ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก

คือว่าเราเคยคบกับคนๆนึงมาเกือบ2 ปีค่ะ แล้วเราเลิกกัน แต่หลังเลิกกันก็คุยกันอยู่บ้างไม่บ่อยเหมือนตอนเป็นแฟนนะคะ คือตอนเป็นแฟนเราจู้จี้จุกจิก อ๊าา คือเราพึ่งเข้าใจก็ตอนเลิกกันแล้วใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ได้คิดทบทวนและไตร่ตรองอย่างดีว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น ทั้งก็เป็นเพราะเราที่ไม่เข้าใจเขา ไม่ให้เวลาเขาเลย พอหลังๆเราก็กันแบบนี้แบบจะพี่นองก็ไม่ใช่ จะแฟนก็ไม่ใช่ หรืออะไรยังไงเราก็ไม่เข้าใจ ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดตอนเขากลับมา เพราะเขาเรียนมหาลัยจะขึ้นปี 2 ส่วนเราก็กำลังขึ้น ม.6 เวลาเขากลับมาเราก็ไปรับบ้างแม่เขาไปรับบ้าง บางทีเอาเราไปไหนมาไหนด้วยจนเราคิดว่าแฟนกันปะวะ5555 คือเราก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันคืออะไร แต่พักหลังคือดีมากนะคะจากการที่ผิดพลาดอะไรไปก็แก้ไขหมด จนกลายเป็นที่มีเหตุผลพอๆกับเขาเลย เพราะเขาเองก็เป็นผู้ใหญ่ทั้งการกระทำและความคิดเลย หลังๆเขาเริ่มจะหลุดพูดเป็นห่วงเราพร้อมแสดงออกมาตลอด แต่ปกติจะไม่พูดแต่จะแสดงด้วยกระทำ จนคนอื่นรอบข้างคิดว่าเป็นแฟนจริงๆ แต่เขาก็ยังอยู่ไม่ค่อยจะแน่ใจซักเท่าไหร่ เราก็ไม่อยากคิดไปเอง แต่ทั้งเราและเขาก็คุยกันมาจนถึงทุกวันนี้ อยู่ด้วยกันประมาณเกือบ 3 ปีแล้วอะ อยากทราบว่าใครเคยเป็นแบบเราบ้างมั้ย เราก็ไม่รู้จะปรึกษาใคร เพราะว่าแทบจะไม่มีใครเจอความสัมพันธ์แบบนี้ ???