ไม่รู้จะตั้งหัวข้อยังไงดีค่ะ 5555

เมื่อก่อนตอนสมัยมัธยม เคยคิดว่าโลกนี้มีเหลือแค่ตัวเอง
พ่อแม่ไม่เคยเข้าใจ ชอบบังคับ นู่นนี่นั่น จนเวลาผ่านมา
หลังจากที่ทะเลาะกับพ่อตอนมัธยมปลายร่วม 3 ปี
พอขึ้นมหาลัยคิดไว้ว่าจะหนีไป ใช้ชีวิตคนเดียว จะหลุดพ้น
กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่ได้รับหลังจากนั้นมีแต่เรื่องดีๆ 
หลังเปิดใจคุยกับพ่อมากขึ้น ถึงแม้บางเรื่องเราจะยังไม่ลงรอยกันอยู่บ้าง
แต่ก็รับรู้ได้ว่าเค้ารักเรามากจริงๆ และหลังจากคุยกันดีๆ ก็มีแต่สิ่งดีๆเข้ามา
เรื่องบางเรื่องที่ไม่ลงรอยกันก็ปล่อยไป มองแต่ข้อดี เพราะคนที่รักและหวังดีกับเราคือคนเหล่านี้
บ้านไม่ใช่ที่ที่น่าอึดอัด บ้านไม่ใช่ที่ที่ทำให้ทุกข์ใจอีกต่อไป และบ้านคือที่พักเพิ่มพลัง
เพิ่มพลังให้ทั้งเราเอง และเราเองก็เพิ่มพลังให้พ่อแม่เช่นกัน
ไม่รู้ว่าควรแท็กอะไร แค่อยากเขียนออกมาในเน็ตมั้งคะ ว่ารักพ่อกับแม่มาก
ส่วนตัวจริงนั้นบอกตลอด แค่เผื่อสมมุติมีใครหลงทางผ่านมาอ่าน
คงมีแน่ๆคนที่เคยทะเลาะกับครอบครัว คนที่ครอบครัวไม่เข้าใจ
เราเคยเป็นแบบนั้นค่ะ พ่อไม่อยากให้เรียนวิศวะ อยากให้เรียนครูเลยทะเลาะกัน 3 ปี
แต่เราดื้อจนสอบติดมหาลัย และหลังจากนั้นเค้าก็ไม่เคยบังคับอีกเลย
เส้นทางชีวิตเรา เราควรเลือกเอง ใช่ค่ะ ดื้อให้สุด แล้วทำให้เค้ายอมรับในตัวเราให้ได้ 
ทำให้เค้าเชื่อใจว่าเราสามารถเป็นในสิ่งที่เราเลือกได้ และหลังจากนั้นหันหน้ามาคุยกันดีๆค่ะ
เพราะครอบครัว ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เค้าหวังดีกับเราและหวังจะให้เราได้สิ่งที่ดีที่สุดแน่ๆ

ปล.เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้วนะคะ แค่นึกอยากเขียนอะไรซักอย่าง 5555