บ้านเป็น safezone จริงๆนะหรอ???

คือผมเพิ่งเรียนจบและกลับมาอยู่บ้าน ในขณะที่รอใบรับรองสำเร็จการศึกษาผมจึงอยากออกเที่ยวบ้างแต่ไม่ใช่เที่ยวแบบกินเหล้านะ เป็นการออกเที่ยวต่างจังหวัดซึ่งในส่วนตัวผมคิดว่าผมอยากออกไปเที่ยวเพื่อเปิดหูเปิดตาตัวเองบ้างเพราะผมก็พอมีเงินเก็บอยู่นิดหน่อย แต่พอผมบอกครอบครัวว่าผมจะไปเที่ยว เขาก็กลับหาเงื่อนไขต่างๆนาๆมาพูดเพื่อไม่ให้ผมไป หรือในหลายๆเรื่องเช่นการยกตัวอย่างว่าลูกคนโน้นจบมาทำงานอันนี้มันดีนะ ลูกคนนั้นเขาจบมาแล้วเลี้ยงพ่อแม่ได้ ซึ่งทำให้ผมค่อนข้างเกิดความกดดันในตัวเองสูงพอสมควร จึงทำให้ผมอ่านหนังสือแต่ก่อนหน้าที่จะเจอกับความรุ้สึกนี้ผมก็อ่านหนังสือมาก่อนหน้าแล้ว แต่สุดท้ายผมก็ยังตั้งเป้าหมายไว้ว่าผมอยากออกเที่ยว เพราะถ้าผมต้องออกไปทำงานจริงๆผมคงไม่ได้มีเวลาเที่ยว หรือแม้กระทั่งการสอบต่างๆส่วนตัวผมแล้วผมอยากเป็นข้าราชการแต่มันก็ยังสมัครสอบไม่ได้ เพราะยังไม่มีใบรับรองจากทางมหาวิทยาลัย ทางบ้านก็โยนความกดดันมาให้ผมทำให้ผมคิดว่าบ้านมันคงเป็นsafezone จริงๆ ก็ต่อเมื่อคนในบ้านยอมรับการตัดสินใจของคนในบ้านด้วยกันเอง มันควรจะดีกว่าไหม ดีกว่าต้องโยนความกดดันมาให้เราอยู่ฝ่ายเดียวหรือปิดกั้นทางความคิดหรือตีกรอบให้เราจนเรารู้สึกไม่ดีเวลาอยู่ที่บ้าน เราผิดไหมที่คิดแบบนี้แต่พอพยายามอธิบายให้คนในบ้างฟังกลับไม่ยอมรับไม่เข้าใจอะไรเลย??