แบบนี้เป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า

สวัสดีค่ะ วันนี้มีเรื่องสงสัยอยากมาถามทุกคนค่ะ สงสัยว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า ก่อนอื่นเลยขอเล่าประวัติตัวเองนิดหน่อยก่อน ตอนนี้เป็นนักศึกษาปีที่4 ค่ะ เป็นเด็กบ้านจน บอกว่าตัวเองเป็นเด็กบ้านจนได้เต็มปากเต็มคำเลย ตอนแรกที่จะมาเรียนที่บ้านก็บอกแล้วว่าอย่าเรียนเลย แต่เราเป็นคนดื้อรั้น พยายามจะเรียนให้ได้ ที่บ้านเลยโอเค อยากเรียนก็เรียน ทั้งๆที่รู้ว่าที่บ้านไม่มีเงิน ที่บ้านมีรายได้ 9000 บาท/เดือน รายได้มาจากแม่คนเดียวพอหักลบกลบหนี้แต่ละเดือนแล้วแม่แทบไม่เหลือเงินสำหรับที่จะให้ตัวเองกินเลยค่ะ เรื่องนี้แม่ไม่เคยเล่าให้ฟังแต่เราก็รับรู้มาตลอด เราพยายามใช้เงินแต่ละเดือนอย่างประหยัดที่สุดและเราก็กู้กยศ.ด้วย เพราะวิทยาลัยที่เราเรียนต้องอยู่หอในตลอด 4 ปีที่เรียน มีเวลาเข้า-ออกหอพักแบบจำกัด จะออกไปรับพาร์ทไทม์ก็ไม่ได้เพราะบางวันกว่าจะเลิกเรียนก็เกือบหกโมงเย็นเลย ว่าจะอยากขายของออนไลน์แต่ก็แทบไม่มีเวลาเลยโดยเฉพาะช่วงฝึก กว่าจะฝึกเสร็จก็เย็นมากๆ แล้วไหนยังต้องมาเขียนงานอีก เราเลยไม่มีรายได้ที่จะมาเสริมเพื่อช่วยเหลือแม่เลย จะขอทุนก็ไม่ค่อยจะได้เพราะหัวไม่ดีมากๆ มากขนาดที่ว่าอ่านหนังสือสอบแบบโต้รุ่งก็สอบตก หรือลองทยอยอ่านให้จบแล้วทบทวนเอาก็ยังสอบตก แล้วยังเป็นคนที่ปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนในรุ่นไม่ค่อยจะดีอีกเพราะเราเป็นคนพูดน้อยแต่ก็พอมีเพื่อนอยู่สองสามคน สองสามคนที่ว่านี่ก็ชอบกินชอบเที่ยว เราก็เป็นวัยรุ่นคนนึงค่ะ พอเห็นเพื่อนเที่ยวก็อยากเที่ยวบ้างเพื่อนก็จะบอกว่าไม่มีก็ยืมไปก่อนแล้วค่อยคืน แต่เราก็ไม่อยากยืมเพราะเงินแต่ละเดือนที่ได้ก็แทบไม่พอใช้ถ้าเอาไปคืนเพื่อนที่ยืมมาอีกเดือนนั้นคงไม่มีจะกินแม้แต่มาม่าแน่ๆเลยต้องปฏิเสธเพื่อนไปตลอดแล้วเ เราเครียดเกี่ยวกับเรื่องทุกอย่างรอบตัว เราโกรธตัวเองมากๆที่มักจะถามตัวเองว่าเกิดมาทำไม ทำไมต้องเกิดมาในครอบครัวที่ไม่มีเงิน ทำไมไม่เกิดมาในครอบครัวรวยๆบ้าง เราโกรธตัวเองมากที่คิดแบบนี้แต่มันก็เลิกคิดไม่ได้  บางครั้งเวลาคิดมากๆเราถึงกับร้องไห้ออกมาเลย แล้วเราจะดาวน์มากๆเมื่อตอนใกล้เป็นประจำเดือนถึงกับร้องไห้แทบทุกวันเลย แล้วช่วงนี้รู้สึกว่าความเครียดที่เป็นอยู่มันมีอาการมากขึ้นเราเบื่อทุกสิ่งทุกอย่าง อยากอยู่เฉยๆ เงียบๆคนเดียวไม่อยากพูดคุยกบใคร อยากอยู่ที่สงบๆแต่ไม่ได้ชอบอยู่ในที่มืดนะ บางครั้งก็ร้องไห้ออกมาเลย เป็นๆหายๆแต่ละครั้งที่เป็นไม่เคยถึง 2 อาทิตย์เลย พออาการดีขึ้นมันก็จะหายไปพักนึงเป็น 10 วันเลยน่าจะได้ แล้วสักพักมันก็กลับมาเป็นอีก ตอนที่เป็นมากๆเราถึงขั้นอยากตายเลยล่ะ อยากตายแบบที่ไม่ฆ่าตัวตายเพราะเราฟังธรรมะมาเขาบอกว่าถ้าฆ่าตัวตายจะทำให้ไม่ได้เกิดจะต้องอยู่เป็นวิญญาณเร่ร่อน แต่อีกใจก็ไม่อยากตายเพราะเรามีหนี้จากที่เรากู้กยศ.มาถ้าเราตายแม่เราก็ต้องใช้หนี้แทน เพิ่มภาระไปให้แม่อีก เราชอบคิดอะไรวนเวียนๆแบบนี้มาได้ 2-3 ปีแล้ว เคยลองบอกแม่ว่าอยากไปพบจิตแพทย์เพราะกลัวตัวเองเป็นบ้าแต่แม่ก็คิดว่าเราไปฟังคำพูดคนอื่นเขามาแล้วเอามาคิดเองเออเองเราเลยเงียบไปไม่บอกเรื่องนี้กับแม่อีก แล้วไม่เคยเล่าความเครียดให้ใครฟังเลยเพราะขนาดแม่ยังเหนื่อยที่จะมารับฟังเราเลยคิดว่าคนอื่นๆในครอบครัวหรือเพื่อนหรืออาจารย์ก็อาจจะมีเรื่องที่เหนื่อยเหมือนกันสุดท้ายก็เก็บไว้คนเดียวดีกว่า จนวันนี้เรารู้สึกห่อเหี่ยวมากๆในหัวคิดแต่เรื่องที่อยากตายแต่ก็ยังไม่กล้าฆ่าตัวตายอยู่ดีเลยลองมาตั้งกระทู้ดู ใครที่ได้อ่านกระทู้นี้ช่วยบอกหน่อยได้ไหมคะว่าเราเป็นซึมเศร้าจริงๆหรือเรามีอาการทางจิตอื่นๆกันแน่ ใครที่อ่านจนจบขอบคุณมากๆค่ะที่อ่านเรื่องที่เราระบายออกมา