แฟนอยู่ไกลกัน อยากเจอกันก็ไม่ได้เจอ

ผมอยากเจอแฟนมาก คือ อยากกอด อยากจับมือ อยากใช้ชีวิตคู่เหมือนเพื่อนๆ แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยด้วยหลายเหตุผล และเหตุผลหลักๆของผมก็คือไม่มีเงิน และไม่มีเวลาครับ แล้วมันไกลกันด้วย ผมบอกได้แค่ว่า ผมอยู่ภาคกลางตอนล่าง แล้วแฟนผมอยู่บนๆของภาคเหนือเลย บางคนอาจจะบอกว่ามันก็ไม่ไกลเท่าไหร่ คนอื่นไกลกว่าตั้งเยอะแยะ ผมเข้าใจครับ แต่มันไกลสำหรับผม ผมก็แค่นักศึกษาคนหนึ่งที่กำลังจะจบ ไม่ได้มีงานอะไรทำจนจะไปไหนก็ไปได้ คุยกันตลอดนะว่าอยากเจอกัน ผมก็อยากไปดูว่าแฟนตัวเองเป็นอยู่อย่างไง แล้วเขาเป็นแฟนคนแรกด้วย ผมก็รักมาก ถ้าใครเคยมีแฟนคนแรกก็น่าจะเข้าใจว่าคนแรกรักขนาดไหน จนบางทีผมร้องไห้เลยนะ ร้องไห้ไปพิมพ์ไป แต่ไม่ให้เขารู้ ถ้าถามว่าทำไมไม่หาใกล้ๆบ้าน คือตัวจริงผมเป็นอะไรที่เหมือนศพบวมๆเดินได้อ่ะ คนที่เขาเห็นผมทุกวันคือเขาไม่โอเคกับตัวจริงผมอ่ะ แล้วแถวบ้านผมไม่มีวัยรุ่นเลย มีแต่คนแก่ ต้องไปในเมืองอ่ะถึงจะมีวัยรุ่น แล้วแฟนผมก็บอกเสมอว่าเขาก็ไม่ได้สวย ถ้าเขารับหน้าตาผมไม่ได้ เขาก็เลิกไปนานละ เขาเองก็อยากให้ผมไปหา ผมก็อยากไป อยากไปกอดเขาใจจะขาด คือผมได้เจอคนที่เขารับได้ในรูปร่างหน้าตาผม มันเป็นสิ่งที่ผมต้องการมาตลอด ผมคิดว่าผมคงไม่เจอใครแบบนี้อีกแล้ว แต่ก็ทำได้แค่คิดแล้วร้องไห้ แม้ฝันก็ยังทำไม่ได้ ผมก็ไม่รู้ว่านี่คือรักจริงหรือเปล่า มันเคยถึงจุดที่ทะเลาะกัน ด่ากัน เลิกกันไปนาน เขากลับมาคุย แล้วกลับมาคบกันอีก เพื่อนผมก็บอกตลอดนะว่าตัดใจเหอะ อยู่ไกลกัน ป่านี้เขาไปได้ใครที่ไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้ ผมก็คิดเพราะด้วยความที่ไกลกัน มันก็มีคิดมาก ผมอาจจะเป็นแค่หนึ่งในแชทยามว่างของเขา แต่จะให้ทำยังไง ก็มันไม่มีใครเลือกผมไม่มีใครเห็นสิ่งดีๆในตัวผม ไม่มีเลย แม้แต่คนเดียว แต่ผมก็ทำได้แค่คอลคุยกัน จนบางทีคอลกันเสร็จ ผมก็ร้องไห้อีก มันเป็นจุดที่ถอยหลังก็ไม่เจอใคร เดินต่อไปก็ไม่มีอะไรรับรองว่าจะเจอใครที่รับผมได้ ผมกลัวตอนจบ เพราะไม่ว่าผมจะทำใจกี่เดือน ผมก็ทำใจไม่ได้