐานการแชทให้แม่ดู แม่ก็โทรไปคุยกับเขาแต่ไม่ได้คุยให้เราได้ยิน สรุปแม่เชื่อเขาไม่รู้เขาคุยกันยังไง มาบอกให้เราปลง ปล่อยวาง ให้ไปขอโทษเขา ขอโทษแทนน้องที่ไปโพสว่าเขา(น้องเราโพสว่า ความลับไม่มีในโลก) เขามีบุญคุณท่วมหัวเขามีบุญคุณ เขามีบุญคุณ บุญคุณ บุญคุณ แล้วก็บุญคุณ
เราก็บอกว่าเราไม่ผิดทำไมต้องขอโทษในเมื่อต้นเหตุคือการนอกใจแม่ มันคือการไม่ให้เกียรติแม่และครอบครัว พออีกวันแม่ก็มาคุยกับเราอีกว่าเขาตกใจที่โพสแบบนั้น แต่ไม่พูดถึงเรื่องมีผู้หญิงอื่น ให้เรายอมเขา ขอโทษเขา เขามีบุญคุณท่วมหัวเขามีบุญคุณ เขามีบุญคุณ บุญคุณ บุญคุณ เราด้วยความที่อดทนมานานหลายวันเราสติแตกเราโยนมือถือกระเป๋าตังค์เขาไปไหนบ้านได้ยินเสียงกระจกแตกแต่ไม่รู้โดนอะไร เราวิ่งออกจากบ้านคิดแค่ว่าอยู่ไม่ได้แล้วเขาตะโกนด่าเราตามหลัง อีน่าทำไมถึงทำแบบนี้ ญาติพี่น้องวิ่งตามเรากลัวเราไปไกลบอกเราใจเย็นๆ ตอนนั้นทุกอย่างชาร้องไห้ความรู้สึกเหมือนโดนทิ้งเป็นความรู้สึกที่แม่ทิ้งเราไว้กับน้าตั้งแต่เด็กๆมันน้อยใจทำไมแม่ไม่เอาเราทำไมถึงยอมเชื่อเขาได้ง่ายๆ แม่วิ่งตามมามาจับมือเราขอโทษเราเอาเรากลับบ้านเราก็พูดตลอดทางทำไมถึงไม่ว่าไม่ด่าเขาเรื่องที่เขามีคนอื่น ทำไมถึงยอม พอกลับมาบ้านเราก็ถามเขาว่าขอดูสมุดบัญชีเงินฝากที่ส่งมาให้ทุกเดือนๆ กับทองของเราที่เราซื้อไว้หน่อย(ทองเป็นทองที่แม่เราเอาไปจำนำเอาเงินให้พ่อเลี้ยงเสร็จแล้วเอาใบจำนำมาให้เราไปตัดดอกเราก็เลยทำงานพาสทามระหว่างเรียนหาเงินไถทองออกมา แล้วเราก็เลือกบอกว่าทองนี้เป็นของเราเราจะเก็บไว้เอง พอเราเผลอ ก็ไปแอบไปเอามาพอเราถามก็บอกจะเก็บไว้ให้) ต่อ เราขอดูสมุดเงินฝากคือเงินไม่เลอ ทองแม่ก็ขายหมดแล้ว ให้พ่อเลี้ยงหมดเขากลับบ้านมาเอาทีละหมื่นเขาก็เลยให้เขา เราเสียใจมากเราถามแม่ ว่าทองนะเป็นสมบัติของลูกทำไมแม่ถึงให้เขา แม่บอกเขาขอ เราเหนื่อยมากเราร้องไห้เหนื่อยมากแม่บอกว่าเขาจะไม่เอาพ่อเลี้ยงคืน บอกว่าเราควรภูมิใจในตัวแม่ บอกเราขอเริ่มต้นใหม่ขอเป็นแม่ที่ดีขอโทษลูก เราก็ยอมให้อภัยเราพร้อมเริ่มต้นใหม่ เราก็ยอมเพราะรักแม่ พอข้ามวันแม่เราเปลี่ยนไม่คุยกับเราพร้อมกับยื่นเงินให้เรา 900 บาท แล้วบอกว่าครบสี่หมื่นเมื่อไหร่บอกด้วย เรา งง เกิดอะไรขึ้นแล้วเมื่อคืนเหมือนจะเข้าใจกันแล้ว เราปล่อยผ่าน พออีกวันยื่นเงินอีก700แล้วก็บอกว่าครบสี่หมื่นเมื่อไหร่บอกด้วย แล้วก็ไม่คุยกับเรา เราคุยด้วยก็ไม่คุย เป็นอย่างนี้อยู่สี่วันวันสุดท้าย เราถามว่าเป็นอะไร ทำไมถึงไม่พูด เราเข้าใจกันแล้วไม่ใช่หรอทำไมทำแบบนี้ ก็ไม่ตอบเรา เราก็เฉย เขาเดินเข้าห้องไปคุยโทรศัพท์ กับพ่อเลี้ยง บอกเขาว่าเป็นห่วงดูแลตัวเองดีๆ ไม่ต้องห่วงฉันดูแลตัวเองได้ ฉันเป็นหวงนะ พอเราได้ยินเราก็โกรธ อารมณ์น้อยใจเหมือนโดนแม่ทิ้งกลับมาอีกครั้งเราระบายอารมณ์ด้วยการถีบประตูห้องตัวเอง ต่อยกระจกแตกเลือดไหลเต็ม เอาออกมาดูเรา บอกว่าเขาโทรมาก็เลยรับเรารู้สึกว่าเราไม่ไหวแล้วจริงๆเรารู้สึกเหมือนเขาไม่รัก เขาก็ยังพูดอีกว่าเขามีบุญคุณ เราทำงานส่งตัวเองจนเรียนจบเลิกเรียนทำงานเสาร์อาทิตย์รับงานเสริฟ์เช้ากลางวันเย็นกลับบ้านอีกทีตี1ตี2บางทีเช้ามีก็ให้เขาตลอด บางงานเราเสริฟ์ได้500ขอเรา500เห็นเรามีเงินเราให้หมดเราก็คิดไม่เป็นไรพรุ่งนี้มีงานเดี่ยวไปทำงานก็ได้เงินละให้แม่ไป แม่เราไม่คิด บอกเราเนรคุณ ทั้งๆที่เขาสองคนทิ้งเราตั้งแต่เด็กเอาเรามาไว้กับน้าแล้วบอกน้าเราว่าพ่อแม่ติดคุกสงสารเลยเอามาเลี้ยงแต่น้าเราไม่เชื่อเลยคาดคั้นเอาความจริงถึงยอมรับ เราเหนื่อยมากตอนนี้เรายอมถ้อย เราออกจากบ้าน เราเสียใจกับทุกสิ่งที่เราทำลงไปทุกอย่างเราร้องไห้ทุกสันไม่มีวันไหนที่เราไม่คิด หลังจากที่ทะเลาะกันแม่เราโทรไปเล่าให้พ่อเลี้ยงฟังพ่อเลี้ยงโพสด่าเราว่าเราเนรคุณแม่อุ้มท้องมา9เดือนไม่สำนึก เราผิดใช่ไหมเราไม่ดีหรอเราดูแลแม่เราทุกอย่างเราทำงานไกลเราก็ส่งเงินให้ทุกเดือนเดือนละ5000แต่เงินไม่เหลือทองกเราก็ไม่เหลือให้เขาหมดเราเลวใช่ไหมปัญหานี้ควรจะต้องทำยังไงดีเรามองไม่เห็นเลย