ใครเคยรู้สึกว่าไม่ชอบพ่อแม่ตัวเอง หรือรู้สึกว่าโตขึ้นไม่อยากทดแทนบุญคุณบ้างไหม

เล่าก่อนว่าคือตอนเด็กๆราก็เป็นเด็กทั่วไป พ่อแม่อยู่ด้วยกัน เราเป็นเองมีพี่ชาย1คน ทั้งเราแและพี่ไม่ได้เกิดจากความไม่พร้อมด้วยนะ บ้านไม่ได้ลำบากเท่าไหร่เรียกว่าอยู่ในระดับมีกินมีใช้ ตอนเด็กเราก็ถูกพ่อแม่ตีตามประสาเด็กทั่วไป แต่ว่าโตขึนมาพ่อแม่เราเค้าก็เปลี่ยนไป อาจจะเป็นเพราะเราเปลี่ยนไปเหมือนกัน เริ่มเลยนะเรากับพ่อไม่สนิทกันเท่าไหร่เพราะว่าตั้งแต่เด็กเรารู้สึกว่าพ่อเป็นคนเสียงดัง อารมณ์แรง(หมายถึงเวลาโกรธจะดุมาก) แต่ถ้าแกติก็คือจะไม่ค่อยได้คุยกัน และเคยทะเลาะกับพ่อจนเรารุ้สึกว่าเราไม่ได้รักพ่อเลย และพ่อก็จะไม่ค่อยคุยดับเราเราก็ไม่คุย แต่ไม่ถึงขั้นที่เมินใส่นะ ถ้ามีธึระก็ถึงจะคุย และพ่อก้แสดงให้เราเห็นเลยว่าพ่อรักพี่มากกว่า เช่น ไปเที่ยวกันถ่ายรูปรวม แต่พ่อลงรูปที่มีทุกคนยกเว้นเรา วันเกิดพี่พ่อลงรูปแลบภูมิใจมากมาย แต่เราแค่ทักไลนืมายังไม่มี เราเคยลองเล่าเรื่องชีวิตเรา สิ่งที่เราชอบให้ฟังพ่อนิ่งใส่ แต่พอพี่เล่าเค้าคุยกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย วึ่งเราชินมากๆกับอะไรแบบนี้ มันอาจจะดุไร้สาระนะ แต่ถ้าลองเป้นเราจะรู้สึกว่ามันน่าน้อยใจนะ นี่เป็นส่วนของพ่อเรา มาที่แม่ ตอนเด็กๆเราติดแม่มาก ติดถึงขั้นแม่ไปประชุมต่างจังหวัดเราร้องไห้หาแม่ตลอด แต่พอยิ่งดตแม่เราเปลี่ยนไปเยอะมากอารมณ์เสียง่าย ไม่เคยมองว่าตัวเองผิด พอพูดก็หาว่าเถียง เราทะเลาะกับแม่บ่อยขึ้นมากๆๆ จนเราคิดว่าเราจะคุยกับแม่ในส่วนที่ต้องคุย และรู้ไหมที่มันทำให้เราต้องมาตั้งกระทู้คือ ตอนเด้กๆเราคิกว่าถ้าไม่มีพ่อปม่จะอยุ่ยังไง เราต้องร้องไห้หนักแน่ๆ แต่พอมาตอนนี้เรากลับตอบตัวเองไม่ได้ว่าเราเลวก้ได้นะแต่เรารุ้สึกจริงๆว่า ความรู้สึกตอนเด็กมันหายไป ตอนยี้เราอึดอัดมาก ไม่อยากคุยกับใครในบ้านเลย อยากเรียนจบและออกจากบ้านนี้ทำงานสร้างตัวเอง ส่วนทดแทนบุญคุณเราไม่รู้ว่ามันจะพอไหมหากเราส่งเงินให้เค้าทุกเดือนแต่จะไม่ดูแล